toothpick diaries

Closing the book?

2007-10-24T14:22:00.000+08:00

Dear readers,

Isang taon na pala ang mabilis na lumipas. October 23, 2006 nung simulan ko ang blog na ito. Kung lagi kayong nagbabasa dito sa aking blog, magtataka kayo dahil hindi man lamang nabanggit ang aking birthday dito. Iyan ay sa kadahilanang ang aking kaarawan po ay October 23! Kaarawan ko nung sinimulan ko ang aking blog. At ngayon ngang isang taon na ang aking blog, nadagdagan na naman ang aking edad! Toothpick ng inang iyan, tumatanda na ako!

Sa nagdaang taon, mahaba na din ang aking nilakbay sa buhay ng pagiging isang blogger. Magmula nung ako ay estudyante pa lamang, hanggang sa aking buhay pamilya at pag-ibig, sinamahan ninyo po ako sa aking mga karanasan. Nagpapasalamat po ako sa isang taong pagsasama natin.

Matapos ang pitumpu't anim na blog entries ng makulay na buhay ng isang binatang hibang at sabik sa pagmamahal, ng mga walang ka-kwenta-kwentang mga rants at ng mga himutok sa buhay, minabuting mag-isip ng mabuti at malalim. Naisip ko, tama ba ang gagawin ko para sa aking unang anibersaryo ng pagba-blog?

My life has been an open book for all. You have read my ups and my downs, my struggles in life as a student, as a job seeker, as the only son, as a lover! Daig ko pa nga yata si Kris Aquino sa paglalahad ng mga bagay na nangyari sa akin. Halos lahat na yata ng nangyari sa buhay ko for the past year ay naisulat ko na sa blog na ito, ang toothpick diaries! And I am thanking all of you who still come here to visit, kahit wala naman kayong makikita dito na bagong entry.

Sa ngayon, wala akong trabaho, ngunit ako ay masaya. Che-Che is always there to make me smile. After that bus incident more than a month ago on my way to a book fair, I guess, as they, the rest is history. Hindi pa "official" na kami. Pero I know, and I am hoping, and I am praying, that we are getting there! Schoolmate ko pala siya, una lang akong natapos ng isang taon. She's now in her fourth year of college and education ang course. Ang malupit nito, ang course niya ay BSE in Chemistry, bagay na hindi ko kinaya nung nag-aaral pa ako! A BSE course will have a teaching career that will handle high school students. Tapos Chemistry pa ang course niya, so most probably, third year high school ang hahawakan niya kung maka-graduate siya.

It's fun being with Che-Che! And I think I love her na. Who knows? Probably, after traveling the long winding rocky road of love, I will finally meet my very one true love — my anticipated significant other. Wala akong work as of now, pero I am happy, happy with life and love! *Sigh*

Yesterday, since it was my birthday, I talked to my father about our differences, maybe a special gift for myself. Mom was also there to witness the big turning point of my life. I said sorry for all my mistakes that I have done in the past, for not being a good son to them, and for losing my job. It was a tearful event. Tinupad siguro ni Lord yung sign ko, na kapag pinaghanda ako ni Mama at ni Papa, magso-sorry na ako sa kanila. Usually kasi, lumalabas kami kapag birthday ko. But yesterday was different but the best day of my birthday life! From the heart kasi ang hinanda nilang dalawa sa akin. Lahat ng mga putahe, si Mama at Papa ang nag-prepare. Intimate yung occasion na iyon and very special. Mature na nga siguro talaga ako. It's official! Oh my, I getting emotional na.

I don't know how to end this blog entry or even this blog. I think I am going to move on na with my life. It's hard for me to imagine leaving this blog. But I know, I can do it. Mahirap kasi, napamahal na sa akin itong blog na ito at napamahal na din kayo aking mga readers sa akin. Kayo ang dahilan kung bakit ako nag-e-entry dito. Sabi nga daw ng iba, "it is better to listen", at alam kong nariyan kayo palagi at nakikinig o nagbabasa lang sa akin mga sinasabi. Maraming salamat sa inyo.

I just want to have this new love life that I am facing to be a private one. Hindi ko alam, siguro malas lang ang pag-ibig kapag masyadong public na. Kaya siguro hindi matuloy-tuloy ang aking mga naudyok na nagdaang pag-ibig. By closing this online book of mine, I know things will get even much better!

Thank you very much po from the bottom of my heart. For now, I am closing my book to all of you upang harapin ang panibagong hamon ng buhay. Who knows? I might update sooner than you think! Or maybe, gumawa ako ng panibagong account at sa wordpress naman. Anything can happen. Anything is possible. Salamat pong muli sa pagsubaybay.

Hanggang sa susunod pong toothpick diaries...

(P.S.: Hindi po ito suicide note, so don't worry! Hehehe...!)

Love,

"JAKE" aka toothpick

Freedom and anxiety

2007-10-02T16:37:00.000+08:00

Sa wakas... malaya na ako sa mga kapitalistang namumuhunan upang alilain ang kanilang mga manggagawa! In short, nag-resign na ako sa kumpanyang aking pinapasukan! Toothpick ng ina yan! Ang sarap ng pakiramdam!

Huling araw ko nung nakaraang biyernes sa aking work sa Makati. Minabuti kong umalis na lang doon dahil sa mga hindi kaaya-ayang mga bagay. Sobrang dami ng workload, kaunting oras lang ang iyong gugugulin, may supervisor na akala mo kung sino, at yung pinaka-boss, huwag na lang nating pag-usapan.

Masaya ako dahil naibsan na ang mga panggigipit nila sa aming mga manggagawa. Nalulungkoy ako dahil may mga naiwan pa rin doon, ngunit masaya ako dahil nakaalis na din ako sa wakas! Parang isang malaking tinik na hindi nakabaon ngunit aking pasan-pasan ang mistulang nawala nung mga huling oras ko na sa kumpanya. Dapat nga hindi na ako papasok eh. Ngunit naisip ko, sayang naman din yung bayad.

Ngayon, officially, isa na ulit akong jobless! Maloloko na naman ako sa kakahanap ng bagong mapapasukan! Kailan kaya ulit ako magkakaroon ng trabaho? Sana malapit na! Sana hindi ako mabakante ng matagal. Okay lang naman kasi may pera naman ang mga magulang ko. Pero iba pa din ang may sariling kinikita galing sa sariling hirap at pagod, di ba?

Pero sabi nila, kapag malas daw sa career, swerte daw sa pag-ibig! Totoo kaya ito?

(Itutuloy...)

Meet the new girl!

2007-09-20T12:57:00.000+08:00

Bago po muna ang lahat, nais ko pong magpaumanhin sa mga patuloy na nagpupunta dito dahil sa wala pa ding update. Tatapusin ko lang po ang ilang mga bagay dito sa opisina at marahil ay makakapag-update na din ako sa wakas, kahit mga 2-3 times a week, tulad nung dati. Pero sa ngayon po, ito na muna ang aking update.
_______________

It was my second time in the Manila International Book Fair nung ma-meet ko si new girl. Hindi ko na muna siya papangalanan, siguro sa susunod na lang na entry! Hehehe! Saturday noon, galing ako sa bahay namin at papunta na sa Book Fair. Nakasakay ako ng bus papuntang World Trade Center sa Pasay ng may isang babae ang sumakay sa may Gil Puyat Avenue nung huminto ang bus sa isang kanto.

Ugali ko kasi minsan ang tumingin sa mga taong sumasakay sa bus. Hindi ko alam kung habit na iyon o sadyang praning lang ako sa mga taong sumasakay kung anong mga hitsura meron sila.

Ito na nga, nung umakyat yung babaeng tinutukoy ko kanina, hindi ako nakatingin. Palibhasa nakaupo ako dalawang upuan malapit sa driver ng bus kaya narinig kong sinabi nung babae sa may kundoktor na ibaba daw siya sa may World Trade. Ting! Biglang tingin ko kaagad sa kanya dahil pareho kami ng patutunguhan. Medyo natulala pa nga ako nung tumingin ako sa kanya. Kasi ang cute niya. Hehehe.

"Ma, para," sabi ko nung sinabi na ng kundoktor na World Trade na. Pinauna ko ng pababain yung babaeng sumakay kanina. Kunwaring stalker ang dating ko sa pagsunod ko sa kanya. Ang hindi niya alam, sa Book Fair din ako pupunta.

Hanggang sa huminto ang babae at nagsalita, "sinusundan mo ba ako?" Sa akin siya nakatingin. "Mas maganda pala siya kung galit. Paano kung naging kami nito, eh di dapat lagi siyang galit para makita ko lagi ang ganda niya," sabi ko sa sarili ko. "Ha, hindi no! Dito din ako pupunta eh, sa Book Fair!" sabi ko.

"Kanina ka pa kasi sunod ng sunod, eh! Sa bus pa lang kaya..." Napansin niya kaya ako kanina.
"Hindi, a, dito talaga ako pupunta, second time ko na nga dito eh, may bibilhin kasi akong libro para sa pamangkin ko!" Ang sungit niya ha para sa isang babaeng naliligaw at nagtatanong ng direksiyon sa isang kundoktor ng bus!
"Ganun ba? Pasensiya ka na ha! May phobia kasi ako sa mga taong sunod ng sunod sa akin." Sabay hampas sa balikat ko na feeling close na agad. Okay lang, cutesy naman siya eh, tsaka nakangiti naman nung hinampas niya ako.

Bilang pambawi ko sa kanyang paghihinala sa akin, binili ko na lamang siya ng tiket. Dalawang tiket ang aking binili, isa sa akin, isa sa kanya, Twenty pesos lang naman lahat iyon eh. Ano ba naman ang twenty pesos kung habang buhay ko naman siya makakasama. Hehehe. Yihee! :P

(Itutuloy...)

Isang bagong panimula... na naman!

2007-09-08T13:23:00.000+08:00

Setyembre na pala. Nalalapit na ang pagdiriwang ng aking unang taon sa pagba-blog. October 23, 2006 ang aking kauna-unahang entry. Nakailang palit na din ng template kung inyong natatandaan pa. At sa bawat palit ko ng template ng aking blog, may mga pangyayari sa aking buhay na kailangan ng isang bagong simula.

Welcome muna sa aking bagong blog template. Hindi ko lang alam kung bakit ayaw gumana nung Balikan ang Nakaraan section at yung Artsibo. Wala talaga akong alam sa pag-aayos ng mga kung anu-anong bagay. Buhay ko nga hindi ko maayos eh, template pa kaya. Toothpick ng ina iyan. Kung gusto ninyong balikan ang mga past entries ko, medyo madami din iyon, i-click lamang ang older posts sa ibabang-ibaba. Kahit na anong gawin ko kasi, hindi lumalabas yung mga dati kong posts unless sa older posts nga sa ibaba.

Pagpasensyahan na ang mga nakalagay dito na mga kung anu-anong mga advertisement. Subok lang naman po iyan. Di ba nga, bagong simula. Hehehe! Ito na iyon. Marami-rami na rin kasi ang mga nabasa kong blog na may ganito. Na-curious lang. Huwag na lamang pong pansinin.

Actually, ang bagong panimula sa aking buhay ay isang pangyayaring hindi ko makakalimutan. I'm over with Grace and Jeremiah aka Maiah. Basta! Merong someone na naman na involve. Maganda siya, cutesy, medyo maliit lang sa akin at higit sa lahat... maikli lang ang buhok! Hehehe. Fetish ko yata iyon, eh.

Maybe this is the reason why I changed my template. Maybe, just maybe. I don't know. Heto na naman. Basta. Hindi ko ma-explain. Pero bibigyan ko kayo ng hint! Nakilala ko siya nung nakaraan International Book Fair sa may World Trade Center noong nagpunta ako dun last week! Basta. Nakailang basta na ba ako?

Haaay... ;P

Isang work rant

2007-08-22T12:35:00.001+08:00

Ibang-iba na talaga ang lagay ko sa buhay ngayon. Na-realize ko lang kasi, dati-rati, halos everyday ako kung gumawa ng blog entry. Ito yung time na sinisimulan ko ang blog na ito, ang toothpick diaries. Madami ng nangyari. Madami na din akong naging adventures sa buhay. I've been to my lowest and highest points of my life. Toothpick ng ina! Sa loob ng mahigit sampung buwan at mahigit pitumpung (70) blog entries, marahil, wala na akong maitatago pa.

Unang araw ng Agosto pa ako huling nag-post ng entry. Biruin ninyo iyon. Anong petsa na ba? August 22 na! This work schedule of mine is keeping me from blogging. Ang daming pwedeng isulat dahil napakadami ng nangyari. Ngunit heto ako ngayon at naghihimutok. Bwakanang ina. Gusto ko ang magsulat, gusto kong mag-blog. Pero this work of mine is keeping me from what I love most — writing!

I am thinking of shifting to another workplace. Siguro Ortigas. Or maybe not the workplace. Maybe the job itself. After months of being an analyst, after months of receiving paychecks (through atms, of course, hehehe) parang napapagod na akong magtrabaho.

I needed a break, no, not a vacation, but from this work. I'm tired and sick. Other words, I'm sick and tired of this work!

I'm in this Internet Cafe near Glorietta right now for a lunch out, to treat myself for nothing special. And I am thinking of not going back to the office. Malamig ang atmosphere doon. Pati mga tao yata naapektuhan na ng coldness ng opisina. Madami na din ang nagsisi-alisan. Last week, dalawa ang nag-resign. Ngayong week kaya, ilan? I was advised na maghanap muna ng ibang work na siguradong mapapasok ako before I left the office. Para daw ito hindi ako mabakante. Swerte nga ako kasi kung tutuusin, after my graduation, hindi ako gaanong naghintay ng matagal gaya ng ibang graduates, kasi nakahanap agad ako ng work. Thankful pa din ako.

Kaya lang, sa status ng opisina ngayon, at sa lagay ko ngayon sa office, parang ako din nahawa na ng cold treatment sa sarili ko, sa mga officemates ko, at pati na din sa work ko. Lahat apektado kapag ang kompanya ay walang magawa upang mapabango ang kanilang imahe sa mga empleyado nito. Kung baga daw sa panlasa, matabang!

Haaay... sana makahanap agad ako ng bagong trabaho. Sana, paglabas ko dito sa Internet Cafe may bagong work ng naghihintay sa akin. Sana, may makasalubong akong magandang balita. Sana. Sana. Sana.

I'm Jake... and you are...?

2007-08-01T09:00:00.000+08:00

It's August na pala! Tapos na-realize ko, iisa lang pala ang entry post ko nung July. Ganoon na pala ako ka-busy. I almost forgot to blog na. July 10 pa ang huli kong entry. Ngayon August 1 na! Hay buhay.

Ang dami na din palang nangyari sa mga nagdaang araw. Biruin ninyo, may nag-nominate pa pala sa akin sa Top Ten Emerging Influential Blogs of 2007. Sorry guys, I can't be there. I'm forever busy. Hindi ko na nga alam kung anong gagawin ko sa aking mga schedules. Hindi ko na nga maisingit itong pagba-blog ko. Huhuhu. :(

Siya nga pala, uulitin ko, si Jeremiah ay isang babae. May nag-mention kasi na baka natotomboy na ako dito kay Jeremiah. Naku naman, gawin pa akong tomboy ng taong ito. Hindi ka siguro updated no! Hehehe.

Anyway, mahigit two weeks din kaming nag-date ni Jeremiah, aka Maiah. Pero ito ay purely business (sayang). She was encouraged me and gave me some pointers para naman hindi ako kabahan in front of the camera para sa gagawin kong nude pictorial with her na ayon sa kanya ay she will not take pictures of me, pero it's the beauty of being me, daw! Hay, lalim!

On the last day of our date, it was this last Sunday lang, ibibigay ko na sana ang aking matamis na "OO" para sa pagpayag ko na kunan ako ng nakahubad. Pero she explained to me na hindi daw dito gagawin ang pictorials.

Sabi ko, "Huh?" Still clueless sa kanyang sinabi. Then, she said na sa somewhere in Thailand daw ang pictorials.
Sabi ko, "Ngek. Ano ba? Are you kidding me? I prepared pa naman sa pictorials na ito — physically, mentally, spiritually (?) at psychologically! Then somewhere in Thailand pala ang pictorials!"
"I'm not kidding!" sabi ni Maiah. "Sa Thailand talaga ang pictorials!"
"Ano ba? I can't go there. My parents won't let me. Anong sasbaihin ko? 'Ma, Pa, pupunta akong Thailand para magpapictorials... ng nude!' Ngek! I even won't let myself either. I'm sorry. I can't. Dapat noon pa sinabi?" sabi ko.
"Ayoko kasing mabigla ka!" she explained.
"(Toothpick ng ina!) Nabigla mo na nga ako, eh!" I answered.

Ilang sandali pa, may lalaking dumating. Matangkad. Mas matangkad pa sa akin. Then she kissed Maiah, my (hopefully) Maiah. Shattered. It was her boyfriend. Aaaahh. Maiah has a boyfriend, and she did not even told me! Umaaasa pa naman ako na she will fall in love with me. Na magiging kami. Then, ipinakilala ako ni Maiah sa boyfriend niya. Ang sabi ko na lang, "I'm Jake... and you are...?" "Sean (pronounced as Zhan daw! Gago! Toothpick ng ina mo! Ulol!)" ang maikli niyang sagot.

After some little conversations, nagpaalam na ako ng maayos.
Ang sabi ko na lang kay Maiah, "I'm sorry talaga, I just can't go there."
"I'm sorry din. Kasalanan ko. But it's nice talking business with you."
"Me, too! Paano? I'm on my way na," paalam ko.
"Sige, nice talking. Go out ulit tayo some other time. Pero hindi na business. :)"

Hindi na ako lumingon. Pero nakita ko yata sa peripherals ko na parang nag-uusap sila. I don't know. Hindi na ako lumingon, eh. Pero nakangiti akong umalis. Ganito o --> :)

Kilig moments without the spark

2007-07-10T12:35:00.000+08:00

Gaya nga ng sinabi ko nung nakaraang post ko, to keep myself from depression, I engaged myself to small talks and conversations. At isa nga sa hindi ko malilimutang small talks na sinalihan ko ay ang pakikipag-usap ko kay Jeremiah.

Si Jeremiah, ma-describe ko lang, ay ang dati kong schoolmate nung, if I am not mistaken, high school. I remembered her boyish attitude, pig-tailed hair, not-so thick eyebrows, at athletic built! Who cannot forget also her baseball cap! Hindi pwedeng mawala yung baseball cap saan man siya magpunta. Kaya nga napagkakamalan siyang one of the boys eh!

Ang alam ko, pasaway itong si Jeremiah. Teka baka kayo nalilito, si Jeremiah po ay isang babae. Mabalik tayo. Ang tanda ko, minsan ng napatawag ang kanyang mga magulang sa principal's office. Ang tsismis noon sa school namin, vandalism daw, ewan ko nga lang kung totoo iyon. Makulit, maangas, palaban. Iyan ang nakilala kong Jeremiah nung early years ko ng high school.

After graduation nung high school, hindi ko na siya nakita. At ito ngang four years after, nagkita kaming muli somewhere in Makati, karga-karga ang kanyang camera. Isa na siyang photographer, pero ayon sa kanya, hindi pa naman professional. Parang apprentice pa lang daw siya sa isang photographer based in Singapore. Yup. Kagagaling lang niya ng Singapore.

Kaya daw siya nandito ay dahil si Jeremiah or Maiah, is looking for subjects daw that will fit her ideas. She's into "body sculpture and body as a temple" kind of thing daw. Lately lang daw siya nahilig sa mga katawan ng tao. At ang mga hinahanap niya ay yaong mga taong well-sculpted ang physique. Ang sabi pa nga, baka daw pwede ba akong mag-post sa kanya as her subject. Siyempre, sabi ko... nyek!

Ano naman ang makukuuha niya sa akin as her subject? Tapos sabi niya, nude photography pa daw ang gagawin niya, pero in silhouette. Hindi naman daw makikilalang ako iyon. "Nakikita mo ba ako? Ang payat ko kaya?" sabi ko sa kanya.

Pero ang malalim niyang tugon, "It's not what you are naman ang kukunan ko, eh, it's the beauty of being you!" Wala akong nasabi. Weakness ko na yata ang babaeng may lalim ang personality. Naisip ko lang, ibang-iba na talaga itong si Maiah. Malalim. Kakaibang mag-isip. Bukod sa nawala na ang boyish image niya, gumanda pa ang personality, pati ang hitsura. Kinabahan ako. Sabi ko sa sarili ko, parang naramdaman ko na ito dati. Nagkaroon ng mga parang deja vus sa isip ko. Mga flashes of events, mga maaaring mangyari kung sakaling tanggapin ko ang alok niyang magpakuha ako ng larawan sa kanya. May mangyayari kayang kakaiba? Hmm...

Malakas pa naman ang imaginations ko ngayon, dahil hindi ko ito masyadong nagagamit sa sobrang depression. Pero ngayon, parang unti-unti ng bumabalik at gumagana ang aking mga imaginations. Toothpick ng ina! Aaminin ko, medyo nangiti ako nung sinabi niya iyon, dahil nga sa wild na ang utak ko. Iyon siguro yung sinasabi kong may something. Pero parang walang spark pa rin. Kinilig siguro ako, pero mahaba pa din ang buhok niya!

Still picking up the pieces of me

2007-06-29T15:57:00.000+08:00

Mahigit isang buwan na pala ang nakakaraan, and I am still picking up the shattered pieces of me. Hindi ko alam kung hanggang kailan ito. Hindi ko alam kung kailan ko mabubuong muli ang aking sarili. Basag at durog. Iyan ang description ko sa aking sarili sa ngayon.

Ngunit unti-unti ko ng natatanggap. Unti-unti ko na ding pinapatawad ang aking sarili. Matagal ko ng napatawad ang mga taong nagkasala sa akin. Alam na nila siguro kung sino sila. At sana'y mapatawad ninyo rin ako sa aking mga pagkukulang. I'm sorry.

Hindi ko maitago kay Mama ang aking kalungkutan. Tama nga siguro ang kasabihang, "Mother knows best." Alam niya may malaki akong problemang kinakaharap sa ngayon. Dama niya ito sa araw-araw naming pagkikita. Alam ko, kahit hindi ko sabihin, alam niya ang sitwasyon ko sa ngayon.

Ayokong mag-open-up sa kanya o sa kahit kaninong nilalang. Kahit na din kay Papa. Ayoko, kasi ako ang may gawa ng problemang ito sa sarili ko, kaya ako din ang tatapos. Kaya I am trying to pick up the shattered pieces of me little by little each day.

Para magawa ko iyon, I started to treat myself. I go to bars, alone. I watch movies, alone. I even go to the mall and buy some stuffs, alone. Somehow, I am happy with that. Somehow I am getting over with kung ano man ang nangyari sa akin.

One day, while drinking at starbucks, I saw a familiar face. "Is that my schoolmate from high school, Jeremiah?" Sounds like a boy's name, right? But she's a she! Yep. Jeremiah (?). "I know her," sabi ko. Until she approached me.

"Is this seat taken," sabi niya.
"No, go ahead," sabi ko. "You look familiar to me." Hindi ko alam I am one of those guys na pala na nagbibitaw ng mga ganung pick-up lines! Hahaha!
"Alam mo, ikaw din," sabi ni (allegedly) Jeremiah.
"Wait, ikaw ba si Jeremy (her nickname)," tanong ko kunwari with a smile.
"Sabi ko na eh, Jake? Ikaw nga ba si Jake?" tanong niya.
"Yup! Jeremy right?" tanong ko ulit.
"Ano ka ba, dating nickname ko pa iyon. Mukhang boyish ang dating. Pangalan ko nga boyish na, eh. Maiah na lang para at least feminine ang dating (sana I spelled Maiah correctly!)," kulit niya.
"A ok," star struck ako sa kanya talaga kaya medyo speechless.

To keep myself from depression, I engaged myself to small talks and conversations like this one. Pero this one is really different, may something na hindi ko maipaliwanag. Siguro star struck nga lang talaga ako kay Maiah! Nangingiti pa rin ako sa tuwing maaalala ko ang aming usapan. Hindi ko alam, hindi ko maipaliwanag. Di ba sabi ko, I am trying to pick up the shattered pieces of me. Hanggang ngayon hindi pa rin siya buo. Pero I am trying to focus my attention on what had happened. Ayokong mag-isip. Ayoko ding umasa. May isa nga lang na problema sa tagpong iyon sa starbucks. Ang kanyang buhok — mahaba ito! (Explanation: 4th paragraph!)

Tiffany Part 2

2007-06-16T09:35:00.000+08:00

Ito ay aking response sa iyong napakahabang explanation at pag-defend ng iyong sarili. Ayoko ng pahabain pa ang away na ito. Marahil nga nagkamali din ako sa aking mga paratang, marahil nagkamali ka din sa iyong pagiging insensitive. Pareho tayong nagkamali. Paraho tayong nasaktan.

Kung tutuusin, first time itong nangyari sa akin — ang makipag-away sa pamamagitan ng mga salita! Ang totoo niyan, ayaw ko ding makasakit ng tao o ng damdamin ng iba. Kung tutuusin, ayaw ko na ding isipin ito. Ayaw kong magbigay ng komento. Pero gaya nga ng sinabi ko, nasaktan ako sa pagkakakita mo ng mga munting pagkakamali.

Baka sabihin mo, wala din akong puso, pangungunahan na kita. Madali akong magpatawad sa mga nakakasakit sa akin. Iyon ay kung talagang sincere ang paghingi ng tawad.

A friend of mine once told me, "Kung hihingi ka ng tawad, if you will say sorry to a person, you don't have to explain further. A simple sorry will do. An explanation will only make you feel guilty of what you have done. And it will only make your "sorry" not a sincere one. Parang, nag-sorry ka sa isang tao tapos sasabihin mo, ikaw kasi eh, kasalanan mo ito! Ganun? Nag-sorry ka pa."

It was Alex who told me those phrases. And during that time, he was suffering from depression, too! Her long-time girlfriend of four years also left him. During that time, Alex was drug dependent. He took cough syrups to relieve his depression. He said it felt so good in his throat, mind and lungs to take in cough syrups. Nakakahinga siya ng maluwag. Nakakalimutan daw niya kahit sandali ang problema dahil "high" na siya sa syrup. Pero, what's the point here, the point is, he still managed to say those words to me. Just picture it in your mind, the scene, how those words uttered from his mouth when he was "high" then and teary eyed and depressed. How ironic, isn't it? (I am sorry very sensitive ang topic na ito.)

Alex felt sorry for his relationship with his girlfriend. It took him nine months to forget all those things because Alex could not forgive himself for what he has done. And you know what was the root cause of their break-up? Simple things, small details. Alex could not see the big picture of their relationship — their happy moments, their togetherness, their dreams. What Alex can only see are a couple of pixels, some mistakes, some flaws, some shortcomings. And it's not even worth it!

You see, Tiffany, it is not always good to see small details. It's just a grammar mistake for Webster's sake! I hope you stop seeing small mistakes and start seeing the bigger picture. Start seeing what's in front of us (because it is big!) and not what's in the smallest corner of it!

You said sorry a lot of times in your entry and I hope it is sincere.

Tiffany

2007-06-14T08:52:00.000+08:00

Oo, Tiffany (with IP address 202.175.228.241), ang post na ito ay para sa iyo!

Wala ka ba talagang puso? Wala ka ba talagang damdamin? Sa gitna ng dalamhati ng isang tao, naisipan mo pang maghanap ng isang pagkakamali? Ganyan ka ba talaga? Ganyan ka ba pinalaki ng iyong mga magulang? O sadyang ganyan ka lang lumaki sa lugar na kilakihan mo?

Sa mga hindi po nakakaalam, a certain individual named Tiffany, ay nag-message sa aking tagboard. Minabuti kong kunin ang kanyang mga pahayag at ipaskil dito sa aking blog. Makikita nyo nga ang mga ito sa ibaba:

Tiffany, you are such a perfectionist! Let me correct that, you are such a cold-hearted perfectionist! You know what they say about perfectionists like you, they are dangerous! Perfectionists see even the smallest details in an almost perfect situation, just like what you did! Hindi ako magtataka kung wala kang kaibigan o kasama sa buhay ngayon, dahil hindi mo sila makakasundo sa pag-uugaling meron ka!

Salamat sa concerns ni cher at sa iba pang mga bloggers na patuloy na nagdadasal sa akin at sa patuloy na tumatangkilik sa pagbabasa ng aking buhay dito sa aking blog. Alam kong naiintidihan nila ang mga pinagdadaanan ko. Ang sa akin lang, konting pagkakamali lang iyan. And besides, nagdaramdam ako dito, tapos iintindihin ko pa ang aking grammar at subject-verb agreement. Marahil totoo, marami nga akong mali, HINDI NAMAN KASI AKO PERFECTIONIST, EH! Ang totoo niyan, pwede mo naman din akong i-email upang sabihin sa akin ang munti kong pagkakamali, and I will appreciate that. Pero yung ipangalandakan mo pa ang aking pagkakamali, it's not worth it. Now get a load of this: you just made my day even worse!

Heto lang ang masasabi ko sa iyo:
• Una, blog ko ito. Kung tutuusin, trespassing ka. Pero dahil free naman ang internet at naka-public view ako, hindi talaga maiiwasan na mapuntahan ako ng kahit na sino.

• Ikalawa, marunong din naman akong tumanggap ng POSITIVE CRITICISMS na sinasabi mo. Pero depende pa rin sa sitwasyon. Kung ang pagkatao ko na ang naapakan, hindi ko ito matatanggap! Ang pakiramdam ko, pinahiya mo ako ng husto! At hindi ko ito matatanggap!

• At ikatlo, kung talagang pakiramdam mo magaling ka na sa grammar at subject-verb agreement na iyan, at magaling ka ding mag-edit at proofread, WRITE A BOOK! WRITE A GRAMMAR BOOK! Baka kumita ka pasakali sa royalty na makukuha mo!

Bwakanang ina ka! Panira ka ng moment! Panira ka ng araw!

Balikan ang nakaraan ng maintindihan...

2007-06-02T17:35:00.000+08:00

Ang pagbalik-tanaw daw sa nakaraan ay isang paraan upang makalimot ka sa mga bagay-bagay na nagdulot sa iyo ng sakit at hinagpis. Isa din itong paraan upang maging matatag sa bawat pagsubok sa buhay. Sa isang pagbalik-tanaw, malalaman mo ang iyong mga naging pagkakamali, hirap at pasakit sa kung ano man estado ng buhay meron ka ngayon. Kaya upang matulungan ko ang aking sariling maka-move-on, babalikan kong muli ang mga araw na nagdaan, isa-isa, araw-araw...

Now, who's the winner?

2007-05-29T12:12:00.000+08:00

It's been two weeks since nung last entry ko. First day ko sa work noon, nung huli din kaming mag-usap ni Grace sa cellphone. Ang sabi niya, "we need to talk". So, excited naman akong pumunta sa meeting place na binigay niya — sa may Baywalk!

Fast forward muna tayo for a hint! I hate Marjorie Barretto!

Now, going back. You know why I hate Marjorie these days, it's because Dennis Padilla and I have the same situation. The girl or woman that we love so much, dumped us! Yes, you heard it right! Grace dumped me two weeks ago! Kulang ba? YES, GRACE DUMPED ME TWO WEEKS AGO!

Marjorie said to Dennis that she needed some space, so do Grace to me. It's weird! Hindi ko na nga dapat isusulat ang mga pangyayari, eh. Nawalan na din ako ng ganang magsulat. Suddenly my urge to blog disappeared. That explains my two weeks hiatus. Pero the Marjorie-Dennis I-needed-some-space situation got me really affected! And so goes my "a new adventure awaits" title... Hahaha (sarcasm).

I don't get it, really! Toothpick ng ina! Why did she dumped me like that? What are the things that I have done wrong? Was it I, who done things so fast? Or was it she, who took things so slowly? How can a person with so much love to give does not received any love in return?

It takes two to tango daw in a relationship. But if one of the dancers is not dancing with the beat, then there will be no tango at all! I heard, watched and read so much nice love stories pa naman over the radio, television and internet, and I was hoping for the same end-up story. People around me and you as well, my dear readers, told me to hold on, keep on believing, have faith in love... but how can I go on now, if the only hope I'm holding, no maybe grasping, suddenly slipped away?

I'm sad and depressed. I'm hurting. I can't pretend anymore to everybody. Everytime I go to work and they, my officemates, will always ask me if I'm okay, I always tell them I'm fine along with a smile. Yes, maybe it sounded so feminine to the both you and me. Nasusuka na nga ako sa mga pinaggagagawa ko eh. Pero, babae lang ba ang laging naloloko? Lalaki lang ba ang laging nanloloko? Maybe this is one reality of life. Hindi pala lahat ng babae naloloko. May mga lalaki ding naloloko. I felt that I'm was betrayed, neglected and unloved!

With this kind of situation, who's now the winner, or should I say... who's the weaner?

The week that was

2007-05-12T16:09:00.000+08:00

Sa mga mambabasa po, salamat sa patuloy ninyong pagdalaw. Pasensiya na po kung hindi ako makakapag-bloghop sa inyo masyado kasi busy na po sa work. Sorry. Iba pala kasi ang pakiramdam ng may trabaho. Pasensiya na po talaga. Sa mga nagtatanong po kung saan ko nakuha ang aking template, galing po iyan sa finalsense! Salamat pong muli sa pagbisita!
_______________

Nagsimula na nga akong magtrabaho dito sa opisinang pinapasukan ko ngayon bilang isang legal analyst o iyong taga-analyse ng mga legal documents at contracts noong Lunes, ika-7 ng Mayo. Maaga akong dumating para sa orientation ko ng mga gagawin at contract signing na din sa may HRD ng kumpanya. Maaga pa sa oras ang dating ko. Sabi daw kasi ni Mama, magpa-impress daw ako sa pamamagitan ng pagpasok ng maaga. Si Mama talaga, very supportive sa akin. Kahit na minsan eh, hindi ko nagugustuhan ang kanyang pag-uugali, ok naman din siya paminsan-minsan.

So, habang naghihintay ako sa may lobby, napansin ko ang magandang receptionist ng kumpanya. Maganda siya, oo, pero hindi ko binaling ang aking tingin sa kanya. Mahaba kasi ang buhok nung receptionist, eh mas naa-attract pa naman ako sa mga maiikli ang buhok katulad ni Grace. Yihee! And besides, nararamdaman ko na nalalapit na ang araw na sasagutin na din ako ni Grace. Ang tagal ko na kayang naghihintay ng kanyang sagot.

Tinext ko si Grace habang naghihintay na lumipas ang oras at habang naghihintay sa HRD Manager na kakausap sa akin. Sabi ko, "D2 na ako sa office, ano na gawa mo?" Hehehe. Siyempre may halong kilig iyon! Hahaha. Ngunit walang sagot. Natutulog pa siguro.

Mataas ang mga gusali sa Makati. Ang mga tao, laging nagmamadali. Stressful ang work dito sa tingin ko. Kasi, sa kahit saang sulok ng Makati ka tumingin, busyng-busy ang mga tao. Buti na lang, medyo malayo ang opisina namin sa mismong Makati District Area. Naiiwas ko ang aking sarili sa stress na maaaring idulot sa akin ng Makati. Tila lumiliit na ang aking mundo!

Kakaiba ang feeling sa trabaho! Umpisa pa lang ng araw, madami na agad trabaho! Pag-aralan ko daw ang makapal na manual para sa mga terms at processes kung paano ang mag-analyze ng mga documents at contracts. Ganun? Tapos daw mamaya, iyong program naman daw nila sa computer ang pag-aaralan ko. For transmittal daw yata para sa US-based clientele namin. Kamot na lang sa ulo ang naisagot ko. Ok po! Bait-baitan! Malalaman ko naman daw lahat ng iyon, unti-unti lang ang pagtuturo. Toothpick ng ina! Pero kalmado dapat. Tandaan: first impressions last!

Nagdaan ang maghapon, ngunit wala pa ding text message o missed call man lamang mula kay Grace. Ano kayang problema nun? Tinawagan ko siya after work. Buti na lang at naka-long sleeve ako nung pumasok kaya pakiramdam ko, isa akong executive. Hehehe. Pero nabalewala ang aking pustura sa mga sumunod na pangyayari. Isang maikling pahayag ang nasa kabilang linya:

"Jake, we need to talk!"
"We're talking..."
"No, face to face..."
"Huh? Saan..."

Na-cut na ang linya. Hindi natapos ang pag-uusap na iyon. Tinext ko siya afterwards, kasi alam ko, hindi na niya sasagutin ang cellfone niya. Ano bang nangyari? Anong kasalanan ko? Wala naman akong ginagawa! May kinalaman kaya ito sa pagpunta namin sa birthday ni Bong na pinuntahan namin nung nagdaang Sabado? Grabeeee... Toothpick ng ina! Wala akong maisip na dahilan ng naging kasalanan o mga kasalanan ko!

Hindi ako mapakali at makapag-concentrate sa aking bagong trabaho ng mga sumunod na araw! Pero maayos ko namang nagawa ang ilang mga bagay sa opisina. Buti na lang wala pang masyadong trabaho at nasa training stage pa lang ako. Paano kung live na o actual na talaga akong nagtatrabaho? Bwakanang ina!

Ano ba talaga ang gusto ko?

2007-05-03T12:53:00.000+08:00

Pasensya na po sa hindi agad pagpost ng entry... bad trip lang sa mga pangyayari! Tinanong kasi ako ni Papa kung ano ba talaga ang gusto ko sa buhay ko ngayong naka-graduate na ako. Ang sabi ko sa kanya, gusto kong makahanap agad ng trabaho para matuto akong makapagmanage ng sarili kong pera. Iba yata ang pakiramdam kapag sariling pera mo na ang hawak mo, di ba? Pero si Papa, ang gusto niya, mag-aral na agad ng abogasya sa darating na pasukan.

Buti pa si Mama, very supportive sa aking desisyong makapagtrabaho agad. Pinapahiram niya ako ng perang pang-aplay saanman ako makapunta — sa Ortigas, sa Makati, sa Mandaluyong, sa Parañaque, kahit pa sa Las Piñas, Marikina at Cavite — pinapahiram niya ako ng pera. Kapag sobrang layo nga, ang gusto niya yung kotse na gamitin ko instead of mag-commute ako, pero ako ang willing na mag-commute, para naman siyempre maranasan ko ang hirap ng iba na kagaya kong naghahanap ng trabaho. Yun bang init, pagod, sakit ng katawan, gutom, pawis at pagkauhaw! Mga ilang bagay lamang na naranasan ko sa dami na ng aking mga napuntahan.

Pero ito namang si Papa, ang gusto niya, mag-aral akong muli at ipagpatuloy ko ang pangarap niyang maging abugado din ang kanyang unico hijo! Sana, kung gusto pa niya ng isa pang abugado sa pamilya, nag-anak pa siya ng isa pa!

Ang sabi ko kay Papa, kung hindi man ako makahanap ng trabaho agad, gusto kong magsulat. Tahimik. Medyo nagsalubong ang mga kilay niya. "Gutom, anak! Gutom ang aabutin mo kapag nagsulat ka!" Iyan ang sinabi sa akin mismo ni Papa. Dalawa lang ang aking pagpipilian, ang makahanap agad ng trabaho o ang maging isang manunulat! Iyan talaga ang gusto ko!

Ilang araw pa ang lumipas, hindi kami nagkikibuan ni Papa. Hanggang ngayon, kapag nagkakasalubong kami, parang gusto niyang sabhihing, mag-abugasya na ako! Bwakanang ina! Bahala ka sa pangarap mo! Kung gusto niya ilalapit ko pa siya kay Pichay!

Nung isang linggo, natanggap ako sa isang kumpanya na inaplayan ko. Ito nga yung pagiging legal analyst! Dahil siguro sa background ko sa political science and documents, kaya ako natanggap! Puro legal papers, documents and contracts daw ang gawain na iha-handle ng isang legal analyst! Ang gandang pakinggan di ba? Jake Toothpick, Legal Analyst! Wow! Toothpick ng ina! Parang bigtime ang dating! Hahaha. At kahapon nga natapos ang pagkuha ko ng ilang mga requirements. Ang sabi sa akin, sa Monday na lang daw ako magsimula para sa eksakto sa araw. Kahit anong araw pa iyan, ang importante, may trabaho na ako.

May time pa akong makapagliwaliw. Nagtext nga pala si Bong, punta daw ako sa party niya sa Sabado. Isama ko daw si Grace ng makilala nila ng husto. Actually, nagkita na sila nung graduation party ko sa restaurant na kinainan namin, pero sila ni Mama ang madalas mag-usap. Ngayon, isama ko daw si Grace ng makita nila ng husto at makilatis na din. Ang sabi ko, sige. A new adventure awaits! Hahaha.

Oras na!

2007-04-17T12:06:00.000+08:00

Sa pagpapatuloy...

Hindi maipinta ang mga mukha nina Mama at Papa noong mga oras na ipinapakilala ko sa kanila si Grace. Siguro shocked lang, kasi ang alam nila, ang nililigawan ko ay ang anak ng kompanyero ni Papa na nagtatrabaho sa isang TV Station. Hindi din naman nila ako masisi sa ginawa ko dahil sa una kong nakilala si Grace kaysa sa babaeng iyon.

Kumain kami sa labas after the graduation ceremony. Doon sa hapag ng kilalang restaurant na ang specialty ay kare-kare kinilatis nina Mama at Papa si Grace. Kasama namin sa mahabang mesa ang mga kaibigan kong sina Alex, Bong at Rico. Nilibre din sila nina Mama at Papa dahil siguro sa tuwa dahil sa wakas ay naka-graduate na ang kanilang unico hijo.

Interview portion ang dating ng mesa habang hinintay ang pagseserve ng aming mga inorder. Madami-dami ding mga natanong si Mama kay Grace at sa tatlo ko pang kaibigan. Pero mas madami yata siyang natanong kay Grace. You know, those female bondings. Ang Papa ko naman ang kausap ay yung tatlong ungas! Hinayaan ko sila Mama at Grace na mag-bonding. Ako naman sumalo sa usapan ng mga lalaki. Paminsan-minsan tinatanong ako ni Mama. At sa tingin ko naman ay okay silang dalawa.
____________________

Isang linggo na ang nakalipas. Natapos na ang Holy Week. Back to reality na naman. Tapos na ang schoolworks, assignments, theses (kasi plural!), requirements atbp. Oras na upang harapin ang mundo, ang tunay na mundo! Ang mundo ng job hunting!

Easter Sunday nung bumili ako ng dyaryo upang tumingin ng trabaho na babagay sa natapos kong course. Buti na lang at medyo sinipag ako nung Mahal na Araw at inasikaso ko ang aking resume. Kaya anytime, pwede na akong mag-apply gaya nga nito.

Nakakita ako ng mangilan-ngilang trabaho. Halos lahat ay sa Makati at Ortigas ang lugar. Nung linggong ding iyon, sinubukan kong maghanap ng trabaho. Kaya ako ay nakapag-absent tuloy sa pagboblog ay dahil sa ginawa ko nung linggong iyon. DAY 1:

Unang destinasyon, Ortigas! Maganda ang Ortigas. Madami ding nagtataasang mga gusali. Madaming pasikot-sikot. At higit sa lahat, mainit! Medyo naligaw nga ako doon eh! Ang hirap hanapin ng Emerald Ave. From Megamall, nilakad ko ang mahabang daan patungo sa building na pupuntahan ko. Isang firm na puro mga dokumentos na ayaw namang ipasabi kung ano yun, ang una kong pinuntahan. Ang sabi sa akin ng receptionist, nagpro-process daw sila ng mga research papers and legal documents. So, sa palagay ko, legal analyst yung inaaplayan ko sa kanila. Wala kasing nakalagay sa ads nila eh. Malamang ganun na nga iyon.
Ikalawa destinasyon, sa Ortigas pa din! Discovery Suites yata yung pangalan ng building na iyon. Maganda ang lobby. Malakas ang aircon. Pero call center pala yung work! Eh ayaw ko pa naman ng call center (senner) work kasi sayang naman yung mga napag-aralan ko di ba? So, ipinagpaliban ko ang lugar na iyon.
Ikatlong destinasyon, Podium, sa Ortigas pa din! Nagutom ako kaya naghanap ako ng pagkain sa Podium! Ito pala ang famous Podium! Famous nga ba? Toothpick ng ina! Ang mamahal ng mga bilihin! Kaya punta na lang ako ng Megamall. So, balik na lang ulit ako ng Megamall.
Ikaapat na destinasyon, Megamall. Naalala kong kumain na dahil ako ay gutom na talaga. So kumain ako sa El Pollo Loco habang nagrereminisce ng aming mga ginawa ni Grace sa isang branch ng El Pollo Loco.
Ikalimang destinasyon, MRT papuntang Makati at Makati. Medyo naligaw pa ako ng kaunti dito kasi hindi ko alam yung Legazpi Village na nasa likod pala ng Greenbelt! Lakad, lakad, lakad! Hanap, hanap, hanap. Tanong, tanong, tanong! Iyan ang aking mga ginawa sa pagpunta ko sa aking paghahanap ng isang building sa Makati! Toothpick ng ina! Orientation kuno. Sales naman pala ang kinahahantungan ng trabahong iyon! I hate saleswork, by the way! Ayoko yung maglalakad ka pa sa ilalim ng mainit na araw tapos pagod, hirap, pawis upang mag-alok lang ng isang produkto! So, all in all, parang walang nangyari sa job hunting ko ng DAY 1!

Day 2, Wednesday. Destination: Ortigas pa din! Na-trauma ako sa pagod ko nung Lunes kaya Wednesday na ako sumabak ulit sa job hunting. San Miguel Ave. malapit. Isang building kung saan may puti yatang facade at mataas. Sa loob ng gusaling iyon ako nagpunta. Sa pag-aakalang ito na ang dreamjob ko, tumuloy ako sa itaas. Nagulat ako dahil parang spa ang floor na iyon! Sabi ko, "Uh-oh!" Pakiramdam ko, sales na naman ito. Kaya umatras na agad ako.

Next destination, Stock Exchange Building. Ito siguro ang version ng Philippines ng Twin Towers ng New York mas maliit nga lang. Hahaha! Ang nakalagay sa ads, isang publishing firm na gumagawa ng magazine, so, nagpunta ako. Gusto ko pa namang makapagtrabaho sa isang magazine o kahit na anong company na ako ay malayang makapagsusulat. Pero bakit ako bigla na namang kinabahan sa nakita ko! Orientation. Parang isang prayer meeting ang naabutan ko. Toothpick ng ina! Sales na naman! Pagbebentahin kami ng isang hindi naman kilalang magazine pero out na daw ito sa market dati pa! Haayy... kailan kaya ako makakahanap ng matinong trabaho!

Itutuloy...

Graduate na ako sa wakas at may isa pang bagay!

2007-04-04T15:24:00.000+08:00

Bago po ang lahat, naging busy kasi ako nitong mga nakaraang araw dahil excited na akong maka-graduate! Hahaha! Kaya hindi gaanong nakapag-entry. Hehehe. Anyway, holy week na. So, baka hiatus na naman ako. "Abstinence" sa... computer! Hahaha.

Noon ngang nakaraang Lunes, dalawang bagay na matagal ko ng hinihintay ang natupad.

Una, sa wakas, naka-graduate na din ako! Ehem. Matapos ang ilang taong pag-aaral, sa wakas, ay tuluyan ko ng matatakasan ang mga pasaway na professors ko sa aking mga subjects, lalung-lalo na si Miss Tapia at si Atty. No Case. Wala ng pahirap, wala ng requirements, wala ng mga makukulit na mga classmates, at wala na ding baon! Iyon nga lang ang nakakalungkot dun. Wala ng baon. Huhuhu.

Anyway, masarap pala ang maka-graduate ka sa college. Iba ito nung naka-graduate ako nung elementary at high school. Basta iba. Higit sa lahat, mas mahaba ang speech ng guest speaker. Antok ang inabot namin sa 45 minutes yatang speech na iyon about his achievements. Hahaha. Ano naman kaya ang gagawin namin sa achievements niya? Mas kakaiba at mas exciting siguro kasi yung mga classmates ko ang iingay nung akyatan na ng stage. Parang excited talaga silang kunin ang kanilang diploma-diplomahan, hahaha, joke. Pero hindi nga, excited talaga silang kunin yung mga diploma nila. Ako siyempre, excited din! Pero hindi ko pinahalata. Hehehe.

So, nakapila kami sa may gilid ng stage. Isa-isang tinatawag ang aming mga pangalan. Bawat tawag ng pangalan ng aking mga classmates, napapangiti ako, excited lang talaga. Hahaha. Ang sabi, "ako na, ako na...". Pero ang akala ko mapapangiti ako, hindi ko alam, nangilid yata ang aking mga mata sa luha. Kinapos pa ako ng hininga ng kakamayan ko na ang guest speaker namin. Nakangiti ako pero naluluha. Basta, naiyak ako. Sigurado ako naiyak ako. Kasi sa wakas, nakagraduate na ako. Mula sa pwesto namin sa stage, pumunta ako sa gitna, tinaas ko yung diploma ko at hinanap ko sina Papa at Mama. Baka sakali kasing naging proud sila sa akin. Hindi naman nila ako binigo. Si Mama, nakayakap kay Papa at naiiyak. Si Papa, proud father ang dating. Para silang mga politiko. Pero ayos lang, ang importante, totoo iyong naging reaksiyon nila. Natural lang iyon dahil naka-graduate na ako.

After the long agonizing graduation ceremony, hinintay ako nina Mama at Papa sa may labasan ng venue ng graduation namin. Ganun pa din sila nung inabutan ko, magkayakap pa din. Si Mama, hinalikan pa ako sa pisngi. Eh, nakita kaya ng mga classmates ko. Naghiyawan pa sila. Hahaha. Mama's boy daw! Bwiset! Toothpick ng ina kayo! Graduate na tayo ganyan pa kayo!

Nandun din sa labas ang barkada kong mga tungaw — si Alex, si Bong at si Rico! Suporta daw nila sa akin dahil sa wakas ay nakagraduate na ako. Palibhasa sila kulang pa ng isang taon, maliban kay Alex na isang summer na lang daw at gagraduate na siya. Hahaha. Si Bob din, ang bestfriend kong bihirang magparamdam, tumawag naman para i-congratulate ako. Baka daw sa bahay na lang siya dumaan. Magpapa-inom siguro! Hahaha. Ang gulo nila, panira kaya sila ng moment. Kung kailan ko ineenjoy ang moment namin nina Mama at Papa saka silang manggugulo. Hahaha. Update: Pero Miyerkules na, wala pa din ang Bob, hindi pa din nagpaparamdam hanggang ngayon.

Ikalawa. Sa labas ding iyon, hinihintay ako ni Grace. Hindi iyon surprise dahil tinext ko siyang um-attend ng graduation ko, katulad nung ginawa ng mga tungaw kong kaibigan. Kahit late na siyang dumating, ok lang. Ang nabigla ay sina Mama at Papa.

A chili story

2007-03-26T15:54:00.000+08:00

"Manang, I crave for siomai!" Iyan ang lambing ko kahapon kay Manang, ang aming dakilang tagapagluto. Matagal-tagal na din akong hindi nakakakain ng siomai, eh. Yun bang homemade. Yung luto mismo ni Manang. So, ang sabi ko sa kanya, baka pwede ba siyang (si Manang) magluto ng siomai para sa akin!

Dahil ako ay isang dakilang unico hijo, hehehe, spoil ako kay Manang. Nung gabi ding iyon, nag-ulam kami sa bahay ng siomai na may kasama pang beef wanton noodles. Ching cha wei ni feng chila sing fao ma. Kung ano man yun, feeling Chinese kasi kami kahapon! Hahaha!

Pero madaming luha, hapdi at pasakit ang aking dinanas bago ako makakain ng pinakaaasam-asam na siomai! Naging maayos naman kasi ang preparasyon ni Manang ng siomai. Maliban sa isang kakulangang ingredient sa kusina.

"Wala na palang chili sauce at toasted garlic," sabi ni Manang.
"Ganun? Paano ba ang gagawin?" tanong ko.
"Ako na lang baka magkamali ka pa. Ipag-chop mo na lang ako ng siling labuyo. Alisan mo muna ng buto ha bago mo i-chop!" sabi ni Manang.

So, ganun na nga ang ginawa ko. Hiniwa ko ang pulang siling labuyo sa gitna, inalisan ng mga buto, isa-isa, at saka chinop. Sa gitna ng aking pagchochop, may langaw na aali-aligid sa aking mukha. Hinawi ko. Ngunit sa aking paghawi, natamaan ko ang ilalim ng aking mata. Heto na naman at aali-aligid ang langaw. Malapit siya sa aking ilong. Hinawi ko ulit yung langaw. Tapos nangati yung gilid at paligid ng aking ilong.

Ilang sandali pa, nakaramdam ako ng hapdi sa aking mukha. Makati, kaya lalo ko itong kinamot. Toothpick ng ina! Ang hapdi sa mukha! Tumingin agad ako sa salamin upang tingnan ang aking mukha. Mapula ang ilalim ng aking mata at gilid ng aking ilong! Toothpick ng inang iyan! Aaaahh... ang hapdi!

Dali-dali akong pumasok ng CR! Naghilamos. ngunit ayaw pa ding mawala nung kati at hapdi sa mukha ko. Tumapat ako sa electric fan upang kahit papaano ay mawala ang hapdi. Si Manang, tinatawanan na lang ako. First time ko kayang mag-chop ng pulang siling labuyo! Bwakanang ina!

Habang nakatapat sa electric fan, naramdaman ko na lang na tumulo ang aking luha. Mga tatlong patak din iyon. Nagpasirko sirko muna siya sa aking mukha bago tuluyang bumagsak! Joke. Hahaha. Maya-maya pa, basa na ang aking ilong. Sipon siguro in an instant! Kusa na lang nalalaglag ang aking mga luha at sipon! Mabuti na lang at after a few minutes, nawala din ang sakit sa aking mukha.

Ipinagpatuloy ko ang aking paghihiwa ng siling labuyo. Walang takot na hinarap muli ang mapanghamong task ni Manang sa akin! Malapit na akong matapos ng bigla kong naramdamang umihi. Maya-maya pa, para akong bulate, hindi na ako mapakali... sa hapdi ng nararamdaman ko.

Mala-Kirara ang balat, at mala-Bakekang ang ilong

2007-03-20T17:03:00.000+08:00

Tinatanong ako ng mga tukmol (Alex, Rico at Bong... at pati na rin si Bespren Bob na matagal nang di nagpaparamdam) kung maganda raw ba si Grace. Tinanong pa ko ng mga kurimaw kung anong vital statistic. Maputi? Sexy? Jackpot daw ba? Mabait? Hindi pa kasi nila nakikita. Sabi ko masungit, pangit, dabyana, garabucho ang labi, mala-Kirara ang balat at Bakekang ang ilong. Hahaha. Ang kukulit eh. Parang natatakot tuloy akong ipakilala si Grace sa kanila at baka pagnasaan pa ng mga manyak. Kilala ko ang mga barubal at alam ko ang takbo ng utak ng mga yun. Anyway, sabi ko in due time ipapakilala ko rin sa kanila. Nagsuggest si Bong, pwede raw sa birthday niya sa April. Hmm. pwede rin. The problem is baka naman nandun rin si Nikki. Pero teka, bakit ko nga ba pinoproblema yun?Maganda nga yun para makita niya na hindi na ko baliw sa kanya gaya ng dati. Baka feeling pa rin siya na gusto ko pa siya.

Ini-evaluate pa ang mga papel ko for graduation. Good thing at wala naman palang babagsak kay Miss Tapia. Nananakot lang pala ang matandang dalaga. Hay sana tuluy-tuloy na 'to. I've had it with all these pol-sci subjects. I don't know what would become of me kapag nag-law na ko.

Nga pala, hindi ko pa naitatanong uli kay Grace kung bakit medyo "ilag" siya sa tatay niya. Lawyer din yun e. Nahihiya naman akong tanungin yung tungkol sa practice niya, baka sabihin feeling close ako at nagpapalakas. Pero biglang "lumiwanag" ang mukha niya nung sabihin kong lawyer din si Papa. Hmmm... good points ba yun, ha, good points? hehe.

Ayos na eh, kaso...

2007-03-20T08:10:00.000+08:00

It was a beautiful Saturday afternoon. As always, namasyal kami ni Grace somewhere in the Metro. Madami kaming pinuntahan. Nag-joy ride pa nga kami sa MRT eh. Ang sarap ng feeling na wala kang kailangang itago sa mundo.

So, from our favorite mall, sumakay kami ng MRT papuntang south. Ang trip namin ay ikutin ang buong MRT at LRT line. Hahaha. Nung nakarating na kami ng EDSA Station ng MRT, bumaba kami ng tren at umakyat papunta sa LRT EDSA Station. Mula doon, sumakay kami hanggang Monumento. Yun lang ang ginawa namin. Para kaming mga sabog at nakalanghap yata ng drugs sa kakatawa sa mga pinaggagagawa namin. Maganda ang view mula sa itaas ng tren. Maganda na pala ang LRT ngayon. Tama nga si dos ocampo sa mga pictures niya. Bago kasi yung nasakyan naming LRT eh. Sa gitna kami ng dugtungan ng tren malapit sa bintana lumugar para makakita kasi kami ng view.

Ang buong akala ko, ayos na ang araw ko. Masaya na eh. Pero may isang bwakanang inang bata sa harap namin na hindi ko talaga makakalimutan. Ang sabi niya, "Kuya, kamukha mo si Justin!" Ngiti lang. Sa loob-loob ko, sino ba yung toothpick ng inang Justing iyon at kamukha ko pa! Bwiset!

Sabi ni Grace na nanggagatong pa yata, "Uy, kamukha mo daw si Justin!"
"A ok. Talaga?" sabi ko. "Sino ba iyon? Di hamak na mas guwapo ako dun!"
Tinitigan akong mabuti ni Grace. "Ano? Baket?" sabi ko. Tahimik at parang nakita ko yata siyang ngumisi.
"Si Justin, yung nasa Full House! Yung koreanovela!" sabi ni Grace.
"Eh, hindi ko naman kilala yun, hindi naman ako nanonood sa mga koreanong iyan!" magkasalubong na ang mga kilay ko dito sa inis!
"O, naiinis ka na naman... para si Justin lang eh, nagkakaganyan ka na! Hahahaha!" sabay tawa ng malakas!
"Ewan ko sa iyo!" ako.
"Hahahahaha" tawa pa ni Grace!

Dagdag pa ni Grace, "Stubborn-ness cannot be spelled without 'U'! Hahahaha! 'U' complete stubborn-ness! Hahahaha!" Ewan! Kuliiiittt! Grrrr...

Changes in my life — Mark Sherman

2007-03-16T09:12:00.000+08:00

I was not so happy being lonely
Living without you
So I prayed so hard for your love
In my heart I needed you
Then I looked up in the sky
And I'm thinking why oh why
These are all the many changes in my life

After all the caring and the laughter
No one else like you
I am not a preacher with a sermon
I'm so in love with you
'Cause to live without your love
Like the sun that shines above
Is the magic of the changes in my life

And I'll never forget your love
You and I
We were meant to be
Sweet as rain falling from the sky
You and I
These are all the many changes in my life

Listen to these words I want to give you
On our love so true
Don't forget I love you and I need you
I'll always be with you
So just look up in the sky
And you'll find out why oh why
These are all the many changes in my life

And I'll never forget your love
You and I
We were meant to be
Sweet as rain falling from the sky
You and I
These are all the many changes, these are all the many changes,
These are all the many changes in my life

Ang sabi ng iba, nagbabago daw talaga ang tao kapag umiibig. Ang sabi naman ng iba, nagbabago daw ang tao kapag nasasaktan. Either ways, the point is, nagbabago ang isang tao kapag naranasan na niya ang gusto niyang maranasan sa buhay. Ito ang sitwasyon ko ngayon. Grace brought out so much in me. Feeling ko, kahit 20 years old pa lang ako, I have so much maturity to give.

Bago dumating si Grace sa buhay ko, isa akong taong walang direksyon ang buhay — barkada, gimik, easy-easy sa school, madaling uminit ang ulo, palamura, at nakakakita ng mga demonyo sa paligid. Ganun ang aking buhay dati. Ngunit ito ay binago lahat ni Grace, the moment I found her dancing sa floor ng Tia Maria's last December. Three months later, naging tame na yata ako sa aking palagay. Hahaha.

Pero sabi ko nga, you can't change overnight. Kung ano ako ngayon, ay produkto ng tatlong buwang nararamdaman ko sa aking sarili. Kakaibang pakiramdam. Hindi ko maipaliwanag. Ganito ba ang feeling ng mga mature people?

Pumunta ako kina Grace bitbit ang mga katagang "Just Do It!" Wala dun si Grace, pero nandoon ang daddy niya. Kinausap ko siya. Kung ano man ang aming pinag-usapan, sa akin na lang iyon. Hehehe. Ang mahalaga sa ngayon, pwede na akong umakyat ng ligaw kay Grace. Pumayag na ang mga magulang niya. Tama nga siguro. Walang pinipiling relihiyon ang pag-ibig. Sa wakas!

(Pasensiya na po kung medyo mabagal ang pag-load ng page kasi may naka-embed na music. I just feel like embedding music eh. Hehehe. Salamat!)

Minsan pa

2007-03-13T10:49:00.000+08:00

Minsan pa, patuloy ako sa paglakad. Tumungo ako sa aming paboritong mall ni Grace. Palinga-linga. Nag-iisip. Walang tiyak na pupuntahan. Miyerkules na, tatlong araw matapos ang pagdalaw ko sa bahay nina Grace. Tatlong araw ng walang kapagurang pag-iisip. Tatlong araw na, wala pa ding kasagutan.

Binalikan ko ang madalas naming puntahan ni Grace. Baka kasi sakaling may mahanap akong sagot mula sa mga iyon. Pumunta ako ng Timezone, kung saan madalas kaming maglaro ng air hockey ni Grace matapos kumain, pampapawis ba at pampatunaw ng kinain. Hahaha. Hindi pa naman kami nagkakadeperensiya sa aming mga stomach. Ngunit wala akong nahanap na sagot. Ngiti lang ang aking nakuha.

Matapos nun, nagpunta ako sa Cinema, kung saan kami unang nanood ng sine ni Grace. Tiningnan ko ang mga posters ng mga pelikula na palabas sa sine at yung mga ipapalabas pa lamang. Ang tanging nakita ko lang, sa dinami-dami ng mga posters na nandoon ay iyong poster ng You Got Me. Malamang, kung medyo maayos pa ang aming sitwasyon ni Grace sa mga oras na ito, itong pelikulang ito ang papanoorin naming dalawa. February 28 na nga pala! Showing ngayon ito. Kahit ayoko kay Zanjoe Marudo, eh, malamang mapanood ko din siya. Dahil hindi naman magpapaawat itong si Grace sa mga ganitong movie. Favorite daw niya kasi sina Sam Milby at Toni Gonzaga! Lahat naman yata favorite nito eh! Isa na namang bagay na hindi ko matatanggihan kagaya ng ginawa na niya noon sa Blood Diamond movie ko! Hahaha.

Wala pa rin akong nakuhang kasagutan sa Cinema. Kaya bumaba ako ng department store at tumingin na lang ng mga damit. Nandoon pa din ang madalas naming tingnang display ng damit na nakasuot sa mannequin. Naalala ko tuloy kung paano namin pag-usapan ni Grace na gusto ko pa namang bilhin yung damit na nakadisplay na iyon, ngunit hindi ko magawa dahil sa tingin ko ay hindi naman bagay sa akin. Gusto ko lamang siyang bilhin. Ganun. Buntung-hininga. Iyon lang ang aking nakuha.

Hindi ko alam kung anong merong humor si God nung mga sandaling palabas na ako ng department store. Minsan hindi natin alam na ang kasagutan ay nasa tabi-tabi lamang. On the way out, nadaan ako sa store ng isang sikat na brand ng sapatos at nakita kong "Just Do It!"

Mga Katanungan

2007-03-08T10:25:00.000+08:00

Don't get me wrong, naging maayos naman kasi ang pakikitungo ng mga magulang ni Grace sa akin, lalong-lalo na ang kanyang daddy. Pagkatapos ng hapunang iyon, nakayanan ko pa naman ang lahat ng mga pangyayari. Uminom pa nga ako ng kaunting tanduay na may magnolia chocolait (na napag-alaman kong "boracay" pala ang tawag) sa daddy ni Grace. Tinikman ko lang for experience. Masarap naman pala.

Sana nga nagbibiro lang ang daddy ni Grace noong mga sandaling tinatanong niya ako sa harap ng hapag. Pero hindi ko iyon nakita sa mukha niya. Mahirap kilalanin ang pagkatao ng daddy ni Grace. Nag-iiba ang pakikitungo kapag nakakainom ng alak. Kanina parang seryoso, matapang ang mukha, parang ayaw nga sa akin eh, pero nung masayaran ng alak ang lalamunan, ayun, nakuha pang makipagtawanan at kuwentuhan sa akin. Sana lang laging may alak ang lalamunan nito para makalimutan niyang INC siya. INC kaya sila, ewan ko nga ba kung bakit ganito kung uminom ang daddy niya. Ang alam ko maayos ang pamumuhay ng mga INC, base na rin sa mga kaklase kong INC din. Walang alak, walang bisyo, ganun. Pero sa nakikita ko sa daddy ni Grace, parang hindi siya INC. Kaya pala asar si Grace sa daddy niya.

Anyway, buhay naman niya iyon. Ang alam ko mahigpit ang patakaran ng INC regarding this matter, iyong pag-iinom ng alak. Ok lang yun siguro, kasi si Jesus nga umiinom din, hindi nga ba't siya pa ang nagconvert ng tubig para maging alak dun sa Canaan? Pero kung yosi pa iyan, hindi ko na alam. Hindi niya ako gayahin, clean living.

Ang hindi ko maintindihan ay kung ayaw ba niya ako o gusto para sa kanyang anak? Mahirap. Isang napakahirap na sitwasyon ang kinakaharap ko ngayon. Isang bagay na ni minsan ay hindi man lamang sumagap sa aking isipan. Ang buong akala ko magiging ayos na ang lahat. Masaya na akong nakikita ko si Grace at nag-uusap kami. Sinusundo ko siya sa kanyang unibersidad. Madalas kaming magkasama. Makailang beses na din ba kaming lumabas upang magtawanan, kumain at magpakita ng pagmamahal sa isa't isa. Bagama't wala pang pormalidad, na siya ngang aking ginawa ngunit medyo naudlot, alam ko masaya siya sa akin at ganun din naman ako sa kanya.

Dahil alam ko libre lang ang umibig, dapat walang makahahadlang sa isang pag-iibigan. Kung kailan pang heto na, damang-dama ko na, namin, ang pag-ibig sa isa't isa, saka naman darating ang ganitong klase ng pagkakataon. Isang pag-iibigan na nakatakda pa lamang magsimula, ay hinahadlangan na ng pagkakataon.

Inaamin ko, isa akong Katoliko, ngunit katulad ng iba pang Katoliko dito sa mundo, hindi ako masyadong devoted sa relihiyon ko. Nagdadasal, oo. Nagsisimba, ewan. Basta ang mahalaga naman di ba ay kausap mo si Lord, dahil ang alam ko, God is everywhere. So, kahit nasa kuwarto lang ako at kausap ko si God, siguro naman naiintindihan niya ako sa aking mga pinagdaanan at pinagdadaanan sa buhay. Mahirap. Mahirap kalaban si God. Kaya nga kahit ganito ako, madalas magsabi ng toothpick ng inang iyan at bwakanangina, God-fearing din naman ako.

Ngayon ko nalaman na komplikado pala ang umibig. Shet. Shet na lang ang nasabi ko. Kay hirap palang kalabanin ang relihiyon. Now I understand Muslims and Christians. Parang ganito ang sitwasyon ko ngayon. Isang Iglesia ni Cristo at isang Katoliko — sa papaanong paraan magsu-survive ang aming hindi pa nagsisimulang pag-iibigan.

AAAAAAHHH... Bakit pa kasi kailangan pa ng relihiyon? Bakit pa kasi may mga pagkakahati-hati ng mga paniniwala sa Diyos? Ang akala ko ba bulag ang pag-ibig? Kung ito ay bulag, wala dapat itong kinikilalang TAO at ESTADO NG BUHAY, para sa mga mayayaman at mahihirap, KASARIAN, para sa mga third sex at RELIHIYON, para sa mga katulad naming dalawa ni Grace. Kay swerte nga naman ng mga nag-iibigang mga atheists! Toothpick ng inang yan!

Kadalasan nga sa mga naririnig ko, sinasabi nila, ang pag-ibig nga raw ay bulag. Kung bulag nga ito, sana nga hindi na din nito nakikita ang relihiyon! Wala itong nakikita kundi ang kagandahan lamang ng dalawang taong nag-iibigan, ng dalawang taong nagmamahalan, ng dalawang taong nais ipadama ang kanilang pag-ibig sa isa't-isa!

Ngunit hindi ako nawawalan ng pag-asa. Alam ko, makakahanap din ako, tayo ng paraan, Grace, upang matuloy ang pag-iibigang ito. Patuloy akong kakapit sa pag-asang matutuloy ang ating naudlot na pagmamahalan. Kahit isang napakalaking pader ang nakaharang sa atin, handa akong tibagin ito upang makapiling ka at makita sa kabilang panig.

Nabaligtad na ngayon ang sitwasyon. Ilang araw ko ding hindi sinagot ang mga tawag at text mo. Patawad. Nag-iisip kasi ako. Nag-iisip ng paraan na muli kang makasama — kahit na sa patagong paraan man lamang. Alam ko bantay sarado ka na sa daddy mo, at hindi mo rin ikinatutuwa iyon. At ngayon nga nakaisip na ako ng paraan.

Grace, kung nababasa mo lang itong blog entry ko, kumapit ka lang. Pagsubok lamang ito at malalagpasan din natin ang mga ito. Siya nga pala... para sa iyo ang kantang ito:

This is it!

2007-03-05T15:24:00.000+08:00

Before anything else, io-organize ko na muna ang aking skeds. Over the past two weeks, isa or dalawang beses lang ako nakapag-post. Hindi pa nga tapos yung post ko tungkol sa pagdalaw ko sa bahay nina Grace eh. Kasi, nalalapit na po ang graduation. Ilang araw na lang ang bibilangin at sa wakas ay ga-graduate na ako ng college! Yehey! Siguro, gagayahin ko na lang yung iba pang mga blogger na katulad ko, na kung mag-update ay MWF. Susubukan kong mag-update every Mondays, Wednesdays at Fridays. Ito kasi ang aking natuklasan sa pagreresearch ng mga oras ng updates ng karamihan sa mga bloggers!

Usually, mga 5 pm ako nagpo-post. Kung talagang kayo ay magaling magbasa, dapat alam ninyong karamihan sa mga post ko dito ay around 5 pm ko napo-post. Iyan ay sa kadahilanang ako po ay nagpo-post kada uwian lang.

May mga pagkakataong sa umaga ako nagpo-post, malamang nasa bahay pa ako nun o nasa may internet shop malapit sa amin. Kapag tanghali naman, hindi ako naglulunch break, diretso ako sa paborito kong internet cafe malayo lang ng konti sa university na pinapasukan ko. Anyway, marahil ganyan na ang magiging schedule ko. And now, back to my meet the parents adventure. Kasi madami ng nangyari after nung pagdalaw na iyon, at ayokong mahuli ng kuwento. Tandang-tanda ko pa naman ang bawat detalye kaya wala namang dapat ipag-alala.
_____________

Sa pagpapatuloy...

Sinalubong ako ni Grace at ng "mga miyembro ng kanyang pamilya". Siyempre, medyo nahiya ako nung bumaba ako ng taxi, dahil parang balikbayan akong dumating at manunuluyan sa kanilang bahay. Ang nanay ni Grace, mukha namang masaya. Pero ang tatay... hmmm... no comment muna tayo dyan... mamaya na lang siguro...

Tinulungan ako ng bunsong kapatid ni Grace sa mga dala-dala ko. "Kuya" pa nga ang tawag niya sa akin. Ibinigay ko na lang yung chocolate sans rival na dala ko. Iniabot ko na din yung herb na regalo ko sa mommy ni Grace at yung tanduay at magnolia chocolait, kay Grace ko na lang iniabot (masungit yata yung daddy niya eh!). Para naman sa kanila talaga iyon eh.

Gabi na ng makarating ako sa bahay nila Grace. Time for dinner na talaga. 7:00 pm ako dumating sa kanila, at tamang-tama naman na nakahanda na ang hapunan. Siyempre hindi ko pinahalata na gutom na ako sa biyahe. Ang sarap pa naman nung hinanda ng mommy ni Grace — tinolang manok. Hmmm... kahit isang linggo na halos ang nakakaraan, naamoy ko pa din ang bango at nalalasahan ko pa din ang tinolang manok ni mommy... ni Grace. Tumulong naman daw siya (Grace) sa pagluluto at almost 85% naman daw ang ginawa niya. So, kung susumahin, si Grace talaga ang nagluto nito. Wow! Gusto ko na talagang kumain!

Ganito ang set-up sa hapag: daddy at mommy ni Grace sa magkabilang kabisera, ako sa kanang bahagi ng mesa, sa kanan ng daddy ni Grace, si Grace naman sa kaliwa, magkatapat kami. Yung dalawang kapatid niyang mas bata, katabi namin pareho. Wala yung panganay, nasa work pa at hindi pa umuuwi. Overtime daw sabi ni Grace. Buti naman 'no, baka isa pa iyon sa magpapakaba sa akin.

Sa bawat tanong, sa akin ng daddy ni Grace, parang akong nasa interrogation room. Yun bang dark room na may swinging spotlight sa itaas habang nakatali sa silya yung mga tinatanong. Ganun ang pakiramdam. Sukat ba namang magtanong ng:

Ano ang tanging ulam na nabanggit sa kasaysayan ng Pilipinas?
So, political science ka pala, may balak ka bang mag-abogado?
Saan naman kayo nagkakilala ng aking anak na ito?
May balak ka bang ligawan ang aking anak?
May balak ba kayong magpakasal?

Na sa tingin ko naman ay nasagot kong mabuti ng:

Hmmm... tinolang manok po! Di ba ito yung ulam na pinag-awayan ng mga prayle sa nobela po ni Rizal. (Tumango yung daddy ni Grace. Ang galing ko kaya!) "Paborito nyo po ito no?" tanong ko. "Oo naman!" sagot niya. Hanyo't pag-aaralan ko itong lutuin!
Opo! Pol-Sci po ako! Abogado po kasi yung papa ko. Titingnan ko po kung pwede akong maging abogado! Tango na naman siya. Nakita ko yung mommy ni Grace na naka-smile pa din.
Ang bilin sa akin ni Grace, huwag ko daw sasabihin na nagkita kami sa isang bar (bakit kaya?), so ang sinagot ko, sa mall po na pinagtatrabahuan niya! Ang Grace parang sinasabing, "Magaling, magaling, magaling..."
Kaya nga po ako nandito upang umakyat ng ligaw sa inyo at sa inyo rin pong anak! (Hehehe)
Darating din naman po tayo diyan kung talagang kami, bakit po hindi (na may halong tuwa at ngiti sa aking mga labi)?

Ang huling tanong at sagot na iyon ang tila nagpaguho ng aking mundo...

"Talaga? Iglesia ni Cristo ka ba, iho?"

"Catholic po", mahinang sagot ko.

Tahimik.

Afternoon Madness

2007-03-01T14:20:00.000+08:00

Sa pagpapatuloy...

Tunay ngang walang pagsidlan ang aking pananabik na makapunta sa bahay nina Grace. Tanghalian pa lang parang gusto ko ng gumabi! Dinner kasi yung hinanda ng pamilya ni Grace sa pagsalubong "daw" sa akin. Sinabi na din pala ni Grace sa mga magulang niya na ako, ang kanilang future son-in-law, hehehe, ay darating upang umakyat ng ligaw! Baduy nung term! Hahaha.

Nakapagpaalam na ako kina mama at papa kagabi. Sinabi ko sa kanila na may lakad ako. Pabiro ba namang sinabi ni papa na, "Manliligaw ka 'no?" Ang sabi ko, "Opo, bukas ng gabi!", sabay tawa ng "hahaha" — bagay na hindi masyadong pinaniwalaan ni papa kasi tumawa din siya. "Naku binata na ang anak ko! May mamanuganin na ba ako?" Si mama naman tahimik, pakiramdam ko may gustong sabihin, masaya siguro siya sa akin. Shadap nga kayo! Feeling ninyo naman siguro yung nirereto ninyong anak ng kumpanyero ninyo yung aakyatan ko ng ligaw 'no! Toothpick ng ina! Ayoko ngang mag-comment tungkol sa kanya!

Ang sabi ni papa gamitin ko na daw yung sasakyan. Ayoko nga, masyadong presko iyon! Magtataxi na lang ako papunta kina Grace. Kasi baka sa mga magulang ni Grace, first impressions last!

After lunch, umakyat na ulit ako sa aking kuwarto. Internet konti, surfing konti, hindi na ako naglaro ng DOTA kasi baka malibang ako, email ng konti and porn ng konti! Hahaha! Konti lang naman! Hehehe. Tapos natulog ako. Lagpas na ng 3:00 pm ng ako ay magising. Naligo, nagbihis, inayos ang sarili at yung get-up na hinanda ko nung umaga ang siyang aking isinuot. Nagbawas lang ako ng kaunting tribal accessories sa aking mga wrists dahil baka maging overcrowded ako sa dekorasyon sa katawan. Ayokong pagtinginan ako ng tao mamaya sa mall na parang kahit wala akong sinasabi eh nais kong ipangalandakan ang "Hey! Look at me! I'm a punk walking here in the mall!" get-up ko! Hahaha! With a gel-ed hair, wrists accessories, bead necklace, shoes at mabangong amoy, yes, I am all set and ready to go!

Nagpaalam na ako kina mama at papa. Sa tingin ko masaya naman sila sa aking pag-alis. Gee, thanks, mom, thanks dad! I needed that! Toothpick ng ina! Hindi ba nila alam na kinakabahan na ako!

Time - 4:45 pm. I headed straight sa favorite mall namin ni Grace. Bumili ako ng siyempre panregalo sa mga magulang niya. Sa mommy ni Grace, dahil mahilig daw itong mag-gardening, buhay na halaman, ayaw daw kasi ng mommy niya yung bouquet of flowers wala daw buhay. Emo daw yun kapag nakakakita ng bouquet of flowers. So bumili ako ng herb na plant, dagdag na lang sa koleksyon niya ng mga halaman. Sa daddy naman ni Grace, favorite daw nun ay tanduay at magnolia chocolait! Ngek! Ano yun kaya yun! Sabi ko kay Grace sa mga bilin niya, tinext kasi ako ni Grace ng mga dapat bilhin para naman daw maimpress yung mga magulang niya! Hahaha. Thanks, Grace! At para naman sa kanyang tatlo pang mga kapatid, apat kasi sila eh, isang masarap na chocolate sans rival!

Ngayon ang problema ko, papaano ko ngayon dadalhin ang mga ito sa kanila. Pambihira! Bwakanang ina! Wala pa namang taxi na makita sa paligid nung mga oras na iyon!

All set and ready to go!

2007-02-26T16:27:00.000+08:00

Ang pakiramdam ko, kahapon, araw ng Linggo, ay talagang kakaiba. Ito na yata ang pinakamahabang araw sa aking buhay.

Umaga. Maaga akong gumising upang paghandaan ang pagpunta ko sa bahay nina Grace. Ewan ko ba. Excited siguro ako. Pero siyempre, ayokong ipahalata kina mama at papa. Usually kasi kapag araw ng Linggo, eh, mga 11 am na akong nagigising. Pero kahapon, 7:30 am pa lang, gising na ako! Pero hindi muna ako lumabas agad ng kuwarto, Naglinis muna ako ng kuwarto ko at nag-ayos ng mga kalat sa kagabing paglalaro ko ng DOTA. Anyway, ayun na nga, mga 8:30 am ako natapos.

Gutom na ako sa kakalinis ng kuwarto kaya bumaba na din ako. Gulat ang sinalubong sa akin ni mama ng makita ko siya sa may kusina at inihahanda na ang almusal namin. Isang late na almusal kapag weekend ang meron sa bahay. Si mama ang nagluto dahil day-off ni manang kasi. Eh si mama naman medyo tanghali na din nagising. Siguro alas-otso na siyang nagising. Hahaha, daig ko siya!

After ng breakfast na fried rice, hotdog, egg at tapa along with coffee at morning chat with my parents, na isa na namang kakaiba sa araw na iyon, umakyat ulit ako sa kuwarto at hinanda ko na ang aking susuotin. Ayoko yatang mapahiya kay Grace no? Sabi daw kasi nila, basta sa parents, first impression lasts! So, gusto ko, medyo good boy ang dating! Hehehe...

Isang rugged jeans, white shirt na panloob at polo shirt na may stripes na print at medyo madaming kulay. Ayos! Kailangan ko kasi ng patong na damit dahil sa built ng katawan ko na payat pero hindi naman payat, mukhang payat lang, basta ang hirap iexplain! Hahaha. Guwapong-guwapo na ang outfit! So, outfit, check!

Shoes naman at socks, short socks, ok, ang hirap idescribe nung shoes ko! Top-sider ba ang tawag dun sa low-cut na sapatos? Yung parang Marithé François Girbaud na sapatos. Yun, parang ganun yung sapatos ko! Basta, shoes and socks, check! Now, pabango! Nakakuha ako ng tip na dapat isprayan ng pabango ang damit bago isuot hindi kapag naisuot na. So, ayun yung ginawa ko. Hehehe. Ang bango ng polo shirt ko! Smell, check! Ano pa ba? A ok. Belt, tribal accessories, white beads necklace, at gel para sa buhok ko. Ok, lahat check!

Ayos ba ang get-up? Kasi iyan ang sinuot ko kahapon sa pagpunta kina Grace eh. Ask muna ako ng opinion bago ko ituloy yung kuwento ko. Kasi mahaba-haba din ito eh. Thanks po!

Ang Grace may tampo yata...

2007-02-23T15:35:00.000+08:00

Isang linggo na ang nakakaraan mula nung huli kaming nagkita ni Grace dahil sa aming post-Valentine date. At mga ilang araw na din ang nagdaan, hindi pa rin niya sinasagot ang mga tawag at text ko.

Nung nakaraang Martes, nagkita ulit kami ni Grace. Gaya ng nakagawian namin, namasyal kami ng kaunti at kumain kami sa labas. Pagkatapos nun, habang naglalakad sa mall, huminto ako. Huminto din siya. Tanong ko sa kanya, "Kailangan ba talagang magpunta ako sa inyo?"

Hindi siya kumibo at binitiwan niya ang aking kamay ng padabog. Sana iyon lang ang ginawa niya. iniwan niya ako sa gitna ng mall. Malamang iyon na nga iyon. Galit na nga siguro si Grace sa akin.

Bakit ba kasi ako naduduwag? Bakit ba kasi ako kinakabahan? Makikipagkita lang naman ako sa mga magulang ni Grace at sa mga kapatid niya. Wala naman sigurong dapat ipag-alala di ba?

Ano bang dapat kong gawin?

Tinext ko si Grace ngayon lang... ang sabi ko... "Sige, sa Linggo, punta ako dyan sa inyo!" Ang matipid na sagot... "Ü" Anong ibig sabihin noon?

A Post-Valentine Entry

2007-02-19T15:45:00.000+08:00

Hindi kami sumabay ni Grace sa mga lovers (daw, ows!) na nag-celebrate ng Valentines' Day sa mismong Araw ng mga Puso. Ikinataon naming February 16, Friday, ang aming date para iwas na din sa traffic, siksikan at intriga mula sa mga taong walang magawa kundi ang tsumismis.

Lately, kasi, feeling ko may mga taong pinag-uusapan ako sa loob ng aming campus o sa loob ng aming room. Aning-aning na yata ako sa almost-forbidden love namin ni Grace. Kasi hindi pa naman opisyal na kami, at wala pang exchange of I love yous na nagaganap between us. Feelingan nga daw sabi nung isa kong classmate ang tamang word para dun! Narinig kong binanggit niya yung salitang iyon — feelingan, nagpapakiramdaman daw sa isa't-isa! Yun naman talaga ang status ko kay Grace eh, dahil wala pang formality ang relasyon namin.

So, ayun na nga. After class, punta na kami ng mall. Dun na lang daw para tipid na, exercise pa habang naglalakad kami sa loob ng mall. Ayaw ko pa nga sana pero, si Grace ang unang humawak ng aking mga kamay. Yihee! HHWWASZ (holding hands while walking and sipping Zagu!) ang trip nitong si Grace ha!? Hahaha!

After strolling the mall, kumain kami sa nearest fastfood na pwede naming kainan. Dahil Friday iyon at madami ding mga tao, punta kami sa kaunting tao lang ang kumakain. Trip ko yatang mag-El Polo Loco that time, and I craved for their chicken, kaya dun kami nagpunta.

Umorder ako ng food namin. And then, ewan ko ba kung ano ang meron sa sulok at favorite place iyon ni Grace. It must have been the view. Usual talk. How's school? How's work? Are you fine? And then suddenly, sa gitna ng aming mahaba-habang pag-uusap at palitan ng mga kuwento at tawanan, nasambit ko sa kanya: How about us?

Tahimik. Why am I so stupid? Why did I spoil the laughter and the good conversation? Stupid. Stupid talaga! And then she replied. "Punta ka sa amin, i-meet mo parents ko para makilala ka nila ng husto!"

Feeling ko, ako si Ben Stiller ng Meet the Parents! Siyempre kinabahan ako bigla. Start na yata ng panliligaw ko! Hindi kay Grace, ang babaeng na-meet ko sa dancefloor ng Tia Maria's... kundi sa parents niya!

Toothpick's Q&A portion: the 50th post!

2007-02-12T15:09:00.000+08:00

Isang linggo na din nung ako ay huling nagpost ng aking entry. At sabi ko nga dun, dedicated ko ang aking 50th post sa mga taong matiyagang nagbabasa sa aking blog. Salamat po sa inyong walang sawang nagbabasa ng aking buhay. Salamat sa blogger.com at sa mga bloggers na napapadpad dito sa aking munting mundo sa malawak na web! Naks naman!

Anyway, update po muna tayo! Natapos na din po ang research at defense ko nung nakaraang linggo. Feeling ko sobrang nanghina talaga ako ng sobra. Pero naramdaman ko iyon after na nung defense. Parang nahigop na ata nung manyakis kong propesor ang lahat ng aking enerhiya. Kasi malakas naman ako bago mag-defense. Pero napansin daw ng classmate ko na mahina na ako bago mag-uwian. Parang ang bigat-bigat daw ng aking balikat! Eh kasi naman, sa akin ninyo ipinasan lahat ang mga mabibigat na tungkulin — research, encoding, printing, takbo sa xerox — toothpick ng inang iyan, eh research ko na ito eh! Wala na silang halos nagawa!

Sabado, nagtext si Grace! Yihee! Pasyal daw kami sa SM Mall of Asia. Sabi ko sa sarili ko, "Ok, pasyal, teka... di ba may Lovapalooza dun?! Gusto ba niya ng kiss? Sana sinabi na lang niya sa akin ng ma-kiss ko siya!" Reply ako sa kanya, "sorry ha, di pa ako rekober sa pagod ko kahapon sa defense e. im sick. eto nga inom ako gamot. punta kn lng here, kaw n lng pasyal d2! Ü" Text naman siya agad "ay ganun... sayang, sige i understand, pagaling kn lng, ok?! mwaaah Ü" Hindi ko na siya nareplayan dahil nakatulog na ako nun after kong mabasa yung text niya! Yihee!

Eto na ang pinakaaabangang Q&A Portion. Sa isang linggong pag-absent sa blog world, ako po ay nakakalap na 12 intriguing questions as of today, February 12, 2007 at 2:33 PM! At dahil 12 lang iyan, dadagdagan ko pa ang mga tanong at susubukan kong paabutin ng 40! Yung iba siguro eh kukuha na lang ako sa mga madalas na itanong sa Forbidden Questions segment ni DJ Mo! Sana po ay magustuhan ninyo ang aking mga sagot:

Round 1: PERSONALITY

Anie: Ano ba talaga ang real name mo?
Toothpick: Jake po! Just call me Jake!

Sherma: Bakit ka naging toothpick-lover? Kasing payat ka rin ba ng toothpick?
Jake: Masarap po kasing magtanggal ng tinga matapos kumain. Naging habit ko na po ito mula nung bata pa ako! Hindi naman siguro ako kasing payat ng toothpick! Malaki lang siguro yung built ng buto ko at medyo wala akong kalaman-laman kaya mukhang payat. I repeat, mukhang payat! Hehehehe.

Dos Ocampo: Anong qualities ng Toothpick ang meron si Toothpick?
Jake: Maputi at mahaba at nakakatusok! Hahahaha!

Basey: Kung ihahambing ka sa isang toothpick anong klaseng toothpick ka at bakit sa palagay mo ay mawiwili ako syo?
Jake: Ang hirap naman ng tanong mo! Teka... mayroon bang iba pang klase ng toothpick? Baka kahoy o plastic? Siyempre kahoy kung iyon ang nais mong malaman! Isa akong toothpick na taga-tanggal ng tinga ng buhay. You know what, this is what I am blogging about... I am toothpick, yet, yung iba nakikita nila ang sarili nila sa akin! Samantalang hindi naman sila ako! You know what I mean? No offense meant ha? I guess everyone has a toothpick inside of us! At iyong qualities kong iyon ang dapat mong kawilihan. Hehehehe.

Phone-in question: Paano ka ba magalit?
Jake: Hahahaha. Minsan kung ano yung hawak ko, maibabato ko sa iyo kapag sobrang galit o inis na ako sa sitwasyon o sa iyo!

PIQ: Sinong kinasusuklaman mong tao?
Jake: Uhm... si Effy! Hahahaha. Huwag kayong maingay sa kanya ha!

Round 2: NAUGHTY

Billycoy: Anong favorite position mo?
Jake: Hahahaha. Sa kumpanya ba ito o sa sex. Maganda daw doggy-style. Kasi it makes the female orifice tighter. So kahit hindi na virgin, it makes her a virgin! Hahahaha (feeling expert here)! So, I guess yun yung favorite position ko. Next question.

Aryo: Who makes your dreams wet?
Jake: Nyak! Hehehe. Ang alam ko kasi kapag nagwe-wet dreams ang isang lalaki, hindi siya nagma-mass starvation (excuse me for the word)! Sorry, malakas ang imagination ko, kaya hindi po ako nagwe-wet dreams! Hehehehe.

Mauwy: Ilan taon ka na when you had your 1st kiss???
Jake: Never. Virgin pa po ako sa mga bagay na ganyan. Sayang nung Sabado sana yung first kiss ko kaso I'm sick and tired due to defense eh. Ok ba?

PIQ: How old were you when you lost your virginity
Jake: Hahahaha. Virgin pa po ako!

PIQ: Have you ever been offered money by a gay dude? How much?
Jake: Yup! And the experience was so scary! He was like so fit pa naman. And then gay pala siya. I was malling lang naman that day. And then napagod ako kaya umistambay lang ako sa may atrium (ung bakal na pabilog kung saan pwedeng dumungaw sa ibaba) ng mall. And then maya-maya may lumapit sa akin. P1500 daw! Sabi ko, "lumayas ka sa harapan ko o ilalaglag kita kita mula dito sa 4th floor!" Ayun! Hahahaha.

PIQ: Have you ever had a fistfight with someone?
Jake: Kala ko naughty? Anyway, oo naman. Nung bata pa ako. I guess everybody naman experienced that. Specially nung bully days ko.

PIQ: Have you tried flirting?
Jake: Flirting na ba yung i-brush ko yung buhok ko gamit ang aking mga daliri sa kamay?

PIQ: Have you ever pleasured yourself with somebody else and not Grace?
Jake: Ano ba yun? Grace deserves a respect! I can pleasure myself kahit walang iniisip. Try ninyo, masaya yun!

PIQ: Do you have porno dvds in your room? What title? Do you have favorites?
Jake: Hmmm... Meron yata! Favorite ko kasi yung Barely Legal Series. May kuwento (ano daw?), may laman (ows?) at punung-puno ng aral! Hahahaha. Ang dami naman yatang naughty questions.

PIQ: Is there a Toothpick sex scandal or nude pictures of yourself?
Jake: Nude pictures, meron! Nung baby pa ako! Sex scandal... I think so! Hahaha!

PIQ: When was the last time you read porno magazines?
Jake: I'm not into porno mags. That does not arouse me at all. Penetration scenes are better! Joke.

PIQ: Ok last naughty question, how big is your "wang"?
Jake: Whew (perspires)! It's hot in here. I really don't know! I'll check on that later!

Round 3: STUFF QUESTIONS

David Edward: What if your bestfriend tells you that "he" loves you? And then your girlfriend cheated on you? How will you handle the situation? Both of them are important person to you aside from your parents.
Jake: Whoa! What a question! I really don't know how to handle "brokeback mountain-ish situation"! I am not into it! But hey, don't get me wrong, hindi ako homophobic ha! Regarding my girlfriend, I guess kakausapin ko siya at itatanong kung ano ang nangyari or may pagkukulang ba ako hanggang sa marinig ko sa kanya ang "It's not you, it's me!" na mga kataga! Yun. Kapag narinig ko na iyon, hindi ko na alam ang gagawin ko. Uhm, hypothetical question ba ito?

Wilfredo Pascual: Ano ang pinakamasakit na narinig mo mula sa mga magulang mo?
Jake: Yung tawagin kang walang kwenta at walang silbi. So far, yun pa lang naman ang naririnig ko mula sa kanila.

Anonymous: Ano ang tatlong katanungan mo sa buhay na hanggang ngayon hindi mo pa rin masagot?
Jake: Una, kelan ba ako magkaka-girlfriend? Ikalawa, paano ba ang umibig? Ikatlo, masarap ba talaga kapag may minamahal, yung kayo na talaga ha, as in mag-on?

Anonymous: Kunwari hawak ko ang magic salamin ni boy abunda (nyahahaha) sino ang makikita mo at ano ang sasabihin mo sakanya?
Jake: (Si toothpick ang nakaharap sa salamin) sasabihin ko sa kanya, magpakabuti ka lang at ipagpatuloy mo ang iyong mga ginagawa sa buhay kung hindi bwakanang ina ka, iuumpog kita sa salamin na nasa harap mo upang matauhan ka na!

PIQ: Kung magiging hayop ka sa second life mo, ano ba ang gusto mong maging? Bakit?
Jake: Ibon. Para malayang makalipad.

Round 4: FAST TALK DAW

Black or White? Colored

Color of love? Red and blue

ABS-CBN or GMA? CABLE

Long and hard or short and soft? Long and hard

Sunny side up or scramble? Sunny side up

Plain or fried rice? Both

Banana ketchup or tomato ketchup? Mang Tomas

Curly up or straight down? What do you mean...

Short-hair or long-hair? Short hair

Dog or cat? Doggy style, ay ano ba ito? Pet ba ito?

Windows Vista or Mac OS X? Ngek.

Meow or roar? Siyempre roar!

Laptop or Desktop? Desktop

Noodles at Coffee or Canto't bj? Pancit Canto't buko juice

Bookworm or Bookish? Pareho lang yun di ba?

Up here or down there? Down there then up here then down there then up here...

Lapirot-pihit or pumping scene? Pumping scene (if you know what I mean...)

Whew! Thank you po!

Getting ready for the defense!

2007-02-05T08:43:00.000+08:00

Dearest fellow bloggers, students, workers and technicians (huh?)! Pansamantala po muna akong magha-hibernate sa mundo ng pagba-blog kasi po ako po naghahanda na para sa aking defense. Mga 10 days or so lang naman po ito. So, please bear with me...

Pero siyempre hindi ko po kayo iiwanan ng gagawin dito sa aking blog. Sa ngayon po, ako nasa ika-49th post na ng aking blog entries. At naisip ko na idedicate ang aking 50th post sa aking mga mambabasa. Ito po ang aking naisip na paraan upang lalo ninyo pa akong makilala ng husto.

Kung alam ninyo yung 40 forbidden questions sa radio show ni DJ Mo sa Magic 89.9, well, parang ganito rin po iyon! Ang pinagkaiba lang kayo po ang magbibigay ng mga questions sa akin.

Ito po ang importante sa lahat! Kailangan one unique question for each reader lamang po! Hehehe. Demanding ba? Hahaha. At the end of 10 days eh, iipunin ko ang mga nakalap na mga tanong at pagsusumikapan kong sagutin ang mga napili kong mga tanong sa abot ng aking makakaya. Hahaha!

So, ganito po ang format (may format pa?). Siyempre dapat po may format para organize ang lahat! Hehehe!

Buksan ang Comment Box, mag-comment o magbigay ng isang maikling mensahe, at isulat ang nais na katanungan o nais na itanong sa akin.

Ganun lamang pong kasimple! Simple question, naughty question, love question, family question, kahit anong questions pa yan, walang kiyeme kong sasagutin. Hahahaha! Tandaan po na isang unique question lamang po bawat reader. Pero pwede ang may follow-up question, pero siyempre po, dapat related! Hehehe! Demanding na ako niyan? Sa ngayon, back to research po muna ako at aayusin ko na itong defense namin. Pagbutihan ang ihahandang tanong!

You don't love a woman because she is beautiful, but she is beautiful because you love her

2007-02-03T16:18:00.000+08:00

Wow ha! In fairness, maganda yung anak ng kompanyero ni Papa. Kahapon nagpunta sa bahay namin with a cameraman. Ang totoo, nagulat ako nang pauwi pa lang ako sa bahay namin. Kasi nakaparada yung van ng QTV sa tapat ng bahay namin at mangilan-ngilan ding mga Uzi (usisero't usisera) ang pumapaligid-ligid sa bahay. So akala ko kung ano na ang nangyari. Kung anu-ano ang nasa isip ko bago ako pumasok ng bahay. Kala ko ninakawan kami at nilimas mga gamit at nandun QTV to cover the news. Kala ko may ginawang kabalastugan si Papa at nadawit sa government scam at nandun QTV to cover the news. And of all the bad things I could possibly think of, ang malalang pumasok sa kukote ko eh baka namurder sina Papa at Mama. Yun pala, itong anak pala ng kompanyero ni Papa ang dumating.

Ang totoo, maganda siya. Tangkad pa, 5'6 to 5'7 yata. Matangos ang ilong. May pagkakahawig kay Bianca King na parang Heart Evangelista. Oh yeah, sexy pa. Pinakilala sa akin ni Papa that time. Nakakainis lang tong si Papa dahil kung anu-ano ang pinagsasabi. Kesyo, binata pa raw ako at walang GF. Kesyo matalino raw ako. Kesyo nung 10 yrs old daw ako eh niyaya raw akong gawing print ads model sa isang children garment. Natural mahiya ako. Ayun, konting kwentuhan lang. Okay naman siya, kaya lang parang siya yung tipo ng babaeng puro career ang inaatupag. Unang tingin ko pa lang para siyang megalomaniac na gustong iconquer ang mundo. Parang si Loren Legarda or Korina Sanchez na masyadong career-oriented. Mukha siyang matalino. Maikli lang naman kwentuhan dahil hindi naman talaga ako ang pakay nun kundi si Papa. Napansin ko lang sa kanya eh yung pangalan niya — NOVELLA. Parang ambantot, hahaha. Pinanganak daw kasi siya ng November, so yun, NOV. Tapos ung natitirang ELLA ay galing sa Lola niya. Ah okay. Hehehe. Mga isang oras yata yung interview nila. Niyaya pa ni Papa na kumain na sa amin, kaya lang wag na lang daw at may appointment pa raw siya. At 9pm may appointment pa? Atttagirl.

Well, Grace pa rin ako. Kahit lamang siya ng kaunti sa beauty and brain, mas pipiliin ko pa rin si Grace. Kapag si Grace kasi yung kausap ko o kasama, may "something," kung baga ay may friction. Diba? Iba talaga kapag "love." Good luck na lang sa career ni Novella. Good luck na lang sa plano nina Papa at kompanyero niya na maging balae. I won't put my love life on the line. I love Grace.

Baka raw maging magbalae sila

2007-02-01T15:31:00.000+08:00

May ipapakilala raw si Papa sa 'kin na babae. Anak daw ng kumpañero niya. 23 years old. Maganda raw at matalino. Nagtatrabaho sa QTV as a segment researcher. May program daw kasi ang mga ito na ipoproduce sa channel 11 kung saan iinterbyuhin nila ang mga lawyer, at si Papa ang isa sa mga yun. I don't know, sabi niya it's some sort of an analysis about the advantages and disadvantages of private lawyers. Anyway, sabi ko sige lang, ipakilala lang sa akin. Nagbibiruan na raw sila ng kompanyero nila na baka maging magbalae sila. Hah? Then tinanong ako ni Papa kung may GF daw ako, sabi ko wala pa (pero magkakaron na...). Good daw. Matitipuhan ko raw yung anak ng kompañero niya. Kung siya nga raw ang binata pa eh, baka niligawan na raw niya yun. Hahaha, so ang ibig sabihin eh parang ibinibenta niya ako dun sa kompañero niya. Kung idedate ko raw pagkatapos na ipakilala niya eh siya raw bahala sa pera, sagot daw niya. Ihatid ko raw agad sa bahay. Wow, toothpick ng ina, advanced ang utak ni Papa. Di pa raw niya ko nakikitang may dinalang babae at pinakilala sa kanilang dalawa ni Mama. "Nung mga ganyang edad ako katulad sa'yo, nakakapitong syota na ko," sabi pa niya. Eh kala ko ba pangatlong GF niya si Mama noon? Ibig sabihin eh... tsk... tsk...

Ang mabuti pa siguro eh ipakilala ko sa kanya si Grace, dalhin ko na kaya sa bahay, ano? Kaya lang parang diyahe naman, eh di ko pa naman GF yun. Ni hindi pa nga ako nakakapagtapat. Kelangan this February eh makapagtapat na ko. At baka maunahan pa ko ng mga nag-iistalk sa kanya. Toothpick ng ina kasi tong thesis na to eh. Sige tama, baka sakaling makahabol kami sa Lovapalooza sa MOA (Mall of Asia, tange). Hehehe.

Pasan ko ang Daigdig — Sharon Cuneta

2007-01-30T10:10:00.000+08:00

Nakapanghihina talaga kapag nararamdaman mong parang pasan mo ang daigdig.

Sunod-sunod ang pinagagawa sa amin ng mga hinayupak. Mababaliw na yata ako. Parang kailangan kong uminom ng aspirin at alaxan. May written defense kami kay Miss Tapia tungkol sa walang kamatayang Law of Obligation and Contract. May "case" research naman kami kay Atty. No Case. At siyempre hindi pahuhuli ang thesis namin kay Prof. Fussy. Tapos biglang sinipag si Prof. Juan Tamad at pinapasulat kami ng at least 20 pages report tungkol sa budgetary process. Yung bata lang naming prof na mukhang "anghel" ang "medyo" nagpahinga sa amin. Pero binigyan pa rin kami ng ilang homework these past few days. Tsk... tsk... pano na lang kami ni Grace? Huhuhu... Anyway, busy rin naman siya sa thesis nila. So okay na rin na hindi ko siya naiistorbo diba? Kapag nakaluwag ako bukas (chances are slim) baka magpaalam akong sunduin siya from school. May tinext kasi siya sa akin na parang may sumusunod daw sa kanya. Hala! Hindi kaya ako yun? Hahaha! Ang stalker talaga galit sa kapwa stalker, haha!

R-18

2007-01-24T16:45:00.000+08:00

Warning: R-18 po ang mga sumusunod na pangyayari! Hahahaha. Sa mga bukas po ang isip, go on, sa mga sarado po ang pang-unawa at pati third eye, umalis na lang dito! Hehehe. Hindi naman ito masyadong bastos! Hihihi.

Alas-otso pasado na ng gisingin ako ni Mama at sabihing aalis na daw sila ni Papa. Palibhasa wala akong pasok kaya ayun, medyo tanghali na akong gumising. Bumangon na daw ako at isara ko yung gate kasi wala ng tao sa bahay kundi ako na lang. Maya-maya pa narinig ko ng kumabig ang gate at umandar na ang kotseng sinasakyan nila. Ilang minuto pa at bumangon na rin ako.

Sa wakas! Ang matagal ko ng pinakahihintay na pagkakataon! (evil laughs) Hahahaha! Maisasakatuparan ko na din ang dating-dati ko pa gustong mangyari. Ang sabi ko, "Ano kaya ang pakiramdam ng lumakad ng hubo't hubad sa loob bahay?" Hahaha. Miski kayo naiintriga ano? So, I unleashed the curious cat in me at sinubukan ko ang maitim na balak.

Dali-dali akong bumangon sa aking kama at sabik na gawin ang aking balak! Kinakabahan talaga ako habang ginagawa ko ito! Kasi first time kong gagawin ito ulit after so many years. Dati kasi ginagawa ko din ito, nung wala pa akong kamulatan sa mundo. Pero, simula nung nagkaisip na ako, hindi ko na yata kaya itong gawin. Dati daw kasi, kuwento ni Mama, tumatakbo pa ako sa buong bahay pagkatapos maligo. Nagpapahabol talaga ako sa kanya dahil ayaw ko daw magpapunas ng katawan.

Eh matagal na iyon! Gusto ko ulit na maranasan ang mga bagay na ginagawa ko dati. Hahaha. Sabi nga di ba "We can only be young once, but we can always become immature!" Hahahaha. O, di ba? May pinaghugutan ang aking masama at maitim na balak.

Music. Siyempre hindi pwedeng mawala ang background music habang unti-unti kong hinuhubaran ang aking sarili. Tatlo... dalawa... isa! Tenen! Ayan na! Para akong miyembro ng Alpha Phi Omega na sumalang sa initiation rites nila at tuluyan ko ng tinakbo ang buong kabahayan. Siyempre hindi ako lumabas ng bahay no, hanggang sa loob lang. Naisip ko kasi oras na lumabas ako, may tendency na akong maging exhibitionist! Hahahaha. Kaya limited lang sa bahay.

Anyway, ang sarap ng pakiramdam na maging batang muli. Ang sarap ng aking pakiramdam nung ako ay tumakbo sa buong kabahayan. Ang sarap. Nawala ang lahat ng aking pagod — sa school, stress sa thesis, professor pressure, lahat-lahat na! Para akong nakahinga ng maluwag. Tumatakbo ako habang sumisigaw! Ang sarap talaga ng pakiramdam. Buti na lang nung bumalik sina Mama dahil may nakalimutan daw siya, eh, natapos na ako sa aking ginawa. Nakalimutan ko nga palang isara yung gate! Bwakanang inang iyan, OO!

Kayo, nasubukan na rin ba ninyong tumakbo sa loob ng bahay ng hubo't hubad? Try ninyo! Ang sarap talaga ng pakiramdam!

Vote for me, please! Hehehe

2007-01-22T15:22:00.000+08:00

Ngayon ko lang nakita ito at para sa akin ay isang napakagandang pangyayari ito sa aking buhay (or at least sa aking blog life).

Matagal-tagal na din akong nagbablog ngunit ang mapabilang sa shortlisted ng mga nominado sa Filipino Blog of the Week ni Composed Gentleman ay isa pong napakalaking karangalan sa akin.

Kakapalan ko na po ang aking pagmumukha. Hehehe. Humihingi po ako sa inyo ng suporta upang ako po ay tanghaling Filipino Blog of the Week. Hihihi...

Para po makaboto, pumunta lamang po sa blogsite ni Composed Gentleman dito o sa link na nasa ibaba:

http://salaswildthoughts.blogspot.com/

At sa gilid po o sidebar ng kanyang blogsite ay mayroong mini poll kung saan nakalista ang mga nominado sa linggong ito para nga po sa Filipino Blog of the Week. Just check on toothpickdiaries at click ang vote! Salamat pong muli sa inyong suporta at pagsubaybay sa akin. Maraming maraming salamat po!

Busyness

2007-01-21T00:28:00.000+08:00

Parang nakasinghot na naman ng rugby si Miss Tapia sa klase kanina. Kung anu-ano na naman ang mga pinagagawa. Parang nababaliw. Kakatakot. She's going to fail three students daw this sem. Toothpick ng ina, sino kaya yun? Masisira tuktok mo yun kapag nalaman mong bagsak ka kung kailang gagraduate ka na. Buti ako medyo "average" ang score ko sa mga tests niya. Sa hirap ba naman ng mga bwakanang test niya, malamang nga may bumagsak, lalo na't sumasabay din ang thesis at iba pang research. Sana naman intindihin din ng mga professor na tulad ni Tapia na tao lang kami at nahihirapan din. Hindi kami computer na save lang ng save ng data. Paano na lang ang social life namin diba? Palibhasa kasi eh matandang dalaga, kaya pati kami eh idadamay sa emptiness na nararanasan niya. Gusto rin kaming magdusa.

Iniisip ko tuloy na baka maging wrong timing ang plano kong panliligaw kay Grace kasi alam kong busy rin yun. Tingnan mo, after ng resto sa Tita niya, nagpart-time agad siya sa store sa mall, to think na graduating student din siya. Superwoman talaga. Atta girl. Ngayon, papaano kung sakaling simulan ko na manligaw tapos biglang naging mas lalong busy siya? Maisingit niya kaya sa utak niya ang pag-iisip sa akin? Ayaw ko rin namang magpadelay pa. Marami nang umiyak dahil "nagpapatumpik-tumpik sa pag-ibig... it's now or never.

Cornicles

2007-01-19T06:12:00.001+08:00

Medyo nadulas ako kagabi habang kausap ko si Grace sa telepono. Muntik ko nang mabanggit na nandun ako sa mall last time. Nagkukwentuhan kasi kami tungkol sa kung ano ang maganda sa paningin ko at paningin niya. In the middle of conversation, bigla kong nabanggit na mas maganda nga siya kapag walang make-up. Tinanong niya ko bigla na "Bakit, nakita mo na ba ko'ng walang make-up?" I was about to tell her "oo, kahapon," buti na lang biglang sumigaw si Mama (pinapagalitan yung aso namin dahil tahol ng tahol), so na-interrupt ang utak ko at biglang napaisip ako na hindi nga pala alam ni Grace na nandun ako sa mall. Sabi ko na lang sa kanya "Wala lang. Naiimagine ko lang..." Whew. Muntik na.

Etong problema ko. Hindi ko alam kung paano manligaw ng pormal. Gusto ko kasing malaman ni Grace na talagang gusto ko siya, at gusto kong siyang maging girlfriend. Hindi kasi ako komportable kapag nag-uusap kami sa phone at maririnig ko ang mga katagang "siyempre you are my friend" o "a friend like you" o "friend tayo, diba?" o "sweet buddy". Okay, sige kaibigan ko rin siya, pero I want to be more than her friend. Paano ba? Pero imposible namang di niya mahalata sa kilos at pananalita ko. Paano bang estilo gagawin ko?

Grace, I really don't know how to say this, but I really like you. Pwede ba kitang ligawan?

Uggh! Toothpick ng ina! Ang mais naman.

You Complete Me — Jerry Maguire

2007-01-18T06:45:00.000+08:00

Yesterday, mga umaga, dumaan ako dun sa store sa Robinson Place kung saan nagwowork si Grace as part-time accounting clerk bago ako dumiretso ng school. Kakabukas lang ng mall kaya wala pang masyadong tao. Nag-aayos pa lang yung mga saleslady sa store, at hindi ko makita si Grace. Nagtext ako sa kanya at tinanong kung nasan siya, pero di ko sinabi na nasa Mall ako. Sabi niya papasok pa lang ng mall. TInanghali raw ng gising. Siyempre napatingin agad ako sa paligid, tapos nagtago ako sa gilid-gilid. Wala lang, ayaw ko lang makita niya ako, baka kasi makaistorbo ako eh. Ayun na nga, biglang nakita ko nagmamadaling pumasok sa store, hingal na hingal. Medyo gulo pa yung buhok at walang kolorete sa mukha. Hay, parang gusto ko siyang yakapin at bigyan ng tubig. Parang mas lalong maganda si Grace kapag walang make-up at parang bagong gising. Nakakatuwa. Pinanood ko lang kung pano maging busy, sulat dito, sulat dun; compute dito, compute doon. Cute niya kapag kumukunot ang noo. Ang sipag ni Grace, working student sa umaga then aral sa hapon at gabi. Hay... binigyan ko siya ng isa pang nakatutunaw na tingin (hehehe) then umalis na rin ako, dahil may klase pa ko kay Atty. No Case. Ang sarap ng feeling. Nakumpleto ang araw ko.

A Date With Love?!? Part 3

2007-01-17T16:09:00.000+08:00

Pasensya na po sa mga nagbabasa kung ninais kong gawing by-parts ang aking "date" entry kasi po isa ito sa mga new year's resolution ko, ang iwasang magsulat ng napakahabang blog entry. Hehehehe. Kasi po kapag napakwento ako eh talagang tuluy-tuloy. Baka madaling araw na eh hindi pa po kayo tapos sa kakabasa. Hehehe. Salamat pong muli sa mga taong nais malaman ang aking mga kuwento.

Sa pagpapatuloy...

I got a crave for pizza and spaghetti kaya tinanong ko si Grace kung ok lang ba kung sa Sbarro kami kumain. Ang sabi niya, "Wow! Sbarro, ang yaman! Ok sige. Sagot mo naman di ba?" "OO, naman!" sabi ko. Kaya doon sa Sbarro na kami kumain. Ako na daw ang umorder kaya ang inorder ko eh yung supreme pizza with extra cheese and toppings, dalawang spaghetti at large iced tea. Hindi ko na sasabihin pa kung magkano kasi medyo mahal. Pero okay lang. Hehehe.

"Pero parang kulang ang meal na iyon. Kulang nung sinabi ni Alex na chicken. Anyway", sabi ko sa sarili, "mamaya na lang pagkatapos naming kumain eh dadaan na lang kami sa KFC" – bagay na hindi na namin nagawa dahil sa sobrang kabusugan.

Grace got the table at the corner. Ako naman binitbit ang dami ng order namin papunta sa malayong sulok na iyon. Sinusubukan ba ako ni Grace? Hahaha. Hindi kaya ako susuko!

And then we eat. Chit-chat. Eat and chit-chat. Ang dami na namin napag-usapan — academics, her family, her job, my schooling and then suddenly, "Kumusta naman ang papa mong lawyer?" Aaaahh... I hate that topic! Pero kaya ko pa namang i-handle. Okay naman siya pati mama ko. At ikinuwento ko nga ang halos lahat. Na si mama ay ganyan at si papa ay ganito, ayun, kinagat naman siguro niya. Of all things and people pa kasi bakit sila pa?

In the middle of our conversations, bigla akong tumigil. Kumuha ako ng tissue at sinabing, "sandali lang, may sauce ka...". Hindi ko alam kung bakit, pero pumayag si Grace na punasan ko yung sauce niya sa bibig. Haaayy... bakit bigla akong ninerbiyos nung mga sandaling pinupunasan ko ang kanyang bibig. Hindi ko maipaliwanag ang mga pangyayari. Basta ang alam ko, nagtago ako ng tissue ng Sbarro at nilagyan ko ito ng date... January 13, 2007! (Hindi po ito yung tissue na may spaghetti sauce ha!)

Gabi na nung natapos kami sa aming kuwentuhan. Busog na busog na kami, sa aming kinain at sa mga impormasyong dapat malaman namin sa isa't isa. Malapit na yatang magsara ang mall. Buti na lang at dala ko ang kotse. Maingat akong magmaneho kaya wala naman dapat ipag-alala si Grace tungkol dito. Hinatid ko siya hanggang sa kanila.

Malalim na ang gabi nung ibinaba ko siya sa tapat ng gate nila. Tahimik at malamig. Konting-konting usap pa at nagpaalamanan na kami. Tanong ko sa kanya, "Ulitin natin ito?", na sinagot naman niya ng "Sure, why not?"

Ang tagpong kala ko sa pelikula lang nangyayari ay hindi ko inasahang dumating. Paalis na ako ng hinabol niya ako at niyakap ng mahigpit habang nakasandal ang kanyang mukha sa aking likuran sabay sambit ng "Salamat..."

(Wakas)

Ganito ba talaga ang mga babae?

2007-01-16T15:41:00.000+08:00

Nung sinabi ni Grace na gusto nyang manood ng Blood Diamond, siyempre natuwa ako. Kasi gustong-gusto ko talagang panoorin ito. Matagal-tagal na kasi akong hindi nakakapanood ng foreign action-adventure movie eh. Ages na yata nung huli akong nakapanood.

Pero hindi ko talaga maintindihan kung bakit nung mga oras na nandoon na kami sa sinehan ay biglang nagbago ang isip niya. Biglang "she's not into adventure, thriller, drama movie daw kahit na si Leonardo DiCaprio pa ang bida" kind of thing ang lumabas na mga salita mula sa kanya! Ang bilis namang magpalit ng gusto itong si Grace.

Baka mamaya nyan, kapag naging kami na (*cross fingers*) eh, madali siyang magsawa sa akin at palitan na lang niya ako bigla. Anyway, nasa getting-to-know-each-other stage pa lang naman kami ng aming relasyon (kung iyon nga ang maitatawag mo dun!). So far, okay pa naman kahit medyo sablay ang first date.

Pagkatapos naming manood ng pelikula, niyaya ko siyang kumain. Kahit na sinabihan na ako ni Alex to remember three things not to eat on your first date, which are:

1) chicken — dahil alangan namang magkamay para hawakan ang manok o gumamit ng spoon at fork at makipagbuno sa manok;
2) spaghetti — dahil messy ang red sauce sa bibig at turn off iyon sa ka-date o sa iyo kapag nakita kang ang baboy mong kumain; at
3) pizza - dahil messy din at mamantika kapag hinahawakan ang pizza at turn off din daw kapag hinabol mo pa ang cheese ng iyong mga daliri and don't forget the smell of onion in your mouth after you have eaten the pizza

...eh yun pa din ang inorder namin! Walang kiyeme. Walang inhibitions. Walang pakialamanan. Di ba dapat sa relasyon wala dapat tinatago? Ayoko kasi ng "always best foot forward" tulad ng iba. Hindi ako ganun. Magkaalamanan na. Kung ayaw niya sa akin, eh di ayaw ko rin sa kanya. Period! Ayoko pang mapakanta ng "Di Bale Na Lang"!

(itutuloy...)

A Date With Love?!?

2007-01-15T16:15:00.000+08:00

Kakaiba ang naging dating ng date namin ni Grace noong Sabado.

I really, really, really want to watch Blood Diamond, pero sabi ni Grace, she's not into adventure, thriller, drama movie daw kahit na si Leonardo DiCaprio pa ang bida. Eversince daw nung mag-iba ng genre si Leonardo DiCaprio from sweet romantic drama actor sa Titanic to a bloody "dugyot" gang leader sa Gangs of New York (which was a very bloody and gore-y movie for her), eh, ayaw na daw niyang manood ng kahit na anong Leo-flicks.

Of course, hindi ko pinahalatang ayaw ko sa suggestion niyang huwag ng manood ng Blood Diamond. Pero ang pangyayaring iyon ang nagbigay sa akin ng matinding kaba sa dibdib. Kinabahan ako bigla. Nung tumingin ako sa mga movie posters na naka-display sa sinehan, hindi ko alam kung bakit dalawang posters lang ang nakikita ko – ang poster ng Blood Diamond at ang poster ng Kasal, Kasali, Kasalo!

Ang sabi ko sa sarili ko, "uh-oh, any movie, please, any movie, please... but that..." Ilang sandali pa, sinambit niya ang mga salitang, "Yung kay Judai na lang kaya..." Sa loob-loob ko, "Aaaahhh... Bakit yun pa? Anong kasalanan ko sa mundo? Bakeeet? Bakeeetttt...?" Hinga. Hinga. Hinga.

Ang sabi ko na lang sa kanya, "M-my next favorite movie... Why not?" Sino ba naman ako para tumanggi? Hehehe. May hinala akong si Grace ay isa sa mga legitimate members and co-founder ng JUDAISMO dito sa Pilipinas!

(itutuloy...)

Excited

2007-01-13T15:27:00.000+08:00

Ilang oras na lang at magkikita na uli kami ni Grace. I am silly kung di ko aamining na-eexcite ako. A couple of hours ago, I thought I was going to blow another chance. Kasi mga 9am tumawag sa akin si Mama at sinabing gamitin ko yung kotse at sunduin ko sa seminar nila ng mga alas 4pm. Natural kinabahan ako dahil 5pm ang date naming ni Grace. Maaaring ma-late ako kung susunduin ko si Mama at bad impression yun kay Grace. Baka sabihin niya Mama’s boy ako. Dapat kasi ay naipagpaalam ko rin kay Mama yung kotse at hindi lang kay Papa. So maaning-aning ako kung papanong diskarte ang gagawin ko. Pwede kong i-excuse na “emergency lang” kaya ako malelate. But I have done it before. Buti na ang habang natuturete ako nung tanghali ay biglang tumawag si Mama at sinabing ‘wag ko na lang daw siyang sunduin dahil dadaan raw muna siya sa charity org nila. Saved by the bell ako. Now I can prepare for my date.

Siyempre ang una kong plano ay manood kami ng sine. Pangalawa ay kakain sa restaurant na nag-oofer ng candle-lighted dinner o kahit anong medyo cozy restaurant. Tapos balak kong maglakad-lakad kami sa PICC or kahit saang medyo greener ang park. Kung may oras pa eh pupunta kami ng Star City. Pero bahala na kung saan. Di ko rin kasi masasabi. Kasi mas maganda rin kung hahayaan na lang namin ang aming mga sarili sa “flow” di ba? Let what we feel guide us.

Okay, ligo na ko. Wish me the best.

No time for you guys!

2007-01-11T17:31:00.000+08:00

Busy-busyhan ang mga bwakanang inang classmates ko sa aming nalalapit na deadline ng thesis. Ewan ko ba sa kanila, more than a month pa naman bago ang deadline pero hindi na sila magkamayaw sa kung anong gagawin nila sa thesis.

Wala akong time para makipagsabayan sa mga mood swings ninyo! May nagtanong nga sa akin if I care daw about our thesis. Ang sabi ko sa kanya, "Yah! Of course I care! BIGTIME! Kaya nga huwag ninyong masyadong madaliin yan dahil kapag pumalpak yang thesis natin at panget ang maging kalabasan, at mababa lang ang nakuha natin na grade, eh, humanda na kayo at magtago..."!

Hindi ko naman sila pinagbabantaan. Pero hindi naman lahat ng bagay eh nadadaan sa pagmamadali. May ilang mga bagay na nadadaan sa madaliang trabaho gaya ng quickie... quickie lunch (mga pack lunches), quickie drinks (tetra packs) at quickie naps (tulog talaga ito, huwag ng pag-isipan ng masama!).

Sinabi ko pa sa kanila, "mga 'quophale' (pronounce as kuu-pahl) kayo! ayusin natin ito talaga!"

I have no time for some childish tantrums and mood swings. Isa mga natutunan kong law sa science ay ang principle of superposition. Ito yung kapag ang isang malaking wave ay sinalubong ng isa pang malaking wave ay magreresulta into a much bigger wave! So, I guess, nonsense lang kapag sinalubungan ko pa sila ng aking mood swings sa mga pinaggagagawa nila. Hindi nila alam ang kaya kong gawin. Kaya kong bumasag ng bote ng beer sa ulo nila at itarak sa kanilang katawan. Morbid as it is, but that's the only way to get rid of them.

Ewan ko ba hindi ko rin maintindihan ang sarili ko lately. I have no time for anger, I have no time for stupidity, I have no time for senseless acts and thoughts. Sa sobrang "I have no time for stupidity" ko nga eh nasabihan ko in a very polite and calm way (na hindi ko alam kung saan nanggaling, basta na lang lumabas sa aking bibig) yung classmate ko tungkol sa ginawa niyang kagaguhan sa aming thesis ng "Can you spell 'stupidity'? It's Y-O-U!" Damn it! Stupid! Quophale ka!

Heto na... heto na... waaahhh!!!

2007-01-10T11:09:00.000+08:00

Lumalala na ang mood swing ng mga classmates ko. Parang Divisoria na ang loob ng klase, may kanya-kanyang trading at negotiation. Buti na lang at hindi pa ko masyadong binibigyan ng sakit ng ulo ng mga kasama ko sa thesis. Maliban lang sa ilang mga lates, medyo nakakatulong naman sila. Yung ibang mga grupo sa klase, parang walang coordination na nagaganap. Ilan na ang nalaman kong nagsolo either because they were evicted out by their groupmates or they got out themselves. Yung mga ka-groupmates ni Janine, naiinis na sa kanya kasi raw di sumusulpot sa mga meeting. Kawawang Janine. Tingnan ko kung pwede pa sya sa amin kung paalisin siya. Hay... ganito pala ang buhay ng graduating student.

Nakausap ko si Grace. Sabi niya baka raw malibre siya sa Saturday simula ng hapon, gusto nya raw panoorin ang Blood Diamond, ilibre ko raw siya. Abay siyempre, kahit ilang movie pa ang panoorin namin ay ako ang manlilibre basta ba kasama ko siya. Tuwang-tuwa ako. First time kong makikipagdate ng totoo sa isang babae at kailangan magkaroon ng magandang impression. Siguro naman eh medyo magaling na yung tigyawat ko sa noo sa Saturday para di naman dyahe. Pinisil ko na nga kanina eh. Hindi na rin ako mag-aahit. Kasi tingin ko mas gusto ni Grace ng mga medyo rugged and mature-looking, hehe. Titingnan ko pa kung magpapagupit ako kasi kakapagupit ko lang last two weeks. Gusto kaya ni Grace ng may patilya? Adik-adik style? O clean cut? Hay, na-eexcite ako, hehehe.

Untitled

2007-01-07T22:14:00.000+08:00

Sa ngayon, kasama pa rin siguro ni Nikki ang asshole nyang boyfriend. Para siyang langaw, dikit ng dikit sa bulok na basura. Wala na kong masyadong balita sa kanya, sa totoo lang. Mga barkada ko lang yung nakakausap nun (dahil sa affinity sa gimikan). Ang huling pagkakaalam ko, nadrop niya ang isang major subject sa course niya. Siguradong di makakagraduate yun this March. Hindi naman niya kasing talino at kasing sipag si Grace. Eh toothpick ng ina, laging sumasama sa balasubas niyang boyfriend. Baka yung boyfriend niya eh nagtuturo ng ibang “subject,” ano kaya? Anyway, wala na kong pakialam kung ano mang kabalastugan ang gawin nila. Oo, minsan naiisip ko si Nikki. Siguro dahil sa panghihinayang. Hindi ko alam. Ayaw ko na ring alamin. Magugulo lang ang mundo ko. Lalo na’t ganitong nagiging abala na ko. Gusto ko nang matapos ang kurso ko ngayong taon. Sawang-sawa na ko sa mga pinag-aaralan ko.

Writing My (first) Love Story (conclusion)

2007-01-07T00:51:00.000+08:00

The next weekend, I was doing nothing in the house when I thought of texting her. I asked her what she’s doing and she told me that she was just in the house alone. At the spur of the moment, I decided to go to her place because I wanted to see her. On my way to her place, I bought her rocky road ice cream (I had done my research and my friend told me it was her favorite).

As I parked my car in front of their house, I saw her arguing with a guy in the porch. He must be the jerk, I thought. She saw me coming out of the car and she rushed to open the gate for me.

She greeted me “Hi Hon!” and gave me a smack. I was taken aback. The jerk was just as surprised as I was.

“_____ (Jerk), boyfriend ko, si ____ (Toothpick).” The jerk left without saying a word.

She apologized for stealing a kiss and dragging me to her mess. She then thanked me for saving her from the jerk. I gave her the ice cream and she was surprised that I picked her favorite. She said the jerk had been trying to get back with her but she didn't want to. She said she was delighted to see me park my car because the jerk didn't believe her story.

Ang swerte ko naman! Hindi pa man ako nanliligaw eh kami na.

I pushed through with my plan of courting her. I gave her my permission to “use” me as a front to her ex. She even introduced me to her friends as his new boyfriend.

I didn't know why the jerk would cheat on a girl like Nikki. Nikki was a really sweet and thoughful person. She was also very caring. I used to get hungry on my way to her place so she would buy me food before I arrived in her school and feed me while I am driving.

This front act made me love her more. I was one lucky guy.

I thought I was.

The jerk must have realized how stupid he was for cheating on her that he tried to win her back. (the same time I was pretending to be her boyfriend and courting her) She must have really loved him. Days went by and little by little, I was loosing her. I was in denial that Nikki was still in love with the jerk. He didn't deserve Nikki! I felt really depressed that I decided to hang out more with my friends and visit her less often.

Just when I thought I should give up, I saw the jerk with another girl in a bar where we and my friends hang out. I tried to tell her. But she got pissed and accused me of slandering the jerk to make her choose me over him. So that’s it! That was enough for me to realize that it is futile to continue courting her. She had already made her choice. And I was left with a broken heart.

So who is Nikki?

She is "my girl who never was..."

Writing My (First) Love Story (continuation)

2007-01-06T00:34:00.000+08:00

I don’t know if it was guilt or attraction (or both) that made me asked my friend for her number. I had to apologize after what I just did to her. I should have kept my mouth shut. I should have just focused on driving. Besides, I was the one who persisted that she ride my car. I should have known that she might end up sobbing. What was I thinking? That was so stupid!

Although it was already late, I called up my friend to ask for her number. He went like “Akala ko ba hindi ka interesado sa kanya. Blah... Blah...” Explaining to him what happened was embarrassing but I need to get his number so I did. After getting the information I needed, I hanged up. I did not give him the chance to make me admit that I was indeed interested/attracted to Nikki.

The next day, I phoned her in the afternoon. Although I had wanted to call her earlier, I assumed that she was still sleeping. I thought 1 pm is a decent time to call her. So I dialled her number that afternoon and someone answered on the first ring. I asked to speak to her and then she told me it was her.

A few seconds of silence. I didn't know what to say even if I had practiced several times before I called.

Then, I blurted out, “Si _____ (Toothpick) to. Sorry sa nangyari kagabi. Pasensya ka na. Ayoko lang kasi ng nakakarinig ng babaeng umiiyak.”
The next thing I’ve heard is the sound of the hanged up phone. But that didn’t discouraged me. I called her again and again and again but she didn’t answer. I also tried calling her on her cellphone but again, no answer. I texted her but I didn’t get any reply. I tried to speak to her for a week but she didn’t gave me the chance to explain. I chastised myself for bothering to apologize after she had shown me all that stubbornness but I couldn't help myself. I still tried. For reasons I couldn't comprehend, I was caught in her trap.

The next weekend, (that was a Saturday) I came up this “brilliant” idea. I drove myself to her house. Thanks to my sharp memory, I was able to locate her house easily. I left roses for her on the gate with a card saying sorry.
That night, I was surprised to receive a call from her. How did she got my number? She apologized for being rude for the past couple of days. I told her that I completely understand. Then, I asked about her boyfriend and she said that they broke up. Buti naman (But, of course, I did not say that). I didn’t ask about it anymore but she told me the whole story. Good thing she decided to talk to me. I told her that this guy wasn't worthy of her tears and that she deserved someone better.

“Eh ayaw ko na nga ng better eh. Siya na nga ang gusto ko eh.”

Nice try! I wish I knew how to comfort someone who had just broken up with her boyfriend. I swore I wanted to kill that stupid guy at that time because she'd been crying again over the phone. I didn’t know what to tell her. Dead air for a few seconds. Then she said goodbye, apologizing for crying because she remembered I hated hearing/seeing women cry. I wanted to prolong the conversation saying it was just okay but she already hanged up...

My (first) Love Story

2007-01-04T23:59:00.000+08:00

Since many people wonder who Nikki is and how she came to be “my girl who never was,” I’ll tell it here.

My girl was introduced to me by a close friend in a birthday celebration of my godfather’s daughter. I didn’t know what’s her relationship to my godfather. Although she gave me that so-called “Close-up” smile when we were introduced, I did not fall for it. I thought, she looked like a manhater and she seemed to be very domineering. This girl would end up an old maid.
I had heard of her before. My friend actually tried to court her but decided not to. He told me that she was a sweet and thoughtful girl. My head said, this girl is a bruha in disguise who had this fondness to make men cry. But something that happened that night made me change my mind.
We shared the same table and I was sitting beside her. She was a good conversationalist but I warned myself not to get into the trap.
Later, she excused herself saying she’d go to the bathroom. She never returned. I thought she got bored with us, with me. Then, when I was about to leave the place, I saw her in a corner crying. I should be minding my own business but I was not able to fight the urge to approach her and give her my handkerchief. She reluctantly got my handkerchief and thanked me.
Out of nowhere, the question “Sino’ng kasabay mo umuwi?“ came out of my mouth. She said, “Wala. Magtataxi na lang ako pauwi.”
“Saan ka ba nakatira?”
“Sa _____. “
“Sabay ka na sa akin.” Ano’ng iniisip mo? Ang layo kaya non sa bahay mo! Out of the way.
“Huwag na. Nakakahiya naman.”
“Hindi. Ihahatid na kita. Okay lang naman eh. Gabi na saka wala kang kasama.” Why am I doing this? “O baka naman natatakot ka sa akin. Di naman ako masamang tao.”
What I said made her smile and it’s only then that I realize how beautiful her smile was . “Hindi naman sa ganon. Kaya lang nakakahiya naman sa’yo.”
“Okay lang yon. Basta magpapa-gas ka eh.”
“Ganon?! Sige, thank you na lang. Magta-taxi na lang ako.”
“Joke lang! Ito naman! Sige na. Sumabay ka na sa akin. Delikadong mag-taxi mag-isa ng ganitong oras.”
I didn’t leave her until she said yes. I don’t accept rejection.
While we were in the car, she was so quiet. Then she broke her silence. She apologized for bothering me. She said that her boyfriend was supposed to fetch her after the party but they had a fight that he didn’t show up. I kept my silence so she would continue to talk.
“Alam ko kasama nya yung bitch na ‘yon!” Then she started crying again.
I hate hearing women cry so I said. “Tumigil ka na nga ng kakaiyak diyan! Hindi dapat iniiyakan ang mga ganong tao. Pabayaan mo siya! Kung sinasaktan ka lang niya, I-break mo na.”
She look stunned. I saw it in her face that she wanted to get out of my car. But she didn’t because she knew it would do her no good. She never said a word to me again except the "turn-left, turn right" on the way to her home. You could imagine how guilty i felt that time...

Happy New Year Wish!

2006-12-31T19:54:00.000+08:00

Happy New Year!

Ang totoo nyan ay sinubukan ko lang kung gagana na itong Internet dito sa bahay. Pagkatapos kasi ng pasko parang sinapian ng engkanto ang PC namin dahil sa kung anu-anong lumalabas sa monitor. Hindi naman ako exorcist para palayasin ang mga lintik na virus at spam na nambubwiset sa PC ko. Kinailangan ko pang tumawag ng mga ghostbusters para puksain ang mga dyablo. Anghel yata sila dahil nang bulatlatin nila yung computer ko kahapon eh biglang nawala rin yung mga devils. Kaya lang parang naging devil na rin ang mga anghel kasi biglang siningil ako ng mala-demonyong service fee. Sana kunin agad sila ni Lord bago pa sila tuluyang maging devils.

5 hours na lang at magbabagong taon na. Katatapos ko lang gumawa ng fruit salad. Si Mama nakagawa na ng menudo. Nanghihinayang siya dahil hindi natuloy na maging “katulong” yung anak ni Aling Leti(remember sa post ko na balak kunin nina Mama at Papa bilang maid yung magandang anak ni Aling Leti? Hindi natuloy yun.). Mahirap daw mag-intindi sa bahay ng nag-iisa. Si Papa nasa kwarto pa. Natutulog. Gisingin ko na lang daw kapag malapit nang magbagong-taon. Di ko alam kung paano nakakatulog yun samantalang ang lakas ng mga paputok dito sa kabilang bahay. Speaking of paputok, bumili rin ako ng paputok. Five-stars at Lolo Thunder. Meron na kami ritong Fountain at kwitis. Mahilig akong magpaputok. Pero safe naman lagi kasi gumagamit ako ng burning stick kapag sisindihan ang paputok. Di ko alam pero sarap ng feeling kapag nakakapagpaputok ako. Si Bong at Rico ay mahilig din sa paputok, samantalang si Alex ay takot. Ibang “paputok” daw ang gusto niyang paputukin. Ano kaya yun?

Hindi pa rin natutuloy yung date naming ni Grace. May trabaho raw kasi siya. Isa pa, tumutuloy siya sa Tita niya ngayon at hindi pwedeng pagabi. Sayang nga eh. Pero sabi naman niya baka malibre siya after New Year. Sana nga. Nananabik akong makita si Grace. Corny na kung corny pero madalas ko siyang naiisip. Nagpapantasya na nga ako sa kanya eh. Minsan romantic… minsan erotic. Hahahaha! Puro Grace na nga laman ng inbox ko sa cellphone. Naro-wrong send nga ako ng messages. Naibibigay ko kay Grace yung iba. Baka isipin ni Grace siya lagi iniisip ko. Kahit totoo, syempre mawawala naman yung pride ko nun hehe. Pero seriously, isa lang wish ko this new year. Isa lang.

To be her boyfriend.

Paskong 2006

2006-12-25T20:10:00.000+08:00

MERRY CHRISTMAS!!!!

Medyo okay naman ang aking pasko ngayon. May nakakainis ding parte pero natural na talaga sa buhay yun. Sige ikwento ko ngayon. Actually, dipa tapos ang celebration namin ng Christmas. Napaakyat lang ako rito sa kwarto at gusto ko lang ishare ito.

Noong December 23, akala ko mayayaya ko na si Grace for a date somewhere in Makati. Tuwang-tuwa ako kasi first time kong nagyaya ng isang date sa isang babae. Sabihin nyo nang neophyte ako sa ganitong bagay, pero iyun ang totoo. In fact, binasa ko pa uli yung isang libro tungkol sa dating that afternoon. Ayaw kong magkaroon ng bad impression si Grace. Idealistic ba? First time eh.

Eto ang nakakabadtrip. Sinabihan ako ni Papa na ako raw ang proxy niya sa isang debut celebration ng isang kompanyero niya. Toothpick ng ina! Very important raw yun at hindi pwedeng hindi umatend. Nasabihan na raw niya yung kompanyero niya last week na hindi siya makakaatend pero may proxy na aatend para sa kanya, at ako yun! He could have informed about that last week pero wala siyang sinabi. Sinabi ko na may "appointment" ako, sabi niya hindi raw pwede at partner daw sa law firm nila yun at hindi pwedeng hiyain yun. The bottom line is, wala akong nagawa kung hindi pumayag. So, kinansel ko yung date namin. Sinabi ko kay Grace na "emergency" lang kaya't hindi ako makakaatend. Okay lang sabi ni Grace, pero alam kong I disappointed her. Para tuloy nagsisi ako kung bakit ko pa sinunod si Papa. Tinext ko ng tinext si Grace (feeling guilty) para di naman ako mabadshot totally. Good thing, nagkaron din ng totoong "emergency" sa kanila, yung pamangkin raw niya nagyayang lumabas sila, at nakalimutan niya na yung date na yun yung araw na napromise niya. Hay... nakaligtas ako. Pasalamat daw ako, sabi niya. Hahaha! Sabi ko, bawi na lang ako. Puyatin ko na lang uli siya, hehe.

Nagkaron din kami kanina ng mini Christmas party dito sa block namin. Nakakatuwa rin yung mga bata na sumasayaw ng "boom tarat-tarat." Tapos manghihingi ng mga bata ng mga regalo at kahit ano na ipagawa mo ay gagawin. Haha. Naaalala ko yung bata pa 'ko. Hindi naman ako lumalabas nun dahil nga hindi ugali ng parents ko na "mamasko," siyempre baka makasira ng image nila, ano pa nga ba. Kuntento na ko sa mga laruan na binibili nina Papa at Mama, saka yung mga padala sa kin ni Tita (from the United States) na Sega. Pero di pa rin mawala sa isipan yung pagnanais ko na makalabas at maranasang "mamasko." Ngayon ko naiisip, bakit ba iisipin ng mga parents ko yung kahihiyan kung masaya naman ang nag-iisa nilang anak di ba? Ako, kung magkakaanak ako, tatanggalin ko lahat ng inhibisyon ko sa sarili ko para sa kaligayahan ng anak ko. Kahit magkandagago ako or mukhang epal, kung masaya naman ang anak ko, why not. Hay... eto na naman, nararamdaman ko na naman ang mga "kulang" sa ginawang pagpapalaki ng parents ko sa akin. Di bale, babawi ako sa magiging anak ko.

Kahit naubos yung budget ko - yung naipon ko from my allowance - masaya na rin. Tatlo (pa lang) ang inaanak ko, mga bata pa, buti at hindi mahirap regaluhan. Ibinili ko lang ng mga laruan at damit. Si Mama at Papa ang daming inaanak, kung pagsasamahin siguro mga nasa 60! As in super dami. Puro mga sa amigo't amiga at kumpanyero't kumpanyero nila yung mga inaanak nila. Hindi ko alam kung magkano ang nagastos nila sa pagbibigay ng regalo, pero sigurado akong malaki yun. Kay Mama na lang, isipin mo na lang ang utak nun, ang iisipin nun ay ang "iisipin ng iba." Tingnan mo na lang yung ginawa niya dun sa charity niya, pati yung oxygen shirt ko na bago pa at hindi ko pa naisusuot ay ipamimigay dun sa Bicol, para raw maimpress si Colonel. Nakakainis din pero palagay ko naman ay masisiyahan ang mga bata sa mga mamahaling regalo nina Mama at Papa.

Tumawag din sa phone si Grace para batiin ako. Grabe, nakakapagpasigla talaga ng araw. Ano raw ang handa namin. Sabi ko may spaghetti, pansit, buko pandan, barbeque, fruitcake, ham, keso de bola, lumpia, menudo at sandwich. Binola ko nga eh, sabi ko "okay lang kahit wala kaming handa, basta tawagan mo lang ako." Hahaha! Binata na ko hahaha! Di raw siya makapaniwalang hindi pa raw ako nagkakaGF, kasi raw ang galing ko raw mambola, haha! Sasamahan daw niya mga pamangkin niya mamasko. Tawagan ko raw uli siya sa gabi at willing daw siyang mapuyat ngayon. Yehey! Haha!

Napuno ang inbox ko kanina. I received a lot of texts from classmates and friends. Binati rin ako ng mga barkada kanina. Sina Alex, Bong, Rico, Jimi, Gwen etc..etc... niyayaya nga nila akong gumimik ngayong gabi, sabi ko na lang before New Year para mas masaya at gusto ko munang spend ang day na to with my family. Gusto ko lang na sama-sama kami ngayong pasko. May bisita pa sina Mama sa baba at ang iingay nila ngayon (adik sa videoke si Papa). Ako, mahilig sa music pero hindi yata ako nabiyayaan ng ganda ng boses, hehe.

Oh pano, baba muna ako at makikikanta na rin kahit sintunado. Merry Christmas sa inyong lahat, lalong lalo na sa mga bumabasa nito. Salamat sa pagshare niyo ng thoughts. Maligayang Pasko!!!

Can this be love?

2006-12-20T08:40:00.000+08:00

I had a long, pleasurable conversation with Grace (2) over the phone last Sunday. 7 hours, from 8pm to 3am. It was the longest over-the-phone conversation I have ever had with somebody and it felt really good. It made up for the upsetting experience I had had early morning of that day when Internet connection was bringing out all the devil in me. She just saved my day, you can say.

We talked about a lot of stuff, from trivial things like what she wants to become five years from now, to weighty subjects like how she once tried to do a one-night stand with a stranger when she was depressed with her ex-boyfriend. She was brutally honest. The next thing I knew, I was already indulging myself in digging deep into her personal life. What's your favorite dish? Who's your first love? How do you fantasize about your crush? Where's the ticklish part of your body? Why did you take up management? How do you want to die? Why do you hate your father? And what do you have against lawyers?

When I reluctantly told her that I'm gonna take up law, there was a long pause. She said, "Really? I should stop talking to you then, hahaha!" I gamely laughed, too. I asked her why, what's her problem with lawyers. "My father was a lawyer." Silence. In a second, I wish I hadn't told her I would take up law. I don't like law anyway. I will just be abiding by my father's desire to amass power. But Grace was too bubbly, that one who chats with her could easily lay cards on the table. She then asked me politely to change the topic. We went on again talking about almost everything. I got the lawyer thing off my mind for a while and instead revel on how she easily cracked jokes, and how she could manage to pull off a good laugh after a heavy subject. My toothpick! She's smart. She's engaging. She's ravishingly sexy inside and out. At 3am I didn't want to hang up the phone, pero nahiya na ko sa kanya, and I didn't want to give her a bad impression. Before putting down the phone, I teased her, "Pinupuyat ba kita? Kaw kasi eh, ang sarap mong kausap..." She blew me off with a reply I would never forget: "Nakakaenjoy ka namang kausap. Okay lang kahit madalas mo kong puyatin." Good morning. A girl has made my heart melt again.

But I didn't know why, when I closed my eyes that early morning to sleep, the image of Nikki smiling at me suddenly popped up in my mind...

Party girl meets Pol-Sci Student

2006-12-15T17:03:00.000+08:00

Ang hirap iexplain ng mga pangyayari. Magaang ang pakiramdam ko ng mga sandaling kausap si Grace 2 — ang babae sa dancefloor. Madami-dami na din ang mga napag-usapan namin ng biglang sumingit ang isa sa mga so-called classmates ko na isang hindi mahalagang karakter ng aking buhay. Kung tutuusin, wala siyang nagawang buti sa akin kaya hindi ko na siya babanggitin pa. Ang sigaw na lang niya sa akin mula sa kinauupuan niya ay, "Oy! Malapit na tayong umuwi! Akin ng share mo sa food and drinks!" Toothpick ng ina ka! Panira ka ng moment!

"Kunin mo muna kay Rico!" sabi ko. "Babayaran ko na lamang siya mamaya!" Ang mamayang iyon ay anytime beyond that hour! Later, bago mag-uwian, binayaran ko si Rico ng P200 para sa dalawang SanMig Light dalawang slices ng pizza at pika-pika! Yun lang ang nakonsumo kaya yun lang binayaran ko no! Manigas sila kung saan nila kukunin ang pampuno sa almost P6000 na bill namin.

Mabalik tayo kay Grace 2! Naaaliw ako sa kanya. Dahil ipinagkakatiwala niya sa akin ang kanyang istorya ng buhay. Isa siyang management student. Graduating na din katulad ko. Working student. Siya ang nagpapaaral sa sarili. Pangalawa sa mga magkakapatid. Four daw silang magkakapatid sabi niya. Living with parents pa din. Liberated, matapang, pakawala kung minsan pero malalim. Umiinom, pero occasional lang. Never nag-yosi! Clean living kung baga. Katulad ko! Yihee!

In return, sabi ko sa kanya, Pol-Sci student naman ako. Graduating din. Unico hijo! Sa puntong ito napa-wow siya! Sabi ko, "Bakit?". Sabi niya, "Ang talino mo pala! Pol-Sci pa kinuha mo! Tapos unico hijo ka pa!" Ehem! Yun lang.

Wala naman akong masyadong naikuwento sa kanya dahil hindi naman interesting ang buhay ko. Kung pwede ko nga lang sabihin na basahin mo na lang ang blog ko, sinabi ko na sa kanya kanina pa! Kaso, malalaman niyang binabanggit ko ang pangalan niya dito. Kung paano ko siya na-meet. At kung ano ang buhay ko bago ko pa siya ma-meet. Ayoko, kasi baka ma-turn off siya sa akin — kung paano ko sinukahan si Rico, Alex at Bong, kung paano ako maglabas ng angas sa tuwing binabanggit ko ang salitang TOOTHPICK NG INA, OO at Bwakanang ina!, at kung paano ko tingnan si Janine, at iba pa — ayokong malaman iyon ni Grace 2.

Sooner or later, sasabihin ko din naman sa kanya. Pero ngayon, hindi na muna. Hahayaan ko munang makilala ako ni Grace 2 at talagang makita niya ng harapan ang tunay na ako at kung ano talaga ako. Hindi yung binabasa niya lang sa isang blog. Malay ba niya kung ano talaga ang tunay kong saloobin kung babasahin niya lang ang bawat salitang makikita niya dito. Di ba "the eyes are the windows to the soul"? Mas maganda kung harapan niyang madidiskubre ang tunay na ako.

Ooops! Nag-text na sa akin si Grace 2! Kung anuman iyon... secret! Hanggang dito na lang muna! (Opo! nakuha ko din yung number niya!)

(Wakas ng Reunion series ko. Whew!)

Amazing Grace

2006-12-14T17:22:00.000+08:00

Limang araw na ang nagdaan mula nung makasayaw ko si Grace 2 sa dancefloor ng Tia Maria's. Dapat nakalimutan ko na siya dahil matagal-tagal na din ang pangyayaring iyon. Kung tutuusin, hindi ko siya dapat iniintindi sa mga panahong ito dahil nga sa meron akong kailangang tapusin na mga babasahing libro tungkol sa law at mga researches mula sa mga klase ni manyakis professor Atty. No Case at Miss Tapia. Pero blanko ang utak ko. Walang pumapasok na mga salita sa bawat pahina ng binabasa kong Law Book.

Nandito pa din ang pakiramdam. Sa bawat pagtulala ko sa dingding ng aking kuwarto, naaalala ko pa din si Grace 2 at ang aming pagsasayaw ng gabing iyon. Nagulat ako nung una, dahil siya pa ang nag-initiate ng pagpapakilala sa akin. Tandang-tanda ko pa yung mga sinabi niyang "Hi, I'm Grace!" sa akin. Siguro torpe lang ako kaya hindi ako yung unang nagpakilala.

Kasunod nun, siyempre, nagpakilala din ako. "(Medyo shock!) Ah, ok! I'm _____ (toothpick)!" sabi ko. Ang maikling pagpapakilalang iyon ay sinabayan ng pagtapos ng masaya ngunit maingay na musika. Ang lahat ay nagkalat at nagsibalikan na sa kani-kanilang mga upuan. Pero ako sa may counter nagpunta, hindi sa mga so-called classmates ko nung elementary. Niyaya kasi ako ni Grace 2 na magpahinga muna sa may counter at samahan ko daw siya. Pansamantalang kinalimutan ko ang mga so-called classmates ko na sa mga oras na iyon ay parang naririnig kong naghuhumiyaw!

Ang party girl na parang walang pakialam sa mundo at talaga namang pakawala, na kanina ay parang lasing kung ako ay sayawan, ay isa palang malalim na tao. Independent siya sa kanyang pag-aaral pero nakatira pa din sa kanyang mga magulang. Nagpunta lang daw siya sa Tia Maria's to unwind. Para makahinga. Pagod na kasi siya bilang working student. And since saturday na ng madaling-araw at wala naman daw siyang pasok, minabuti niyang mag-unwind muna. Ito daw ang highest form of relaxation para sa kanya.

"Highest form? Bakit? Meron pa bang lower form dun?" sabi ko. Sa loob-loob ko, "Tanga mo naman... bakit yan pa ang naisip mong itanong?" Na sinagot naman niya ng "Kasi pwede naman akong matulog or magbasa ng novels ng Agatha Christie at Sidney Sheldon para ma-relax ako... pero mas gusto ko ang magsayaw kasi lahat ng parte ng katawan ko gumagalaw! Natatagtag. Nagpapakawala ng stress sa katawan. Kaya mas gusto kong sumayaw!"

Masaya ako sa sinabi niya. Nakangiti. Tumatango. Sumasang-ayon sa mga sinasabi niya. Tama man o mali. Masaya ako para sa akin at para na din sa kanya. Kahit parehong kaliwa ang aking mga paa, ako pa din ang mas pinili niyang kasayaw. Kahit madaming mga rich kid na nandoon at umaaligid din sa kanya kanina sa dancefloor, ako pa din ang mas pinili niyang samahan siya. Shet! Ang swerte ko! Naalala ko yung kanta ba yun ni Avril Lavigne... yung skater boi! Basta huwag ninyo na lang tanungin kung bakit!

Siya nga pala... pagkatapos ko dito, pupunta ako ng National Bookstore... bibili ng Sidney Sheldon at Agatha Christie kung ano man yun!

Reunion: the aftermath! Grace Anatomies

2006-12-13T11:23:00.000+08:00

Sa pagitan ng mga oras may masaya namang mga kaganapan!

Hindi ko akalaing magkakaganoon ang hitsura ni Grace. Late bloomer lang siguro siya. Maganda siya ngayon... at may boobs na! Nung elementary kasi kami, halos lahat ng mga kaklase kong babae eh developed na ang katawan. Siya lang talaga ang hindi. Ito marahil ang dahilan kaya ibang school ang pinasukan niya nung pagtungtong namin nung high school. Ayaw niyang makita namin siyang magdevelop ang kanyang katawan. Hinahanda niya siguro ang mga nagdaang taong iyon sa kanyang buhay para sa pagkakataong tulad nito!

Ngunit sana ganoon nga lang ang nangyari. Nakakalungkot isipin na pagkatapos ni Grace ng high school ay hanggang second year college lang ito nakaabot. Kinailangan niyang magpunta ng Japan para sa kanyang pamilya. Ni-recruit daw siya ng kapitbahay niyang bakla! At dahil sa nanggaling siya ng Japan... ano pa bang iisipin ko... Eh di animé! Ano ba yang mga iniisip ninyo! Bastos yan ano?

Anyway, marahil kaya natanggap agad siya sa Japan kasi sa kanyang hitsura at tangkad. Kapansin-pansin na ang ganda niya ngayon. Lalo pa siyang naging maganda sa maikli niyang buhok! Attracted na yata ako sa mga short-haired na mga babae. Hindi siya skinny, ayos lang. Matangkad, siguro halos kasing height ko na. Maputi at.... mahilig sa animé! Madumi na naman ang isip ninyo ha?

Matapos ang ilang pag-uusap, niyaya ako ni Rico sa dancefloor. Yuk! Siya pa yung nagyaya! Anyway, napapayag niya akong sumayaw sa dancefloor kung saan ang mga tao ay nagsasayaw o lumulundag lang sa saliw ng masaya pero maingay na tugtugin. Hinila ako ni Rico papunta sa may gitna. Pero maya-maya pa hindi ko na siya nakita!

Nakataas ang aking mga kamay at yumuyugyog ang aking katawan sa saliw ng masayang musika. Mabango pa naman ako sa mga oras na iyon, kaya ok lang na gawin ko iyon! Hihihi! Wala na nga si Rico. Hindi ko siya makita. Ang tanging nakikita ko lang (kahit madaming tao sa dancefloor) ay ang babaeng kanina pa nasa harap ko at sumasayaw!

"Hi, I'm Grace!", sabi niya. Huh? Isa pang Grace! Dalawang Grace sa isang gabi! Ang Grace na ito ay mas kakaiba, kaya tatawagin natin siyang Grace 2! Maganda siya, maputi, halos kasing tangkad ko at short-hair din ang buhok! Anong pinagkaiba nito kay Grace 1 na classmate ko nung elementary?

Ganito iyon! Sa saliw ng masaya ngunit maingay na tugtugin ng bandang nakasalang ng mga oras na iyon... isang background music ang aking narinig. Kakaiba di ba?

(Wakas... na kaya?)

Reunion: the aftermath! Part 2

2006-12-11T17:04:00.001+08:00

Pasensya na ulit at sadyang mahaba talaga.

(Sa pagpapatuloy...)

Mula sa baywalk ay nag-abang kami ng taxi na maghahatid sa amin sa Tia Maria's sa may Malate. Umupo ako sa may harapan ng taxi katabi ang driver. Si Rico ay nasa likod. Kasama namin sa taxi ang isa pang kaklase naming babae na hindi ko talaga maalala ang pangalan. Nag-uusap sila ni Rico sa likod at binabanggit naman niya ang pangalan nito. Malamang close sila nung elementary pa kami. Nalipat siguro ng section, kaya hindi ko na maalala. O siguro nag-iba lang ang kanyang hitsura. Pero sa hindi ko malamang kadahilanan ay hindi ko talaga maalala yung pangalan niya. Inis na nga siguro ako.

Papasok na kami ng kalye kung saan naroon ang Tia Maria's ng makasalubong ng taxi namin ang isang lalaking angas ang porma pati ang paglakad. Sa loob-loob ko... "Ano? Rich kid ka na nyan sa hitsura mo? Bwiset!" Tahimik lang ako sa buong maikling biyaheng iyon.

Hindi rin nagtagal at natunton na namin ang Tia Maria's. Gulat ako kasi walang entrance fee. Wala yung madalas na marinig kong "consumables" sa mga entrance-entrance na yan. Buti naman no, baka masapak ko lang ang bwakanang inang guwardiya slash bouncer ata yun ng Tia Maria's. Sa bungad pa lang ay talagang maingay na! Bumungad sa akin ang malakas ng tugtog ng bandang nakasalang. Nakakairita sa tenga ang lakas ng pagtugtog at pagkanta nila. Toothpick ng ina yan, OO! Bingi ba sila? Eto na yata yung sinasabi nilang "showband"? Pasensya na, first time ko kasi eh!

Anyway, mga 12:10 AM na kami nakarating sa Tia Maria's dahil nga sa mahabang diskusyunan kung saang lugar kami patutungo. Pumuwesto kami sa ibaba malapit sa counter. Gaya ng ibang bar at resto, inabutan kami ng menu ng waiter. Tingin. Tingin. Tingin. Toothpick ng ina yan! Ang mamahal ng pagkain! Ang sabi ko na lang sa kanila, "Sige, kayo na lang ang umorder!", sabay bitiw ng isang ngising tila plastic sa aking pakiramdam. Umorder sila ng platter, yung may free na anim na beer, pizza, at isa pang platter na may "dip" na kung ano man yun! Dahil madami kami, dalawang order ang ginawa nila sa bawat isang pagkain.

Usap. Usap. Usap. Bwakanang ina kayo! Paano kaya kayo magkakarinigan at magkakaintindihan niyan eh ang ingay-ingay ng banda! Eto ngang katabi kong si Rico eh hindi ko na maintidihan ang mga sinasabi sa akin, yun pa kayang group discussion!

In the spirit of camaraderie, nakipagkwentuhan naman ako. Kahit kanina pa ako inis sa kanila, pinilit kong maging mabait sa kanila dahil ayaw kong matulad sila sa sinapit nina Rico, Alex at Bong sa aking mga kamay. Sa kalagitnaan ng pakikipagkwentuhan, nabanggit ni Rico na si Grace pala yung katabi niya sa likod ng taxi kanina! Nagulat ako! In all fairness, may boobs na siya! Anyway, tinuloy ko na lang ang pakikipag-usap ko sa iba.

Dumating ang ala una ng umaga. Toothpick ng ina yan! Umorder pa ulit sila ng dalawang bucket ng beer! Pagsapit ng 2:30 AM, umorder pa sila ng dalawang barrel ng beer. Umorder pa sila ng sisig at meron pang hindi ko na matandaan. Siyempre, nagulat na ako! Toothpick ng ina yan! Ang lalakas uminom at umorder ng mga ito ha? Sa pagkakataong ito, hinatak ko na si Rico sa isang sulok at kumuha kami ng menu. Doon ay nag-compute kami ng inorder nila. Palibhasa mga lasing na at kami naman ni Rico ay sober, hindi nila kami napansin na nag-uusap! Putek na yan! Nagulat ako sa mga presyo! Ang lahat ng klase ng beer — Cerveza Negra, Regular Beer, SanMig Light, at Red Horse — ay tumataginting na P84.00 ang bawat isang bote! Ang barrel ay hindi ko na matandaan ang presyo, pero sa tingin ko ay P200++ iyon! Ang mga pagkain na inorder nila, toothpick ng ina yan, lahat ang mamahal! Sa may amin P15.00 lang ang beer ata. Hindi ko sigurado kasi umiinom lang ako! Hindi ako tagabili. Kung tama ang pag-compute namin ni Rico, umabot sa P5,750++ ang suma-total na lahat ng pagkain!

Kailan ba nila balak umuwi? Baka kasi madagdagan pa ang order nila eh! Malamig sa Tia Maria's, pero pinagpapawisan ako.

(itutuloy...)

Reunion: the aftermath! Part 1

2006-12-09T09:04:00.000+08:00

WARNING: THIS IS A VERY LONG RANT ENTRY! ANG ENTRY NA ITO AY DULOT NG AKING PAGKABANGENGE AT PAGKAANING DAHIL SA NANGYARI SA AKIN KAGABI! Minarapat kong gawin na lang itong by-parts para hindi nakakatamad basahin. Sa mga susunod na araw ko ipopost yung mga ibang nangyari. Paumanhin... kailangan ko lang makahinga!
MORAL: "PATIENCE IS A VIRTUE!"

Bangenge pa ako ngayong umaga. Alas singko na ako ng umaga dumating sa amin kanina. Gising na si mama. Pero ewan ko kung hindi siya natulog sa kahihintay sa akin. Hindi ba niya alam na tumawag ako kay papa kagabi para magpaalam. Nakalimutan na naman siguro ni papa.

Nakita ko si mama sa may salas namin kaninang pagpasok ko. As usual, dun siya umiinom ng kanyang kape. Nakita ko siya pero di ko siya pinansin. Ayoko ng mahabang litanya at diskusyunan... ngayon pang umagang-umaga at bangenge pa ako sa magdamag na reunion. Matutulog muna ako. Kaso, kahit anong pilit ko, hindi ako makatulog. Kaya heto ako ngayon, nagba-blog na lang.

Sa kabuuan, hindi naging masaya ang reunion naming magkakaklase. Merong mga good and bad moments na nangyari. Nainis lang ako sa bwakanang inang iyang mga so-called classmates ko! Ang aarte, mga kala mo kung sino na! Grrr...

Ganito yon. So tinext nga ako ni Rico at nagkita na lang kami sa may likod ng university kung saan may "pumping scene" akong nakita. Tapos nun, may dinaanan pa kami kasi 8:00 PM pa naman ang kitakits na iyon. So, kumain muna kami kasi 6:00 PM pa lang naman. It's friday and I know na matraffic sa pupuntahan namin kami ok lang na hindi kami masyadong magmadali. Tapos nun ay excited na kaming nagbiyahe patungo sa Figaro sa may baywalk.

Totoong mahaba nga ang biyahe. 8:45 PM na kami nakarating sa malapit sa Figaro Cafe sa may baywalk. Siyempre nag-alala kami ni Rico dahil 8pm nga ang usapan di ba? Late na kami kung tutuusin. (Eto na... dito na nagsimulang umiinit ang ulo ko!) Pero ang mga bwakanang inang mga kaklase ko yan, OO! Late na nga kami, TOOTHPICK NG INA YAN! Eh, mas late pa sila! Kung dumating ang mga bwakanang ina eh paisa-isa! Ang pinakahuling dumating eh around 11:00 PM na! Is this their idea of 8:00 PM! Toothpick ng ina yan, OO! Sayang ang oras ko! Eh di sana nanonood na lang ako ng DVD which is my habit every friday night!

Hindi pa doon natatapos ang pagkairita ko sa kanila. Mga toothpick ng ina yan. Inglesan ng inglesan! Tama nga si cofibean sa mga sinasabi niya tungkol sa mga call center agents! Ingles ng ingles, mga orcs naman! Bwiset! Yung mga ingles ng ingles na ma orcs na so-called classmates ko eh nagtatrabaho daw sa call center sa ortigas, makati at the fort! Nung tanungin ko sila kung anong course ang kinuha nila, pucha na yan... mga undergrad naman pala! Buti na lang at matatapos na ako sa aking pag-aaral! And I'm proud of what I have reached in my studies! Hindi man ako kumikita ng malaki gaya nila, makakapagtapos naman ako! Shet kayo!

Hindi pa tapos! Matapos mahintay ang kahuli-hulihang dumating ng mga bandang 11:00 PM, hindi sila makadesisyon kung saan talaga kami mag-i-stay. "Dun na lang sa CCP!" sabi nung isa. "Malate na lang tayo!" hirit naman nung isa. "Hindi sa may Timog na lang" (from Manila to QC? Grabe!) Wow! What a very organized event! Meeting place lang pala yung Figaro sa may baywalk! Mga bwakanang inang yan, OO! Naramdaman kong umakyat ang dugo sa may ulo ko. Pero agad ko itong tinimpi. Hinga. Hinga. Hinga.

Hanggang sa napagdesisyunan na namin na sa may Tia Maria's na lang kami magtungo!
(itutuloy...)

Numerology at reunion madness

2006-12-08T15:13:00.000+08:00

Pumuslit lang muna ako dito sa internet cafe para lang mag-blog. Nakakatamad kasi yung subject ko ngayong oras na ito. Hindi naman ako pansinin kasi ako nga si TOOTHPICK di ba? Magaling ako sa pag-cut ng klase kung talagang gugustuhin ko. Pero hindi ko naman ito lagi ginagawa kasi alam kong sayang naman ang pinangpapaaral sa akin ng aking mga magulang. Minsan lang siguro, at kung may mga pagkakataon. Siguro ngayong academic year na ito, pangatlong beses ko pa lang ito ginawa... at ito na nga yung pangatlo! Marahil ito na yata ang ugali kong nakuha at naidala ko mula nung nag-aaral pa ako sa elementarya hanggang sa pagtungtong ko ng kolehiyo.

Anyway, nag-text sa akin kanina si Rico. Si Rico nga pala ay kaklase ko mula nung elementary. Sobrang tagal na pala ng pagsasama namin bilang magkaibigan. Mula pa noon hanggang ngayon ay magkasama na kami. Palibhasa number 10 tumapat yung birthday niya. May nakapagsabi kasi sa akin na kapag number 10 daw ang number ng birthday mo gusto mo daw laging may kasama. Ayaw mo ng nag-iisa parati sa kahit saanmang lakad. Ganyan si Rico, mahilig magpasama — sa registration, sa enrollment, sa banyo (kala mo babae!), hanggang sa pagpasok dito sa university — mula noon hanggang ngayon, hindi din siya nagbago! Toothpick ng ina yan, OO! Buong buhay ba niya ako makakasama? I don't like the idea of that! It's so BROKEBACK MOUNTAIN-ISH... Eeew...

Anyway, kaya nga pala siya nag-text ay dahil may reunion daw kaming magkakaklase nung elementary. Sa may baywalk daw ang meeting place. Toothpick ng ina yan! Bakit ngayon niya lang sinabi? Bakit ngayon lang siya nagtext? Pambihirang nilalang, OO! Paano kung may lakad ako? Paano kung madami akong assignments? Paano? Paano?

Buti na lang wala! Thank God it's friday! It's gimik day by the way! Woohoo! Magpapaalam ba ako sa amin? Magtetext ba ako kay mama? Tatawag ba ako sa opisina ni papa? Ano? Ano? Bahala na si batman at ang kampon ng dilim! Toothpick ng ina yan, OO! Bahala sila! Malaki na ako at gusto ko munang magdesisyon sa aking sarili kahit sa araw lang na ito. Buong buhay ko sumusunod ako sa kanila. This time, ako naman ang masusunod! Wala naman silang dapat alalahanin dahil nasa mabuti namang kalagayan ang kanilang unico hijo!

Excited na ako! Ilang oras na lang at magkikita-kita na kami sa may baywalk ng aking mga grade school friends at classmates. Ano na kaya ang mga hitsura nila? May mga anak na kaya yung iba sa kanila? Nag-aaral pa ba sila o nagtatrabaho na? May boobs na kaya si Grace, yung classmate kong maliit ang dibdib? Ang daming mga katanungan, pero ang lahat ng iyan ay masasagot lamang mamaya.

Lagot ako kay papa nito... gagastusin ko muna yung binigay niya sa aking allowance for next week. Ok lang kasi may savings pa naman ako, nasa bahay nga lang. Nga pala, bago ako magpunat dito sa internet cafe, dumaan ako sa may likod ng university, may nakita akong "pumping scene"... sa may poso!

Nababaliw... namamanyak

2006-12-06T20:39:00.000+08:00

Medyo sumaya ang klase namin kanina sa prof naming si Atty. No Case. Pano ba naman, wala siyang ginawa kanina kundi ang magkwento tungkol sa nangyaring exclusion kay Miriam Defensor Santiago sa short list ng mga nominees for Cheap Justice. Well, natatawa rin ako talaga. There was a debate whether the exclusion of Miriam Defensor Santiago from the list of Cheap Justice “hopefools” had anything to do with the Judicial and Bar Council alledged ‘partisanship.’ Sa tingin ko, oo. Epal si Miriam para sa mga taga council. Isa pa outsider siya and an obvious ally ng administration. Legally, walang problema dahil lahat naman ng qualification ay na-meet ni Miriam. Maliban lang na talagang epal siya para sa mga taga council, nyahahaha! Ano naman ang magagawa niya? Nomination is not based on grade. Although certain requirements should be met, to be nominated for Cheap Justice is to be voted by the council. The bottom line is, nomination is cooked and served by the JBC. Malamang hindi masarap na putahe si Miriam kaya hindi na inihain. Nyahaha! At dahil bilog ang buwan ng mangyari iyun, nagkaroon na naman ng mga atungal na kadalasa’y naririnig natin sa mga institusyon ng mga baliw. Nyahahaha!

Nga pala, madalas kong mahuli si Atty. No Case na tingin ng tingin kay Janine, yung magandang crush ko na may anak na. Toothpick ng ina, kita ko talaga nakatingin pa sa binti ni Janine. Pano ko nakita? Eh kasi pati ako napapatingin sa binti ni Janine nyahahaha!

Charity Works

2006-12-03T17:30:00.000+08:00

Maaning-aning si Mama kanina sa pag-aayos ng mga damit na ipapadala dun sa nasalanta ng Typhoon Reming. Pati ako nasigawan. Ang bagal ko raw kumilos. Ang lamya-lamya ko raw. Sino bang hindi tatamarin kung bigla kang gigisingin ng mga alas 5AM para pagbuhatin ng mga damit? Dapat raw nasa Bicol daw agad yun ng mga tanghali, kasi raw baka maunahan sila ng isa pang charity groups na magpapadala rin dun. Toothpick ng ina, the hell? Ano ba yun, paunahan? Pati ako naaaning kay Mama. Tapos nakita ko pa yung isa kong t-shirt na hindi ko pa sinusuot. Toothpick, kakabili ko lang ng oxygen shirt na yun, may tag price pa nga eh, tapos nakita ko dun sa mga ibibigay ni Mama. Siyempre kinuha ko. Marami akong mga damit na used na at pwede kong ibigay, wag naman yung hindi ko pa nasusuot. Sabi ni Mama, bibigyan na lang daw niya uli ako ng pera pambili. Kailangan daw mga bago para maimpress yung mga taga NDCC (National Disaster Coordinating Council). Kakahiya naman daw sa kakilala niyang Colonel na coordinator dun kung puro luma na yung mga ibibigay niya. Hah? Ano raw? Napailing na lang ako. Bahala siya, tutal ibibili naman niya ako ng bago. Di ko alam kung anong nasa utak ni Mama. Ang alam ko lang, wala sa puso niya yung mga charity works na yan. I'm sure kung nandun siya sa Bicol, todo ang picture-taking niyan.

Typhoon madness

2006-11-30T17:57:00.000+08:00

Muntik ko nang maibuga sa harapan nina Mama yung soup na kinakain ko kaninang nag-aalmusal kami nang sabihin nilang plano nilang kunin yung anak ng labandera namin para maging katulong dito sa bahay. Buti naisara ko agad ang bunganga ko. Kasi naman... Hindi yung planong pagkuha ng katulong yung ikinagulat ko. Ang ikinagulat ko eh yung plano nilang gawing katulong yung anak ni Aling Leti. Nakita ko na yun, noong highschool pa lang ako. Toothpick ng ina, hindi naman mukhang katulong yun eh. Mukha ngang muse yun sa school. Sa puti at ganda, hindi mo akalain anak lang ng katulong yun. Baka yun pa ang pagsilbihan ni Bakekang. Eh tapos dalaga na ngayon yun. Nakakailang. Pero sympre dahil maganda, parang may "kumikiliti" sa akin. Matutuwa ba ko o ano? Medyo nakahinga rin naman ako ng maluwag nang sabihin ni Mama na "maglalaba," "magpaplantsa," at "maglilinis lang" ng sala namin yung babae. Pumapasok din daw kasi sa school yun tuwing hapon. Nung tinanong ko sina Mama kung ilang taon na yun, biglang nagkatinginan yung dalawa at parang napaisip ng malalim. 19 daw. 19 at maganda at magiging katulong namin. Aatakihin yata ako. Anyway, plano lang yun. Baka magbago pa isip nina Mama.

Buti at nakapagpahinga ngayon. Hindi kaya exaggerated ang Malacañang nang sabihing walang pasok ngayon? Kasi naman, maggagabi na pero hindi pa rin pumapatak ang ulan. Hindi rin malakas ang hangin. Pero signal no. 2 na raw. Pero ayos na rin, at least makakapagpahinga rin. Movie marathon uli ako mamaya. Ayaw ko munang isipin ang mga librong babasahin ko at baka mabadtrip na naman ako. Pwedeng family day bukas kasi bukod sa holiday eh may bagyo pa. Usually kasi, kahit holiday pa yan, pumapasok pa rin sina Mama at Papa. Toothpick ng ina, ano sila, call center? Ewan ko na lang kung pumasok pa sila bukas.

Nagtext din sa kin si Jimi kanina. Ang init daw ng ulo lagi ni Gwen. Hindi raw kaya buntis yun? Abah malay ko, sabi ko. Anong alam ko dyan? Ni GF nga wala pa ko eh. Madalas daw silang mag-away ngayon kasi itong si Gwen labas ng labas at kung san-san rumarampa na akala mo eh dalaga pa rin. Yan na nga ba ang sinasabi ko kapag nag-asawa ng biglaan. Hirap na hirap na raw siya sa pag-uugali ni Gwen at bibigyan na raw niya ito ng ultimatum. Wala akong maiadvice masyado kay Jimi kasi wala pa kong alam sa mga ganyang relationship. So magtiis muna siya kay Gwen. Ang problema niyan, ASAWA na niya si Gwen. Kung aabot sila sa puntong magkakaroon sila ng annullment, sana eh wala pa silang anak. Kawawa naman yung bata kung ganun.

Virtual GF

2006-11-28T06:50:00.000+08:00

Nakakatuwa naman kung bakit naisipan kong magblog ngayong umaga, samantalang dapat ay matulog pa ko dahil mag-aalas tres na yata ako nakatulog kanina gawa ng hinayupak na libro na pinabasa uli sa amin ni Miss Tapia. 468 pages in one night. Toothpick ng ina, pol sci student pa lang ako, eh pano pa kaya kung law na? Kaya ko kayang maging abugago tulad ni Papa? Oh talagang ginagago lang kami ni Miss Tapia? Anyway, hindi yun ang dahilan kung bakit ako nagising at napablog. Ang may salarin kung bakit ako nagising ay itong text message galing sa SUN:

Shhh...wag kang maingay. Hinahanap nila ako! Ikaw ang pinili ko, kaya sana payag kang ako ang maging virtual BF or GF mo! Sagutin mo na ako. Text BF or GF to 2346 na!!

Toothpick di ko alam kung matatawa ako o maaasar sa bagong pakulo na naman ng SUN. Eh pucha parang nang-iinsulto eh, parang alam na wala akong GF. Pero parang napaisip ako. Toothpick ng ina! Pagkakataon ko nang magka-GF dito hahahaha! Virtual GF, toothpick ng ina! Pero parang napakadesperado naman ng taong kakagat sa ganitong pakulo. Kalokohan. Akala siguro ng SUN na to eh hindi na ko magkakagirlfriend. Puwes itaga mo sa bato! Bago ako grumadweyt may GF na ko!

Log out na ko at baka makatulog pa. Bukas na bukas din itatapon ko na 'tong simcard na to.

Angels brought to you by

2006-11-23T17:38:00.000+08:00

Nakatanggap ako ng email mula kay yatot ngayon lang. Ito ay tungkol sa totoong photoshoot ni Angelica Panganiban before the actual photoshoped Ginebra San Miguel Calendar Poster niya ay lumabas at talaga namang nagkalat sa net. Pero nakalagay dun sa e-mail nya na post at your own risk! Gusto nya lang sigurong i-share sa akin ang mga photos na iyon. Medyo kakaiba talaga. Bwakanang inang iyan oo! Ang masasabi ko lang ay talagang napakagaling na nating mga Pilipino ngayon lalung-lalo na pagdating sa larangan ng computer!

Anyway, sabi nga ni yatot, POST AT YOUR OWN RISK! Toothpick ng inang iyan! Ang hirap magdesisyon. Naaawa kasi ako kay Angelica Panganiban dito sa hitsura niya sa mga photos before nung photoshoped calendar. Kung nakikita ninyo lang sana yung mga photos na ito, as in, sobrang laki ng pinagkaiba sa actual photoshoped calendar! Let me emphasize nga ung photoshoped calendar! Bwakanang inang iyan, OO! Kasi naman talagang nakakadismaya o nakakahiya para kay Angelica Panganiban ang gawin iyon! Hindi na iyon katawan niya, "for crying out loud!" (Tama ba yung gamit ko ng expression?)

Nadistract tuloy ako dito sa ginagawa kong research! Toothpick ng inang iyan! Ang hirap kayang mag-aral ng mga batas at kung anu-anong mga bagay tungkol dito! Tapos once na nadistract ka na, ang hirap na kayang makabalik. Itong Angelica Panganiban naman talaga, OO! Grrr...

Hindi ko alam kung kailangan ko pang ipakita yung mga picture ni Angelica Panganiban dito. Hindi ko na lang ipopost. Mag-iiwan na lang ako ng mga link sa kung saan mang mga salita dito sa entry kong ito. Madali ninyo naman siguro mahahanap ang mga links dahil iilan lang naman iyon at saka malamang ay may kulay iyon o yung kakaiba ang kulay sa lahat! At para sa kasiyahan ng marami, mag-iiwan ako ng isang laro! Hanapin ang nakakadismayang mga larawan ni Angelica Panganiban sa loob ng aking entry na ito! Mag-enjoy sa paghahanap yung mga "perverts" dyan! Toothpick ng ina kayo! Magbago na kayo! Perverts!

Lumiliit na mundo

2006-11-22T16:04:00.000+08:00

Sinasamantala ko ang pagiging libre ko ngayong oras na to sa pagboblog. Nandito ako sa school ngayon at 30 minutes na lang ay lalarga na kami papuntang Makati dahil sa research namin. Toothpick, sana lang ay may maabutan pa kami. Paunti na nang paunti ang mga libreng oras ko dahil sa pagbabasa at paggawa ng mga research papers. Minsan nadedemonyo na kong magpagawa ng mga research sa mga websites na gumagawa ng ganun. Kung magpagawa ng mga research tong mga hinayupak na professors namin eh akala mo sa kanila lang umiikot ang mundo namin. Feeling ko magsusuper saiyans na naman ako. Kanina nga eh naasar ako sa mga junior pol sci students sa'men dahil nakikita ko silang pa-easy easy lang. Sige, magpakasaya kayo hangga't pwede pa. Ang nakakaasar pa niyan, wala man lang kasupo-suporta si Papa sa mga ginagawa ko, samantalang siya ang nakaranas ng mga ganito. Toothpick ng ina, tapos ang lakas ng loob na pilitin akong mag-abugago tulad niya.

May nagtext nga pala kagabi sa 'kin habang nagbabasa ako ng libro tungkol sa administrative law. "hi,cn u b my txtm8." (sigh). Ang corny naman nito. Tinanong ko, "hu u?how did u gt my #?" Nagreply siya, "wla lang.random lng.so cn we b txm8?" Hindi ko alam, pero siguro dahil mainit na rin ulo ko dahil naistorbo ang pagbabasa ko, napareply ako ng "get lost.dnt hve tym 4 silly games.find a playm8 smewhere else"

Masama ba ko? Usually, hindi naman ako ganun eh. Masyado lang talaga akong abala nun at yung mga ganung tipo ng text eh hindi ko mabibigyan ng panahon. Buti nga nagreply pa ko eh. Hahaha. At saka hindi ako naniniwala sa mga ganung "random" dialling para lang makakuha ng textmate. Ang babaw. Kung sino man yun, ang babaw.

Speaking of text, eto si Mama kakatext lang. Tinatanong kung anong oras ako uuwi at magluluto raw siya ng dinner. Shocks. Hindi kaya impostor yung nagtext sa kin? Di ko na matandaan kung kailan yung huling nagluto si Mama ng hapunan. Elementary or highschool? Di ko na maalala. Tatawagan ko na lang siya mamaya at baka hindi si Mama yun.

Okay, time's up for me. Log out na ko.

Namakyaw na naman si Pacquiao

2006-11-20T15:21:00.000+08:00

That was quick, brutal and definitive. Sapat na siguro ang ginawa ni Manny "Pacman" Pacquiao kay Erik "El Terible" Morales para siya ay tanghaling no. 1 pound for pound boxer in the world today. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ng Ring Talk ngayon kay Pacquiao. Hindi naman ako makapagcomment dun dahil na-banned ako simula ng murahin ko ang isang Mexican shithead na walang ginawa kundi ang gaguhin ang lahing Pinoy. Malamang nandun na naman siya at nambuburaot sa mga fans ni Pacquiao.

Biruin mo nga naman ang nagagawa ng laban ni Pacquiao. Hindi na umalis si Papa papunta run sa meeting kuno niya. At si Mama hindi na rin umalis papuntang Muñoz para dun sa mga charity works kuno niya. Pero ang tingin ko kinansel na rin nila ang meeting dahil nga sa "Grand Finale." Naging holiday na naman sa Pinas sa loob ng ilang oras. Parang apektado na yata ng laban ang utak ng mga Pinoy, pati yung isang Filipino Catholic Bishop eh nagsabing okay lang daw pumusta sa laban ni Pacquiao dahil katuwaan lang naman daw. Hahaha! Eh di i-legalize na ang Jueteng, katuwaan lang naman din yun sa iba eh, di ba? And speaking of sugal, toothpick ng ina, nakakainit ng ulo ng makakita ako ng "halimaw" sa ring pagkatapos ng laban ni Pacquiao. Kapalmuks talaga, bakit pinaakyat ng mga security guard ng Wynn Hotel ang halimaw na ito? Pihadong panalo na naman ng milyones sa pustahan ang hinayupak.

Million dollars na naman ang kinita ni Pacquiao. Kung nakita nyo lang sa TV ang bagong bahay ng dating panaderong ito na malapit nang matapos sa General Santos City, mapapa-"wow" ka sa inggit. P35 million pesos daw ang halaga nito. Gumastos sina Papa ng almost P2+ million daw sa three-bedroom house namin nung natapos ito noong 1996. Maganda na 'to. So papano pa kaya yung 35 million? Malamang palasyo na yun. Hmmm... napapag-isip ako nito ah. Baka may B.A. in Boxing sa university namin, makapag-inquire nga, hehehe.

Maraming katanungan sa buhay na hindi ko masagot

2006-11-18T16:55:00.000+08:00

Bakit si Mama at Papa ang magulang ko? Bakit kailangang pikutin ni Gwen si Jimi? Bakit hindi na lang magresign ang mga professors na kagaya ni Sir Juan Tamad at Miss Tapia? Bakit hindi ako ang sinagot ni Nikki noon? Bakit tanga ang mga tao pagdating sa pag-ibig? Bakit hindi ko siya makalimutan kahit na sinaktan niya ako? AT BAKIT WALA PA RIN AKONG GIRLFRIEND?
Ewan!
Eto naman ang mga tanong ng mga pilosopo kong kakilala:
• Pwede bang uminom ng softdrinks kapag coffee break?
• Pang-bathroom lang ba ang bathroom tissue?
• Bakit pula ang tawag sa egg yolk samantalang color yellow naman yon?
• Bakit ang rugby ang hindi dumidikit sa bote nya pero kaya naman niyang pagdikitin ang bote?
• Ang century egg ba 100 years bago magawa?

May nakakaalam ba ng sagot sa mga katanungan ito?

May mga mapapalad talaga sa pag-ibig

2006-11-15T19:51:00.000+08:00

Parang kakanin na nilanggam ang bagong classmate naming si Janine kanina sa research. Wow naman kasi ang ganda. Tumahimik lahat nung pumasok siya sa room namin. Taas ng kilay agad ang bruhang si Effy. Napatitig kami lahat. Pinaghalong Bubbles Paraiso at Iya Villania ang itsura, as in. In a second, nakalimutan ko si Nikki. Tinanong niya kung ito raw ba yung klase ni Att. No Case. Napa-oo agad yung mga nasa unahan ng pinto. At yun na nga, since wala pa'ng prof namin, pinaligiran agad siya ng mga presko, manyak at babaero naming classmates. Napapatingin lang ako, maganda talaga kasi eh. Another irregular student who appeared out of nowhere. Nagkaroon ng kwentuhan, at pagkatapos ng ilang minuto eh unti-unti ring nag-alisan sa pagkakakumpol yung mga kumag. Lumapit si Eric at binulungan ako, "Twenty-three. Pero may anak na, tol."

Ay ganon? Ewan. Parang nanghinayang ako. Pero hindi halata na may anak na yun, sa totoo lang. Siyempre kung may anak na, malamang may asawa na rin. Swerte naman ng asawa nito. Sadyang may mga ipinanganak na mapalad sa pag-ibig...

Di dumating si Atty. No Case. Baka may "hearing" na naman. Kaya wala pang 12pm ay uwian na agad. Nakita ko si Janine na lumabas na rin. Hindi naman siguro masamang magkacrush sa kanya noh? Haaay...

Napapasarap ang kwento ko ah. Gawa muna ako ng report sa Legal Science. Dudugo na naman ang ilong ko nito. Wala pa rin sina Papa at Mama. Mukhang magbubukas na naman ako ng de-lata. (sigh)

Mga Pahirap sa Buhay

2006-11-13T18:20:00.000+08:00

Nararamdaman ko na ang bigat ng mundo ngayon pa lang. Di pa ko tapos sa nireresearch ko sa isang law firm at eto biglang pumapapel na naman sa eksena ang teaching machine na si Miss Tapia. Feeling ko nung Sabado sasabog ang utak ko sa kung anu-anong terms and explanation na binato niya sa 'min like sa Law on Obligations and Contracts. Di pa nga namin pinag-aaralan ang validity of contracts tapos biglang dadaldalan ka ng tungkol sa unilateral at bilateral contracts ek-ek with all these authors and books na hindi namin alam kung saang library hahagilapin. Buti na lang at isang subject lang kami every Saturday.

Pagkatapos ng klase, kinontak ko ang barkada kung merong gimik. Toothpick ng ina! Meron nga! Pero hindi ako kasama! May kanya-kanyang lakad ang mga mokong. Si Alex, kasama ang pinsan at pupuntahan raw yung Uncle nilang may sakit. Si Rico, may lakad kasama ng ibang set of friends from college na puro mga babae. Swerte ng kumag. Si Bong naman ay may ka-SEB raw (swimming eyeball ungas!) at sa private resort daw somewhere in Antipolo. Pinapasama ako pero ano naman ang gagawin ko dun at sinong kilala ko dun? Marami raw chix at siguradong naka-bathing suit daw. His "hornyness" knows no bound. Di na ko magtataka kung sumunod yan kay Jimi na ngayon eh madalas text ng text sken at nasasakal na raw kay Gwen. Too bad.

Ano kayang status ko ngayon kung girlfriend ko si Nikki? Malamang baka mabaliw ako dahil maraming nanliligaw dun. It could get rough. Ewan ko ba, di sa pagmamayabang pero marami namang nagsasabing gwapo ako at may appeal, pero di ko alam kung bakit parang wala akong tiwala sa sarili pagdating sa ganyang bagay. Nikki... grr... naaasar ako sa'yo! Tapos parang gagamitin mo pa ko para magselos ang asshole mong boyfriend! Hindi lahat makokontrol mo! Magsama kayo! Toothpick ng ina! Sumama ka na rin Miss Tapia! Toothpick ng ina kayo!!! Pahirap kayo sa buhay ko!

Third Day High!

2006-11-09T18:34:00.000+08:00

Nasasabik sa ikatlong araw ng eskuwela...

Bakit first day lang ba ng school ang may "high"? Actually hassle ang linggong ito! Nakakainis kasi na for the 4th consecutive year, kaklase ko na naman si EFFY, as in EPIFANIA! Hahahaha... Effy-Effy ka pa dyan, eh ang pangit naman ng buwakananginang pangalan mo! Ang baho!

Anyway, si Effy ay isang LIVE HUMAN SARCASM! Bawat sabihin nyang mga salita, bawat boses na lumalabas sa kanyang bunganga ay puno ng tuya o sarcasm nga sa ingles! Siguro sa ibang entry ko na lamang isusulat ang kayang pagiging LHS o LIVE HUMAN SARCASM! TOOTHPICK NG INANG IYAN! Basta ang hirap iexplain!

Anyway, si Effy ay hindi mo aakalaing isang LIVE HUMAN SARCASM! Kasi maganda siya, proportioned ang katawan, sexy ika nga, long hair, makinis ang face at hayop ang tindig at porma. In short, the perfect lady! Pero ang hindi alam ng lahat, may magaspang siyang pag-uugali. Actually campus crush nga siya e, pero kaming mga blockmates nya ang walang gusto sa kanya. Bwakanangina iyan, oo! (Don't you dare mess up with me cause I'll end up EFFY-ing you!)

Pero hindi pa yan ang hassle. Ang hassle eh nung narinig ko si Effy na ipinagmamalaki nya yung pagigi nyang "filthy rich". At dahil "filthy rich" siya nakabili siya ng DVD (na hindi daw pirated kundi copied from the original) ng paborito kong palabas nung batang-bata pa ako... yung SHAIDER!

Toothpick ng ina yan! Ang tagal ko na kayang naghahanap ng dvd ng SHAIDER! Bigla ko tuloy namiss si Annie at kanyang maalindog na ngiti at puting panty! Haay... Eh di ba nga inis ako kay Effy, pero dahil sa yung Shaider na yung pinag-uusapan dito, nagpaka-plastic muna ako! Lumapit ako sa kanya at nakiusap na bilhan naman ako ng Shaider at babayaran ko na lamang siya afterwards. Toothpick ng ina yan! Para akong asong naglalambing sa kanyang amo! Bwiset!

Last Tuesday nga nangyari iyon. Kaya nung araw na iyon behaved ako sa kanya, as in maghapon! At kanina nga nakuha ko na yung copied-from-the-original-DVD ko ng SHAIDER! Bwahahaha.... At dahil nakuha ko na, back to normal na ulit ang lahat! Galit na ulit ako sa kanya! Bwakanang inang iyan! Manigas siya noh! Hindi ako magpapakabait ng husto para lang sa kanya! Baguhin niya muna ang ugali niya. Anyway, excited na akong panoorin ang complete copied-from-the-original-dvd ko ng SHAIDER! Annie here I cum, este come!

May oras sila sa 'kin!

2006-11-08T20:05:00.000+08:00

Kanina, nagpaalam ako kung pwede kong gamitin ang nag-iisa naming sasakyan, yung Honda Civic, dahil out of town si Papa at may raket na naman yata. Hindi ako pinayagan ni Mama. Gagamitin daw nya yung sasakyan. Normally, sumasabay si Mama kay Papa sa sasakyan dahil magkalapit lang naman yung office nila. Marunong magmaneho si Mama, pero dati kahit hindi ginagamit ni Papa yung sasakyan eh nagko-commute na lang siya. Nitong mga nakaraang buwan, o taon siguro, napapadalas na yung gamit niya sa kotse. Sinabi ko na ako na lang ang gagamit ng kotse at ako na rin ang maghahatid at magsusundo sa kanya dahil may kailangan lang akong puntahan sa isang law firm sa Makati. Sabi niya wag na raw at kailangan niya talaga yung kotse. Tinanong ko kung bakit. Sabi niya "for charity works" daw. Charity what?!

Nagmember daw siya ng isang charity organization dati pa at ngayon lang daw siya magiging active uli. At kelan pa siya nagkaroon ng oras sa mga ganun? Toothpick, don't get me wrong. I have nothing against charities and all these samaritan works. The thing is, kung sa akin nga wala siyang oras, dun pa kaya? Charity begins at home, diba? Ang nakapagtataka lang eh nagkakaroon lang siya ng oras kapag nagagamit ang sasakyan o kapag wala si Papa. Weird.

Nagsimula na ang kalbaryo namin sa research, a.k.a thesis. Maghahalo na naman ang balat sa tinalupan. At dahil si Prof. Fussy (as in mabusisi siya) ang may hawak sa 'min, matinding pagsusunog na naman ng kilay ang mangyayari nito. At may isa pa kong subject na mukhang mahirap. Samahan pa ng isang nakapanggigigil na prof. Magtrip kaya ako? Ibagsak ko kayo mga 'to? Utut! Sayang din naman yung mga pinagsasabi ni Rousseau at Locke kung wala akong diploma. Sayang ang tuition. At saka kawawa naman parents ko kung bagsak ako, mapapahiya sa mga kakilala nila. Sabihin pa nila eh hindi marunong magpalaki ng anak ang parents ko. Sabihin pa nila eh walang oras ang mga magulang ko sa ken kaya ako nagloko. Hindi naman totoo, diba?

Second Sem Na!

2006-11-07T17:15:00.000+08:00

Pasukan na naman! Okay na sana ang last sem ko kung hindi sana napakasaya ng mga instructors ko ngayong sem. Hindi naman sila lahat pero naipon na ata ngayong sem ang worst professors.

Si Miss Tapia feeling nya eh klase nya lang ang pinapasukan ko. Aba! Isang chapter na agad ang pinababasa at may reaction paper pang pinagagawa. Si Sir Juan Tamad, as usual, tamad pa rin. Reporting na naman ng buong sem kagaya nung lst time na naging teacher ko siya. Hindi ko alam kung sino sa kanilang dalawa ang nakakatuwa. Si Miss Tapia na sobrang sipag o si Juan Tamad na hindi nagdidiscuss ng lessons. At ang pinakamalupit, si Atty. No Case! Sabi nila, sobrang bookish daw nito. Word per word ng sinabi nya lang ang tamang sagot. Pati opinion mo mali. Saan ka naman nakakita ng ganyan? Nagtataka nga ako kung bakit hindi pa siya naalis dito sa university kahit sobrang dami nang nagrereklamo sa kanya. Buti na lang at absent siya nung Monday.

Buti pa yung bago naming prof. Fresh graduate daw siya ng MA. Mukhang mabait pero sabi nga nila, looks can be deceiving. Baka mamaya, nagpapanggap lang itong anghel. Pero promise ang ganda nya. Kaya naman hindi ako inantok sa klase nya. Yun nga lang, hindi ko naintindihan ang mga pinagsasabi nya. Nakatingin lang ako sa kanya habang nagdidiscuss siya. Hay! Sana Thursday na ulit!

What if...

2006-11-06T18:24:00.000+08:00

When I was a kid I used to ask my parents when I was going to have a sibling. The answer was always a resounding “soon, anak, soon.” Ganoon lagi. Di ko sila tinantanan ng kakatanong, palibhasa batang makulit na gustong magkaroon ng kapatid. Yung madalas ay naging minsan; yung mga buwan ay naging taon — umabot rin ng halos isang dekada ang pagtatanong ko kung kelan ako magkakaroon ng kapatid. Eventually, I got tired. Dalawa lang naman ang pwedeng maging dahilan kung bakit wala akong kapatid eh. Hindi dahil may sakit ang magulang ko. Hindi dahil maselan ang pagbubuntis ni Mama; hindi rin dahil wala nang ibubuga si Papa (yun pa! tingin ko nga may babae yun eh...). Sa lahat ng mga walang kwentang excuses na pwedeng ibato sa hindi pag-aanak, eto ang lalong nakakainis...

1) BUSY KASI SILA KAYA HINDI MAGKAANAK.
2) O TALAGANG WALA SILANG BALAK NA MAG-ANAK PA.

Nakakalungkot. Tingin ko, para silang mga makina. Mga tau-tauhan ng isang walang pakiramdam na lipunan. Well, hindi naman totally na malungkot ang childhood ko. Kahit paano, lumabas din kami kahit paminsan-minsan noong bata pa ko (may ibang memories din ako sa Star City). Nagkaroon din ako ng mga party. Yun nga lang laging nandun yung mga kumpare ni Papa at yung mga sosi na kachokaran ni Mama. Okay lang naman yun. Maliban lang na mas marami pang bisitang matanda kaysa bata. Toothpick, diba?! I just thought...what if I had a brother or a sister? Magiging “mas okay” kaya ang buhay ko?

Hindi rin siguro. Kung ganito ang style nina Papa, wag na lang din siguro. At baka maging gago lang ang magiging kapatid ko. Kung lalaki, magiging addict. Kung babae, dalagita pa lang pakawala na. At syempre, sino pa ba ang masisisi kung ganoon ang nangyari? Eh di magulang. Pasalamat nga sila sa ken dahil hindi ako gago. Hindi ako nagloko. At wala akong bisyo.

Di ko lang alam kung hanggang kelan. Pumuputok din ang bulkan pagkalipas ng ilang taong pagtulog, diba?

To the or not to the... that is the damn stupid question!

2006-11-03T13:31:00.000+08:00

Sa mga maganda ang naging umaga, magandang araw. Sa mga pangit ang naging umaga tulad ko, well, malas natin. Paggising ko kaninang umaga ay sinalubong ako ng umaalingawngaw na bahay. Haha. Since wala na namang tao sa bahay at ang pangit naman magmukhang domestic ako, lumabas ako para maglakad-lakad. Anak ng toothpick, malay ko bang umuusok ang daan sa init?! Pati tsinelas ko yata sunog ang ilalim! Sumilong kaagad ako sa may tindahan at bumili ng softdrinks. Napagalitan pa ko nung tindera dahil umagang-umaga raw eh softdrinks kaagad. Pakialam ba nya! Toothpick ng inang yan! Pakialamera! Buti nga bumili pa ko eh. Bihira lang nga ako bumili sa kanya, tapos pinagalitan pa ko. Bwiset!

Anyway, habang nagmumuni-muni ako dun tungkol sa buhay-buhay at pinapanood yung tindera magcalculator para mabigyan ako ng sukli (3 piso lang sukli ko), eh nilapitan ako ng isa pa naming kapitbahay. Hindi ko siya masyadong kilala. Ang alam ko lang ay pang-apat na niyang anak yung kasama niya sa tindahan. Sayang, bata pa naman siya. Late 20’s pa lang ata tapos apat na ang anak! (Laspag na laspag na ito, bwehehehe!) Binati ako by my first name. Wow! Kilala niya pala ako. Iba na talaga ang kilabot ng barangay!

Akala ko naman eh kung anong kailangan niya. Paano naman eh puro palabok ang sinabi. Mukha ba akong pansit? Kesyo daw ang swerte ng magulang ko (ako lang ang hindi swerte sa kanila) at ang bait ko naman at ako ang nagbabantay ng bahay di tulad ng iba (wala lang akong choice). Kulang na lang tinapa, chicharon at kalamansi pwede ng i-serve. Anyway, nalaman ko nung huli na may iniisip daw siya at dahil Pol Sci ako, baka daw masagot ko. Naguguluhan daw kasi siya sa libro ng anak niya sa school. Napaisip ako. Si Mama ko kaya ganon kaseryoso sa pagbasa ng libro ko dati? Ako nga hindi ko yata nabasa lahat ng libro ko.

Eh, anyway, sabi ko sa kanya, susubukan kong sagutin ang tanong niya. Tinanong niya sa ‘kin bakit daw ang Philippines pag isinusulat sa libro eh "The Philippines.” Pwede naman daw na “Philippines” na lang. Sabi ko kasi islands tayo kaya “The Philippine Islands.” Nung naisagot ko na, naalala ko bakit yung Indonesia hindi naman “The Indonesia.”

Hindi na ko nakasagot. Bakit nga ba kasi? Dahil dun tayo nakatira kaya dapat espesyal at merong “The”? Eh yung mga Canadian books naman hindi naman nila sinasabi na “The Canada.” Bumalik na lang ako ng bahay, iniwan ko siya dun na kinukulit yung tindera. Sabi ko na lang, hindi ako geographer at historian. Future politician ako. Kinagat yata yung excuse ko at hinayaan na ko, hahaha.

Hindi tuloy ako nakakain ng lunch kakaisip. Malala pa to sa exam ko ah! Yung exam ko, after ng time limit limot ko na. Eto, grabe baka hindi pa ko makatulog! Ang lakas ng impact sa aking pagkatao! Chineck ko pa yung mga libro ko, “The Philippines” nga nakalagay! Aba akalain mo! Buwiset na kapitbahay yan, binigyan pa ko ng problema! Sa dami ng kailangang gawin sa buhay, naisip pa niya yun?! Kumadyot na nga sya ng makailang beses tapos naisip pa nya ang ganung bagay! Toothpick naman... ang lupet! At syempre, pinasa naman niya sa kin di ba? Parang chain letter to ah, pasa-pasa lang...BAKIT NGA BA MAY “The” ANG “The Philippines?!” Kayo alam nyo ba kung bakit? Pakisagot naman ako oh!

What an "All Saints Day"

2006-11-02T09:50:00.000+08:00

Teka, teka.. para matigil na ang mga kahibangan at intriga sa buhay-buhay ng mga tao sa pagilid ko, tutal blog ko naman ito and I'm entitled to whatever i'll do with it (o English yan, at hindi pulse alarm), buhay ko naman!

Well, well, well, dahil holiday kahapon at kahit hindi naman masyadong ramdam dahil wala ngang pasok, mabuhay ang mga buhay! Halloween movie marathon ako sa kwarto ko. Umalis kasi sina Mama at Papa papuntang sementeryo sa probinsiya nung 31 ng gabi. Hindi ako sumama dahil I hate long travel lalo na kung si Mama ang kasama. Nerbyoso kasi siya kaya si Papa naman e 30kph lang yata ang takbo ng sasakyan.

Okay. Buti na lang bukas ang Video City na malapit sa amin kaya nagrent ako ng VCD and DVD — Shutter (hindi ko pa kasi napapanood at maganda raw ayon sa mga nakapanood na), Identity (para kasing tumutugma yung title sa paghahanap ko ng identity ko ngayon) at siyempre ang walang kamatayang Feng Shui (na pinanood ko for the nth moment!)

Minsan matatakutin ako, minsan naman hindi. Kahapon okay naman manood kasi maliwanag naman. Kaya tatlo lang yung kinuha ko eh para hindi ako abutan ng dilim (hehe). Maganda nga ang Shutter, nakakapangilabot at mukhang ayaw ko na ring hawakan yung camera ko pagtapos. Mahilig pa man din akong kumuha ng mga pictures. Yung Identity, well, okay lang din. Pwede pa lang ganun? Multiple personality? Siguro may ganun si Gwen kaya kung anu-ano ang sinasabing panlilinlang. Stop! Tama na ang buhay ng ibang tao. The best pa rin ang Feng Shui!

I finished watching around 4pm. Hindi na rin ako nakapaglunch dahil nabusog na ako sa mga chitchiriang kinakain ko habang nagkukunwaring hindi natatakot. Sobrang gulat ko nga noong biglang bumakas yung pinto ng kwarto ko, akala ko kung ano, si Mama lang naman pala. Dumating na sila at pinagalitan pa ako dahil hindi man lang daw ako naglinis ng bahay. Aba! Malay ko ba na kailangan pa lang maglinis!?

TInanong ko sila kung bakit ang bilis nilang dumating. "Need to go to work tomorrow," sabi ni Papa. Toothpick, ang lagay pala eh hindi sila nagleave until Friday. Work, work, work. Now I know why he is a dull boy.

Sa awa ng mga santo, wala namang dumalaw sa aking mga kaluluwa at naenjoy ko talaga ang All Saints Day ng mag-isa. Bow!

Bahala kayo sa buhay nyo! Bwiset!

2006-10-31T12:40:00.000+08:00

Naalala ko lang. Mga bwakanang ina kayo.

Maikwento ko lang. Toothpick! Muntik ko nang makalimutan. Nung nagkayayaan kami nina Alex, Rico at Bong na mag-inuman, napag-usapan nga pala namin yun nangyari kina Jimi at Gwen. Ayon sa aming pag-uusap, natuklasan ko, palibhasa hindi pa ako ganun "kalasing" nung mga oras na iyon hindi katulad nila na lango na ang pag-iisip at lunod na sa masamang ispiritu ng alak, na HINDI PALA BUNTIS SI GWEN!

Niloko lang ni Gwen si Jimi para hindi na ito mapakawalan. Oo may nangyari na nga "raw" sa kanilang dalawa. WOW! Kainggit naman tong si Jimi, kala mo eh babading-bading, biruin mo ang lakas pala ng appeal. Ayun, kinuwento pa ni Jimi kung pano "raw" nangyari. Toothpick ng ina yan! Kung sasabihin ko pa ang mga detalye e malamang alam nyo na iyon.

Ayun na nga. Sa gitna ng pag-uusap namin, nasabi kong "ANO? PULSE ALARM?". Sandaling katahimikan. Tapos bigla na lamang silang nagtawanan. Ilang sandali pa, narealize ko yung "pulse alarm" na sinabi ko ang pinagtatawanan nila. Nainis talaga ako! Muntik ko ng basagin yung bote ng beer sa mga ulo nila hanggang sa makita ko itong duguan! Toothpick nang inang yan, oo! Mabuti na lang at marunong akong magtimpi at umintindi. Lasing sila at ako ay hindi. Kaya ang ginawa ko para man lang makaganti sa kanilang tatlo, e, sinukahan ko sila! Alam ko yun at hindi nila alam dahil mga pikit na ang mga mata nung ginawa ko iyon! Mabait pa ako nyan!

Eh ano ngayon kung nasabi ko yung pulse alarm. Eh ano ngayon kung bumaluktot ang dila ko. Eh ano ngayon kung nasabi kong "pulse alarm" imbes na "false alarm". Lahat ng tao nagkakamali. Mga buwakanang ina nyo! Si Jimi nga nagkamali nung sunggaban niya agad si Gwen at nabuntis niya pero "pulse alarm" naman pala. Bwahahahaha! Buti nga sa inyo! Bwiset!

Bagyo at Demonyo

2006-10-30T10:40:00.000+08:00

May bagyo raw. Kaya pala kaninang madaling-araw eh ang lakas ng hangin. Nagising ako kanina kasi umiingit yung bintana sa kwarto ko kasi medyo nakabukas. Tumingin ako sa alarm clock. 3am. Ewan ko, pero bigla kong naalala yung movie na "The Exorcism of Emily Rose." Sabi dun, malakas daw ang "powers" ng mga demonyo kapag ganung oras. Haha! Eh di naman ako makakatulog nun kanina kung di ko isasara ng maayos. Isinara ko. Ayun. Tumigil. The hell with the demons.

Yun lang, naistorbo na ang tulog ko. Biglang nawala yung antok ko. Naalala ko pa si Nikki. Toothpick ng inang yan, bakit ko nga ba naalala yung babaeng yun? Ano bang meron yung babaeng yun eh parang bitch yun. Kung sabagay, match sila ng asshole nyang boyfriend ngayon. Parehong magaling sa pangangarengkeng at pangangaril. Magsama silang dalawa!

Bumaba ako ng around 4am. Nakakauhaw din pala kapag may naiisip kang nakakainis. Kukuha na ko ng tubig sa ref ng bigla kong naalala yung palabas kagabi. The top 10 most scary Filipino movies. Napanood ko nung bata pa ko yung Shake Rattle and Roll. May isang movie dun tungkol sa ref na parang "possessed." Nasa top 3 siya. Napatingin ako sa ref. Eh ang dilim. Creepy. Di na ko uminom. Hahaha!

Mga Babae Talaga!

2006-10-28T14:48:00.000+08:00

Sakit ng ulo ko!

Eto kasing mga barkada kong sabik sa alak eh nagyayang uminom, October Fest kasi. Ayoko sanang sumama pero dahil badtrip ako kay Papa, sumama na ako. Umaga na akong nakauwi. Sa sobrang dami kong nainom, nagsuka ako sa harapan ng bahay namin. Tapos, sakto! Nung nagsusuka ako, bumukas ang pinto at nakita ako ni Papa na nagsusuka. What a scene! Nasermonan tuloy ako. Hindi na lang ako kumibo. Masama na talaga ang pakiramdam ko kaya hindi ko na alam kung ano’ng isasagot. Nakatulog na nga yata ako habang nagsesermon siya dahil hindi ko na maalala ang karamihan sa sinabi nya.

Sabi ni Alex kagabi, itinanong daw ni Nikki kung may girlfriend daw ako. At bakit naman kaya niya itinatanong? Siguro nahuli na nya na nambababae ang boyfriend nya. Sinabi ko naman kasi sa kanya. Ayaw nya lang maniwala. Sinisiraan ko lang daw ang lalaking yon para ako ang sagutin nya. Pucha! Napagbintangan pa ko! My toothpick! For sure, nabuking niya na ang pambababae ng boyfriend nya at nagsisisi siya sa ginawa nya sa akin.

Gusto ko ngang batukan tong si Alex dahil sinabi nyang wala akong girlfriend! Baka isipin nyang Nikki na yan na patay na patay pa rin ako sa kanya. Yun ang akala nya! Hindi na ako magpapakagago sa kanya.

Niyaya namin si Jimi pero hindi sumama. Nag-asawa na nga siya! Kaya naman apat lang kami nila Alex, Rico at Bong na uminom. Himala nga kasi sumama si Rico. Yun pala, magkaaway sila ni Rizza. The heck, nagseselos daw kay Gwen. Nabanggit kasi niya na nag-asawa na si Gwen. Yun naman pala eh. So why would she get jealous to somebody who's just gotten married? Mga babae talaga! Ang hirap intindihin!

Sinong nagsabing may holiday?

2006-10-27T07:47:00.000+08:00

"jimi & gwen jst got married in cvil lst wik. buntis na c gwen. liv in cla ngyn.dunno evrythng.bblitaan na lng dw tyo ni jimi kpg get2geder ng brkda.”

I received this message yesterday from my best friend Bob. Knowing Jimi, medyo na-shocked ako. Parang "hah, si Jimi!!" na lang yung naging reaction ko. Hindi ko lang kasi ineexpect na ang isang 'traditional' na taong tulad ni Jimi eh makakagawa ng bagay na, well, not traditional, ika nga. Pero kung sabagay, hindi na naman untraditional sa ngayon ang pagpapakasal dahil may nabuntisan o nabuntis. Uso na rin. Di ko lang akalaing sasabay siya sa agos.

The Jimi we know is a silent type of guy who confessed to loving books more than girls. Hindi naman totally nerdy pero malapit na rin. I mean we don’t usually hear him talking about girls. Kapag nagtatalo na nga kami kung sino ang mas sexy kina Anne Curtis and Angel Locsin, tatahimik lang siya, ngingisi sa isang tabi na parang nakakaloko. Minsan naiisip namin na SM (simpleng manyakis) lang siya...sa loob ang kulo, kung baga. Minsan nga binibiro namin na bading siya. But in the back of my mind (pati ng iba siguro), I seriously consider the idea that he’s really a closet queen. Kaya nang sinabi niya nung first year pa lang kami na “crush” niya si Gwen, medyo talagang nagduda ako. Barkada rin kasi namin si Gwen. And of all the girls Jimi could have liked, we just wondered why it had to be her. Kasi naman, magkaiba sila. Parang north and south pole. As in. Kung tahimik tong si Jimi, chikadora tong si Gwen; kung maayos tong si Jimi, balahura tong si Gwen. Paborito ni Jimi puro ballad o RNB, si Gwen puro rock. Wala silang dalawa sa hulog. Totoo nga siguro ang “opposites attract.”

Walang ligawang naganap, as far as we know. My toothpick, hindi ko nga nakikitang magkasama silang dalawa, yung tipong silang dalawa lang talaga. Ni hindi ko natatandaan na nagbigay ng sulat ‘tong Jimi kay Gwen KAHIT minsan. So papanong mabubuntis si Gwen? Weird...and fishy.

Nga pala, etong nakakatawa. Sinabihan kami ni Papa na labas daw kami sa holiday, October 24. Kain daw kami sa labas. Eh di siyempre tuwang-tuwa ang ako dahil after ten years makakasama ko rin ang Tatay ko or buong pamilya ko. Kailan ba kami huling lumabas? Di pa naman siguro ako ulyanin dahil 20 pa lang ako. Di ko lang matandaan dahil siguro talagang sobrang tagal na.

Eto. Ang akala ko hindi papasok si Papa nung 24. Nagulat ako dahil nung gumising ako that day (9am) wala na sa bahay si Papa. Etong masaklap: wala rin si Mama. Nung tinanong ko yung naglalabada sa ‘min, umalis daw. Wala nga akong naabutang almusal eh. Okay lang, syempre iniisip ko na baka bumili ng maluluto or something. Wala ring pasok si Mama nun. Nagbukas na lang ako ng de-lata. Tanghali na hindi pa rin dumating. Tinext ko si Papa, walang reply. Nabwiset ako. Pagkakain ko, diretso ako ng kwarto. Nag-internet. Nagpatugtog. Natulog. Nagising ako ng 5pm wala pa rin ang dalawa. Nagsisimula na kong makakita ng mga demons sa paligid, nababadtrip na ‘ko. Gusto ko nang umalis that time, kaya lang baka naman pag-alis ko eh dumating sila. Ako pa ang lilitaw na ‘spoiler’ ng ocassion. Kontra-bida pa ko nyan. Tumawag na ko sa cellphone ni Papa. Walang ring. Naka-off. Di ko naman alam kung nasan si Mama. Bihirang gumamit ng cellphone yun. It was already 8pm and I was out and out pissed. Lalabas pala sa holiday hah...badtrip!

Dumating si Mama ng 8:30pm. Si Papa around 9:30. Walang binanggit na “eating out.” Ang saya. Toothpick ng ina ka, ang saya, diba?

My first entry...welcome to the world of rant!

2006-10-23T15:53:00.000+08:00

Everybody seems to be blogging nowadays. What's with these blogs? Before, they were just called diaries jotted down in some notebooks and hidden inside your cabinet or closet. Now, with the advent of internet and all these jazz, they were now encoded in every servers around the world, loitering around and waiting for the command of people whose identities are unknown. This is quite interesting. People can curse, swear, rant, babble, freak out, admire, loath, discuss things and tell their stories over the computer without others telling them to shut up. Astig, 'di ba? I figured I want some pieces of those actions, so I signed up. It's sembreak — no classes — masarap magsulat dahil walang magawa.

Okay, kanina nag-enroll uli ako for the last semester of my college, hopefully, maging huli na 'to. Hindi sa ayaw ko nang mag-aral. Heck, kung pwede nga lang mag-aral uli ako after kong makagraduate. I'm taking up Political Science, but I don't like it. I'm not into governance and all the craps related to it. Ang problema, eto ang gusto nina Papa para sa kanilang unico hijo. Yep, yep, you see, I'm the only son. The apple of their eyes. The carrier of their genes. And why Political Science? Abogado si Papa. And so, I should, sabi niya, follow in his footsteps and be a lawyer like him. Simpleng rason, 'di ba? Haha! Don't I have a say on this? Wala. I didn't rebel and have no plans to do so. Nag-iisa na nga akong anak eh, aangal pa ko. Kawawa naman parents ko. Nga pala, small-time lawyer lang si Papa, pero maraming raket. Lahat naman yata ng mga abogado maraming raket eh.

Tapos na kong magpavalidate ng enrollment card nang yayain ako ng mga barkada ko'ng lumabas. Unwind daw. Relaxation. Saan? sa isip ko. Eh wala naman kaming ginawa these days at puro tulog na nga ang ginawa namin after naming mag-edit sa papel dun sa thesis namin. Pero kung sabagay, kakabagot din talaga sa bahay. Kung may girlfriend lang ako...kaso wala. Yung mga barkada ko wala ring syota at present. Puro crushes. Puro tingin. Siguro kailangang hiwalayan ko na sila, bad influence with bad luck, haha.

I went home at 8pm. Ang aga. For other people my age, uwi 'to ng isang matino. Siguro nga matino ako. Matino kapag kaharap ko parents ko, hahaha. There are so many things hovering in my mind. Most of them negative things na talaga namang kapag nalaman ng ilan na pumapasok sa isip ko ay ipapagpray-over agad nila ako, hahaha. Luckily, hindi sila tumatagal. They just cross my mind. Hindi yung tipong hinaharbor ko sa isip ko. Siguro, that's one of many reasons why I created this blog. That is, to either entertain and like these thoughts...or ignore and hate them.